خوش آمدید

چون دل شب حاملهٔ مهر گشت

بر شب حامل مه کامل گذشت

حامل یک ماهه نه بل یکشبه

تاجوری زاد در آن کوکبه

جوهری شام به سودا گری

کرده گهر پیش کش مشتری

چرخ یکی حلقهٔ انگشترین

بر سر یک حلقه هزاران نگین

با همه چون سایه شده هم نشست

یک تن و هر جا که بجوئیش هست

گرم شود بر همه بی هیچ کین

پس ز حیا در رود اندر زمین

لشکر اسلام که آنجا رسید

بود زمین تشنه که دریا رسید

بود به یک جای صف تیغ و تیر

همچو نیستان به لب آبگیر

تیز تگ و گوش چو پیکان پدید

بر سر یک تیر دو پیکان که دید

دائرهٔ خیمه به سبزی قطار

ابر فرود آمده در مرغزار

پیک گران سنگ سبک ایستاد

تند چو ابری که رود روز باد

طرفه عروسی شده آراسته

آئینهٔ از آب روان خواسته

همچو دو آئینه مقابل ز تاب

آب در آن عکس نما، رو در آب

قطره که شد زابر چکان بر هوا

مهرهٔ بلور شده در هوا

باده چو خورشید پگه تا به شام

کرده طلوعی و غروبی به جام

رود زن از سینه برون برده صبر

آب چکان دست چو باران ز ابر

پشت وی از بار گهر خم زده

چون به سحر گلشن شبنم زده

ز ابروی خم پشت کمان ساخته

تیر مژه نیم کش انداخته

هر دو به یک تن چو دو پیکر شدند

بر فلک تخت چو مه بر شدند

سایه یکی کرد دو فر همای

پایه یکی ساخت دو لشکر گشای

شاخ بهم سود دو سرو جوان

موج بهم داد دو آب روان

گشت یکی باغ وفا داد و جوی

گشت یکی منبع صفا را دو روی

گشت زمین آب دو باران چشید

مغز جهان بوی دو بستان کشید

چرخ یکی شد به دو ماه تمام

بزم یکی شد به دو دور مدام

گر چه پدر بر سر تختش کشید

شست و فرود آمد و پیشش دوید

شد زن مطرب به نوا پروری

انجمنی پر ز مه و مشتری

غمزه زنانی همه مردم فریب

سیب، زنخ، خال زنخ، تخم سیب

چاه زنخ روشن و صافی چو ماه

روی نما گشته چو آبی به چاه

پرده برانداخته چون آفتاب

کرده به یک غمزه جهانی خراب

روئی چو خورشید بر افروخته

جان کسان زاتش خود سوخته

ز ابروی خم پشت کمان ساخته

تیر مژه نیم کش انداخته

ناوک‌شان چون شده بیرون زکیش

دیده سپر کرده سیاهی خویش

رشته در بسته برد از دو سوی

چون قطرات عرق از گرد روی

سی مه یک روزه فگنده به گوش

حلقه مگو یک مه سی روزه گوش

از کف خود آئینهٔ بنهاده پیش

دیده رخ خود به کف دست خویش

موئی میان سرشان فرق جوی

شکل هلال آمده بی‌فرق موی

جعد که پیچیده به پا در خرام

ماهی ساق آمده در پای دام

بر زمین افگنده چو گیسوی خویش

رفته ره خویش هم از موی خویش

قامت‌شان سرو دلی راستین

پر ز گل از ساعدشان آستین

یافته از نغمه گلوشان خراش

صورت خراشیده‌شان جان خراش

سینه بسی خستهٔ و دل کرده ریش

هر نفس از تیزی آوازه خویش

قامت‌شان بود به پا کوفتن

گیسوی مشکین به زمین روفتن

رقص کنان چون بزمین پا زدند

در حق ناهید لگدها زدند

از روش جنبش دستان شان

مجلسیان هر همه حیران شان

هر که در آن شعبده هشیار بود

مست، نه از می، که ز دیدار بود

