|
|
یه روزی روزگاری
تو فاو یا شلمچه شب توی سنگر نشسته بودیم و چرت می زدیم. آن شب مهتاب عجیبی بود. فرمانده آمد داخل سنگر گفت: این قدر نخوابید تنبل می شوید. به جای این کار بروید اول خط، یک سری به بچه های بسیجی بزنید. نمی توانستیم دستور را اطاعت نکنیم. بلند شدیم و رفتیم به طرف خاکریزهای بلندی که در خط مقدم بود. بچه های بسیجی ابتکار خوبی به خرج داده بودند. آنها مقداری سنگ و کلوخ به اندازه ی کله آدمیزاد روی خاک ریز گذاشته بودند که وقتی کسی سرش را از خاک ریز بالا می آورد، بعثی ها آن را با سنگ و کلوخ اشتباه بگیرند و آنها را نزنند! ... مهتاب از آن طرف افتاده بود و ما بی خبر از همه جا بر عکس خیال می کردیم که اینها همه کله ی رزمنده هاست که پشت خاک ریز کمین کرده اند. یک ساعت تمام با سنگ ها و کلوخ ها سلام و علیک و احوالپرسی کردیم و به آنها حسابی خسته نباشید گفتیم و برگشتیم! صبح وقتی بچه ها متوجه ماجرا شدند تا چند روز، نقل مجلس آنها شده بودیم. هی ماجرا را برای هم تعریف می کردند و می خندیدند! با خودش عهد كرده بود تا نيروى دشمن در خاک ايران است برنگردد تهران نه مجلس مى رفت، نه شوراى عالى دفاع. يک روز از تهران زنگ زدند. حاج احمد آقا بود. گفت: به دكتر بگو بياد تهران. گفتم: عهد كرده با خودش، نمیاد. گفت: نه، بياد. امام دلش براى دكتر تنگ شده. بهش گفتم، گفت: چشم، همين فردا مى ريم. برگی از خاطرات سردار چریک، شهید دکتر مصطفی چمران پادگان شلوغ بود. برای رفتن به لبنان اسم من را هم داده بودند. كسی را آنجا نمی شناختم. مثل بقيه رفتم چيزهايی را كه لازم بود، بگيرم. ولي بهم ندادند. كناری نشسته بودم كه يک نفر آمد جلو. - چرا وسيله نگرفتی؟ - رفتم، ندادند. - پاشو برو! بگو ابراهيم منو فرستاده. رفتم. گفتم: منو ابراهيم فرستاده. از اين چيزايی كه به بقيه دادين، به منم بدين. گفت: برو بابا. گفتم: چشم و دوباره برگشتم سر جام نشستم. - بازم كه دستت خاليه. - آخه تحويل نمی گيرن. - اين دفعه بگو حاج ابراهيم همت منو فرستاده. تا اسم همت رو شنيد، دويد. هرچي لازم داشتم آورد. دهنم باز مانده بود. پرسيدم: مگه همت كيه؟ گفت: نمی شناسی؟ همت، معاون حاج احمد متوسليان. فرمانده تيپ بيست و هفت. اين بار از دور كه ديدمش، شناختمش. گفتم: چرا نگفتيد چي كاره‌ايد؟ خنديد و گفت: همين كه كارت راه افتاد كافيه. حالا برو مثل بقيه آماده شو می خوايم بريم.
|
|
|
