ای امام حسین (علیه السلام)،

اگر چه در کربلا نبودم که به ندای «هل من ناصر ینصرنی» جواب دهم،

ولی ببین که به ندای حق طلبانه فرزندت خمینی لبیک گفته ام

و در کربلای خوزستان جان فشانی کرده ام.

شهید حمید کریمی

اندازه پسر خودم بود، سیزده چهارده ساله،

وسط عملیات یک دفعه نشست

گفتم: حالا چه وقته استراحته بچه؟

گفت: بند پوتینم شل شده، می بندم راه می افتم.

نشست ولی بلند نشد.

هر دو پایش تیر خورده بود

اما برای روحیه ما چیزی نگفته بود.

سلام بر آن هایی که از همه چیز گذشتند تا ما به هرچه می خواهیم برسیم

سلام بر آن هایی که قامت راست کردند تا قامت ما خم نشود

سلام بر آن هایی که به نفس افتادند تا ما از نفس نیفتیم

سلام بر آن هایی که رفتند تا بمانیم

سلام بر مردان خدا

سلام بر شهدا ...

فرمانده ها شلوغ مى كردند، سر به سرش مى گذاشتند. باز ساكت بود.

كاظمى گفت: حاجى! حالا همين جا صبحونه مونو مى خوريم،

يه ساعتى مى خوابيم، بعد هم هر كسى كار خودش.

گفت: من بايد برم خط. با بچه هاى مهندسى قرار گذاشته ام.

زاهدى بلند شد رفت بيرون. سوار ماشين حاج حسين شد.

برد فرو كردش تو گِل. چهار چرخ ماشين تو گِل بود.

گفت: حالا اگه مى تونى برو!

لب خندش از روى صورتش پاک شد.

بى حرف، رفت سوار شد، دنده عقب گرفت، ماشين از توى گل درآمد، رفت.

خاطره ای از زندگی شهید حاج حسین خرازی

رسم این بود که مربی و معلم سر کلاس آموزشی اول خودش را معرفی می کرد.

یک روحانی تازه وارد به نام محمدی همین کار را کرد.

اما تا فامیلیش رو می گفت همه یک صدا صلوات می فرستادند.

دوباره می خواست توضیح بده که نام خانوادگی ام...

که صلولت بلند تری می فرستادند.

بچه ها حسابی سر کارش گذاشته بودند و او گمان می کرد که برادران منظور او را

متوجه نمی شوند و این بهانه ای برای شوخ طبعی و کسب ثواب الهی می شد.