گرم‌ترین کارگزاران خوان

مایده کردند ز مطبخ روان

خوانچهٔ آراسته بیش از هزار

بر همه الوان نعم کرده بار

بانگ روا رو که ز اختر گذشت

بلک زنه خوانچه صلا بر گذشت

گشت علم از خورش ارجمند

خوانچه از آن ساخت سه پایه بلند

صد قدح از شیرهٔ آب نبات

در مزه هم شیرهٔ آب حیات

کرد گز رسوئی حریفان نخست

کام می آلوده ز جلاب شست

شربت لبگیر کزان آب خورد

جان گسسته بتوان وصل کرد

از پس آن دور درآمد بخوان

دائرهٔ مهر شده دور نان

نان تنگ صاف بران گونه بود

کز تنگی رو به دگر سو نمود

نان نگوییم که قرص خورست

عیسی اگر خوان بکشد درخورست

نان تنوری ز طرف قبه بست

زانک بخوان شهٔ عالم نشست

کاک در آن مرتبه رو ترش کرد

لاجرمش روئی چنان مانده زرد

یافته سنبو سه ز تثلیث اثر

برهٔ بریان شرف از قرص خور

خواند زبان بره پهلوی بز

بر سر پولاد، که: منی ارز

پهلوی مسلوخ هلالی گشاد

طرفه که سی غره بیک سلخ زاد

چرب دم دنبه دو من یکسره

چرب تر از دم دنبک آهو بره

خنده برون داد سر گو سپند

هم به جوانی شده دندان بلند

دنبهٔ کوهی که بهر خوانچه بر

ده مه رفته و دو قرنش بسر

صد نعم از هر نمطی دیگ پز

مردم از آن لب کزو انگشت مز

پخته بسی مرغ بهر گونه طرز

ازو لج و تیهو و دراج و چرز

صحنک حلوا همه شکر سرشت

چاشنیش از طبقات بهشت

تختهٔ صابونی شکر نوید

راست چو جامه به سفیدی سفید

داده بسی طیب معنبر بران

خورده کافورتر و زعفران

در تن مردان مزه ذاتی شده

ناطقه هم روح نباتی شده

بهرهٔ خود برد چو کام از خورش

یافت ز لذت دل و جان پرورش

بیره تنبول که صد برگ بست

چون گل صد برگ بیامد بدست

نادره برگی چو گل بوستان

خوب‌ترین نعمت هندوستان

تیز چو گوش فرس تیزخیز

صورت و معنی به صفت هر دو تیز

تیزی ازو یافته گوش دگر

داد بهر گوش ز تیزی خبر

پر رگ و در رگ نه نشانی ز خون

لیک هم از رگ دودش خون برون

طرفه نباتی مکه چو شد در دهن

خونش چو حیوان بدر آید ز تن

خوردن آن بوئی دهن کم کند

سستی دندان همه محکم کند

سیر خورد گرسنه در دم شود

گرسنه را گرسنگی کم شود

از در تعظیم فتاده به هند

صد در تعظیم گشاده به سند

سرخی رویش ز سه خدمتگرش

چونه و فوفل شده رنگ آورش

طرفه که با این سه شریکش به پس

مرتبه و نام همون راست بس

گر چه که آبش به نوی هست بیش

کهنه شود بیش کند آب خویش

گر چه که از آب شود زرد رو

لیک ز زردیش بود آبرو

برگ که باشد به درختان فراخ

زود شود خشک چو افتد ز شاخ

برگ عجب بین که گسسته ز بر

وز پس شش ماه بود تازه تر

حرمتش از پیشگه و پائگاه

هم به گدا محترم و هم به شاه

پیل چو کوهی که بود بی‌سکون

چارستون زیر که بی ستون

وان جل زر نیش به فرو شکوه

سایه همی کرد به بالای کوه

سود بگردون سر شنگرف سای

رنگ شفق زو شده شنگرف زای

پیچش خرطوم بسان کمند

اژدری افتاده ز کوه بلند

اژدر آن کوه شده پارپیچ

مار ازو یافته در غار پیچ

