پیام مالک اشتر زمان (سردار قاسم سلیمانی) به داعش:

اگر پایتان، فقط پایتان به حرم سید الشهدا (ع) برسد

با کسب اجازه از مقام عظمای ولایت،

فرماندهی کل قوا حضرت آیت الله العظمی امام خامنه ای،

کربلای جدیدی را رقم خواهیم زد که تاریخ به خود ندیده باشد

و نماز ظهر را با سربازان رهبر معظم انقلاب به جماعت

در بین الحرمین می خوانیم.

اين پلاک و استخوان از من به صف جا مانده است

نقطه پرواز سرخى بود، آنجا مانده است

من خودم از شوق می ‏رفتم تنم افتاده بود

در مقام وصل فهميدم كه سر، جا مانده است

بى نشانى را خود من خواستم باور كنيد

نام گمنامى اگر ديديد تنها مانده است

من رفيقى داشتم همسنگرم جانباز شد

دست‏هايش يادگارى پيش مولا مانده است

آن بسيجى هم كه معبر را برايم باز كرد

ديدمش آن روز در تشييع بى پا مانده است

يادتان باشد سلاح و كوله و فانسقه ‏ام

زير نور ماه سرخ، از بهر فردا مانده است

پاسداريدش مبادا غفلتى خاكسترى

گيرد عزمى را كه آن از راز زهرا (س) مانده است

سنم كم بود، گذاشتنم بیسيم‌ چی؛ بیسيم‌‌ چی ناصر كاظمی كه فرمانده‌ ی تيپ بود.

چند روزی از عمليات گذشته بود و من درست و حسابی نخوابيده بودم.

رسيديم به تپه‌ ای كه بچه‌ های خودمان آنجا بودند.

كاظمی داشت با آنها احوال‌ پرسی می كرد كه من همان‌ جا ايستاده

تكيه دادم به ديوار و خوابم برد.

وقتی بيدار شدم، به ساعتم نگاه کردم

ديدم پنج دقيقه بيشتر نخوابيده‌ ام، ولی آنجا كلی تغيير كرده بود.

يكی از بچه‌ ها آمد و گفت: برو نمازهای قضايت را بخوان.

اول منظورش را نفهميدم؛

بعد حالیم كرد كه بيست و چهار ساعت و پنج دقیقه است خوابيده‌ ام.

توی تمام اين مدت خودش بیسيم را برداشته بود و حرف می زد.

منبع : کتاب امتحان نهايی و آخرين امتحان

بوی خون شیر بچه اش را اینجا به خوبی استشمام می كند،

اما خوش به حالت از میان این همه نام، نام گمنامی را انتخاب كردی.

ولی بدان ای دریا دل كه اگر گمنامی این است باید بدانی

كه از این گمنام ‏تر هم در این عالم بوده، می ‎پرسی چه كسی؟

از خودش بپرس او اكنون در بهشت با شماست

به او بگو كه وقتی خواهرش بر جناز‎ه ‎اش حاضر شد چه گفت؟

أأنت أخی؟ أأنت بن والدی! یا حسین

بچه ها تحویل سال

یادش بخیر شلمچه

چیده بودیم تو سفره

سربند و یک سرنیزه

بچه ها خیلی گشتن

تو جبهه سیب نداشتیم

بجای سیب تو سفره

کمپوتشو گذاشتیم

تو اون سفره گذاشتیم

یه کاسه سکه و سنگ

سمبه به جای سنجد

یه سفره رنگارنگ

اما یه سین کم اومد

همه تو فکری رفتیم

مصمم و با خنده 

همه یک صدا گفتیم

به جای هفتیمن سین 

تو سفره سر می ذاریم

سر کمه هر چی داریم  

پای رهبر می ذاریم

ای جوان ها، ای انسان ها!

به اين قرآن توجه كنيد كه با ما چقدر دارد روشن حرف می زند

و به روشنی به ما بيان می كند، بياييد تجارت در راه خدا كنيد

و از اين تجارت چهار روز دنيا دست بكشيد.

چه معامله‌ ای بالاتر از اينكه خدا خريدارش باشد.

خدا، جان و مال اهل ايمان را به بهای بهشت خريداری كرده است.

آخر چرا به طرف جهنم پيش می رويد.

اين قرآنی كه چندين سال است كه در غريبی مانده است،

او را زنده كنيم و سرمشق زندگيمان قرار دهيم

و ما را به بهترين اندام و قواره خلق كرده را به اثبات برسانيم.

فرزندان عزيزم!

از قرآن مدد بجوييد و از قرآن سرمشق بگيريد تا به گمراهی کشيده نشويد

من که اين آيات را برای شما می خوانم از صميم قلب می خواهم چند شب ديگر

به سمت دشمن روانه شوم و اگر برنگشتم اميدوارم که شما به قرآن بپيونديد

و به اين وصيت هايي که من کردم عمل کنيد.

بايد مو به مو حرف رهبر عزيزمان را عمل کنيم و اگر قلب امام از ما ناراضی شد

خدا از ما ناراضی است.

مادر عزيزم! مادر مهربانم،

خوب توجه کن من اين راه را با چشم باز انتخاب کرده‌ ام

و با چشم باز اين راه را رفته‌ ام.

ای مردم نادان، ای مردمی که شهادت برای شما جا نیفتاده است

در اجتماع پیشرو باید درباره شهیدان کلمه اموات از زبانها و اندیشه ها ساقط شود

و حیات آنان با شکوه تجلی نماید «وبل احیاء عند ربهم یرزقون».

فرماندهی برای من لطف نیست، گفتند این یک تکلیف شرعی است،

باید قبول بکنید و من براساس «اطیعو الله و اطیعو الرسول و اولی الامر منکم»

قبول کردم.

مسلما در راه امر به معروف و نهی از منکر از مردم نادان زیان خواهید دید،

تحمل کنید و بر عزم راسختان پایدار باشید.

توصيه‌ ی آخری که به فرزندانم دارم،

فرزندان عزيزم قدر مادرتان را بدانيد و نگذاريد مادرتان غصه بخورد.

پروردگارا ما را هم مديون شهدايمان نميران.

مرگ ما را هم کشته شدن در راه خودت قرار بده.

پروردگارا همسرم را برای بزرگ کردن فرزندانش در راه خودت ياری فرما

و از زخم زبانهايی که زده می شود

و آنها را و اين زن انقلابی را خودت محفوظ بدار.

خدايا باز هم مرگ مرا کشته شدن در راه خودت قرار بده.
 

بخشی از وصیت نامه سردار شهید حاج عبدالحسین برونسی