بین تانکر آب تا دستشویی فاصله زیادی بود.

آفتابه را پر کرده بود و داشت می دوید، صدای سوتی شنید و دراز کشید.

آب ریخت روی زمین ولی از خمپاره خبری نبود.

برگشت و دوباره پرش کرد و باز هم صدای سوت و همان ماجرا.

باز هم داشت تکرار می کرد که یکی فهمید ماجرا از چه قرار است.

موقع دویدن باد می پیچید تو لوله آفتابه و سوت می کشید.

استاد سرکار گذاشتن بود. روزی یکی از برادران تازه وارد ازش پرسید:

شما وقتی با دشمن روبرو می شوید برای آن که کشته نشوید و

توپ و تانک آنها روی شما اثر نکند چه می گویید؟

آن برادر خیلی جدی جواب داد:

البته بیشتر به اخلاص بر می گردد

والا خود عبادت به تنهایی دردی را دوا نمی کند.

اولا باید وضو داشته باشی،

ثانیا باید رو به قبله و آهسته به نحوی که کسی نفهمد بگویی:

(الهم الرزقا تَرکشاً ریزاً بِدسَتَنا یا پایَنا

و لا جای حَساسَنا برحمتک یا ارحم الراحمین)

طوری این کلمات را به عربی ادا کرد که او باورش نمی شد و با خود گفت:

اگر این آیه نباشد حتما حدیث است.

اما در آخر کلمات را به فارسی ترجمه کرد،

شک کرد و گفت: اخوی غریب گیر آوردی.

سال 61 پادگان 21 حضرت حمزه:

آقای فخرالدین حجازی آمده بود منطقه برای دیدار دوستان

طی سخنانی خطاب به بسیجیان و از روی ارادت و اخلاصی که داشتند، گفتند:

«من بند کفش شما بسیجیان هستم»

یکی از برادران نفیمیدم خواب بود یا عبارت را درست متوجه نشد!

از آن ته مجلس با صدای بلند و رسا در تایید و پشتیبانی از این جمله تکبیر گفت.

جمعیت هم با تمام توان الله اکبر گفتند  و بند کفش بودن او را تایید کردند!!!

مثلا آموزش آبی خاکی می دیدیم.

یکبار آمدیم بلایی را که دیگران سر ما آورده بودند سر بچه ها بیاوریم ولی نشد.

فکر می کردم لابد همین که خودم را مثل آن بنده خدا زدم به مردن و غرق شدن،

از چپ و راست وارد و ناوارد می ریزند توی آب با عجله و التهاب

من را می کشند بیرون و کلی تر و خشکم می کنند

و بعد می فهمند که با همه زرنگی کلاه سرشان رفته است.

کلاه سرشان این بود که در یک نقطه ای از سد بنا کردم الکی زیر آب رفتن.

دستم را به علامت کمک بالا بردم.

و خلاصه نقش بازی کردم. نخیر هیچکس گوشش بدهکار نبود.

جز یکی دو نفر که نزدیکم بودند. آنها هم مرا که با این وضع دیدند،

شروع کردند دست تکان دادن: خداحافظ! اخوی اگه شهید شدی شفاعت یادت نره!

روز های اولی که خرمشهر آزاد شده بود،

توی کوچه و پس کوچه های شهر برای خودمان می گشتیم.

پشت دیوار خانه مخروبه ای به عربی نوشته شدی بود: (عاش الصدام)

یک دفعه راننده زد روی ترمز و گفت:

پس این مرتیکه آش فروشه! اون وقت به ما میگه جانی و خائن و متجاوز!

بعد از عملیات که دشمن رو فراری دادیم

یکی فریاد زد: آنجا را نگاه کنید ...!

یکدفعه دیدیم یک تانک عراقی از دور یک راست آمد طرف ما.

هر کسی به سویی دوید. آماده شدیم که تانک را بزنیم.

تانک، وقتی که به نزدیک رسید، ناگهان ایستاد.

دریچه بالایی اش آرام باز شد. فکر کردیم راننده اش می خواهد تسلیم شود.

همه اسلحه ها را آماده کردیم.

احمد، از بچه های نترس و شجاع ما بود.

سرش را از داخل تانک بیرون آورد، می خندید.

داد زدم: احمد !!!

گفت: نترسید، اون پشت بود. بعثی ها ولش کرده بودند به امان خدا!

من هم اون قدر باهاش ور رفتم تا روشن شد و آوردمش اینجا.

حتماً به دردمان می خورد...!

بعد از داير شدن مجتمع های آموزشي رزمندگان در جبهه،

اوقات فراغت از جنگ را به تحصيل مي پرداختيم.

يكی از روزهای تابستان برای گرفتن امتحان ما را زير سايه درختی جمع كردند.

بعد از توزيع ورقه های امتحانی مشغول نوشتن شديم.

خمپاره اندازهای دشمن همزمان شروع كرده بودند.

يک خمپاره در چند متريمان به زمين خورد.

همه بدون توجه، سرگرم جواب دادن به سوالات بودند.

یک تركش افتاد روی ورقه بغل دستيم و چون گرم بود قسمتی از آن را سوزاند.

ورقه را گرفت بالا و به مراقب گفت:

برگه من زخمی شده بايد تا فردا به او مرخصی بدهی!!!