بر شده بالا و سوارش بلند

چون دو پیاده به پس پیل بند

در ته پا کوه زمین سای او

پایهٔ کوهی به صفت پای او

زان سپر انگیزیی سهمناک

در تهٔ پایش سپری گشته خاک

شاه ز بندی که به پایش فگند

مات شده صد شه از آن پیل بند

گر به سپل پای برادر ز جای

سلسله فریاد بر ارد ز پای

کشتی عاج است تو گوئی روان

گشته دو گوشش زد و سو بادبان

گوش که با چشم همی کرد لاغ

مروحه‌ای بود به پیش چراغ

طرفه که آن مروحه ز آسیب باد

هیچ گزندی به چراغش نداد

بر کشد از تارک بدخواه مغز

وزین دندان کند این کار نغز

در صف کین کرده به دندان ستیز

خون عدو خورده به دندان تیز

خصم ترش را که بدندان درید

زان ترشی کندی دندان ندید

چون جرسش، در روش، آواز داد

گنبد گردنده صدا باز داد

بانگ بلندش زده با رعد کوس

ابر بلندش به قدم داد بوس

خورده زخم خانهٔ دولت شراب

مست شده، کرده جهانی خراب

از می شه بس که رخش یافت رنگ

کرد فراموش خورشهای بنگ

تا ز می مجلس شه مژده یافت

بنگ رها کرد و به مجلس شتافت

الغرض آن پیل و همان تاج و تخت

کان نرسد جز به خداوند بخت

کرد چوره در سرطان آفتاب

چشمهٔ خورشید فرو شد باب

ابر سرا پرده به بالا کشید

سبزه صف خویش بصحرا کشید

آب فرو ریخت به کار زمین

زد همه بنشست غبار زمین

سیل، عنان بس که به تندی گزاشت

باد به زنجیر نگاهش نه داشت

چون دهل رعد شد از آب غرق

گرم شد از آتش سوزان برق

گرم چنان شد که چو آواز داد

غلغله در گنبد گردون فتاد

قوس قزح گشت کمان وار کوز

از دو طرف سبز پی و سرخ توز

تاب کشید آتش به رقش چنان

کش نم صد ابر نه دارد زیان

جوی که شد مست خوش و آبدار

آب گرفتش لب و سبزه کنار

صفوت آب ار تو ندانی محال

زیر زمین ابر نمود از خیال

تندی سیلاب به بالای کوه

از شغب آورد زمین را ستوه

ماند همه وقت خط سبزه‌تر

از کف خورشید نهان شد اثر

هر دمنی یک گل و صد آب جو

هر چمنی صد گل و صد آبرو

برق به شمشیر در آورد تاب

گشت زره پوش سواران آب

برق، بهر سوی، بتابی دگر

دست، بهرجوی، بر آبی دگر

پرده نشین گشت فلک سو به سو

با همه زالی شده پوشیده رو

جوی که شد برهنه سیمین تنش

جامه غوکی شده پیراهنش

خاک ز بی آبی امان یافته

چشمه ز جوی آب روان یافته

چون زمین از آب شده سیم ناب

باد گره بر زده بر سیم آب

جوی رسیده به بلندی ز سیل

هم به تواضع به نشیبش میل

زود ز مستی به فغان آمده

دور خرابی به کران آمده

ماند بهر شهر عمارت در آب

محتکران را شده خانه خراب

چرخ نگون طشت شده سیل بار

طشت نگون، آب نه گیرد قرار

ابر هوا خواه گلستان شده

آب کش مجلس مستان شده

باغ که از سبزه شد آراسته

ابر سیه را به هوا خواسته

برگ درختان تر از شاخسار

هر همه در بار و درآورده بار

ابر شده کوه بلند از شکوه

برق شده بر سر او تیغ کوه

بزر گران در گل لغزان اسیر

تکیه‌اشان بر کرم دستگیر

شالی سر سبز ندانم که چیست

کاب گذشت از سر و آنگاه زیست

سبزه نورسته تو گوئی مکر

بچه طوطی ست که شد سیخ پر

سبزه به صحرا شده چون نوخطان

ملک جهان گشته به کام بطان

ژاله زنان بر سر کل مرغ سنگ

با سر گل خوش بود از سنگ جنگ

غوطهٔ مرغابی رعنا بجوی

از سر طوفان شده پایاب جوی

نول حواصل شده مقراض پر

جامهٔ او نقره و مقراض زر

جرعه که طاوس ز باران بخورد

هم به سرود آمده هم جلوه کرد

یافته دراج خوشی در هوا

شیر و شکر داد برون از نوا

زاب زمین شوی، بهر شاخ بید

زاغ شده قمری جامه سپید

میوه این فصل رسیده به شاخ

گرد چمن طعمهٔ مرغان فراخ

خسته شده سینهٔ خرما ز خار

خنده همی کرد به پرده انار

موز، به یک برگ بپوشید شاخ

برگ ازو گشته به بستان فراخ

نغزک ا خوش نغز کن بوستان

نغزترین میوه هندوستان

میوه به باغ ار ز یکی ده بود

پخته شود خوردنش آنگه بود

میوه نغزک هم از آغاز بر

گشته نبات زمین از شیره تر

ابر در افشان شهٔ دریا نوال

ابرش خود راند بدار الجلال

آب فراخی همه را تا به گنگ

و آمده لشکر همه از آب تنگ

لشکر انبوه چو دریا بجوش

سیل ز جنبیدن آن در خروش

بود سراسر زمین از آب پر

هم ز هوا سوخته میشد شتر

گر چه که بود آب روان تا شکم

اسپ نکرد آتش خود هیچ کم

پای ستوران به زمین در شده

گاو زمین را سم‌شان سر شده

خیمه لشکر همه بر روی آب

راست چو دریا که برارد حباب

خانه چو خورشید به جوزا گرفت

رفت در آن خانه درون جا گرفت

رفت در آن خانهٔ تیر از مسیر

محرق ازآتش خورشید تیر

باد ز جوزا شده آتش ز مهر

سوخت جهانی ز زمین تا سپهر

بس که ستد روز جهان را زتاب

دیده نشد نقش شب الا به خواب

صبح هم از تافتن شب برست

طالب شب گشت چراغی بدست

تافته از گرمی خود آفتاب

تابش او کرده جهان را به تاب

شب شده چون روز وی اندر گداز

روز چو شبهای زمستان دراز

بیش بقا، روز بمانند سال

بیش بقا تر شده بعد از زوال

خلق کشان در پنهٔ سایه رخت

سایه گریزان به پناه درخت

جانب سایه شده مردم روان

سایه به دنبالهٔ مردم دوان

بس که شده سایه زگرمی سیاه

گرم در انداخته خود را به چاه

خواست کند خلق زگرمای خویش

در پنهٔ سایهٔ خود جای خویش

لیک ز تاب فلک تا بناک

سایه نماند از تن مردم به خاک

گرم چنان گشت هوا در جهان

آتش گویند، بسوزد زبان !

خون برگ مرد زبون آمده

خوی شد ، از پوست برون آمده

پای مسافر بره گرم دور

ز ابله پر قبر چو نان تنور

چوب شد از غایت خشکی نبات

از پی یک شربت آب حیات

سبزهٔ در پاش ز مرد نمای

کاه شده ، بلکه شده کهربای

لاله سیه کشت زخشکی چو مشک

چون به سیاهی کشد از کشت خشک

سنگ که آتش ز وی اید برون

ماند ز خورشید در آتش درون

باد زنه دست به دست همه

وز دم او باد به دست همه

گرم هوا بر سر هر میوه زار

گرمی او پختگی آورد بار

بر سر هرمیوه ز تاب تموز

مرغ شده پخته خور و خام سوز

ز آتش خورشید که شد میوه پز

بلبل و گنجشک شده میوه گز

خشک شده برگ درختان به شاخ

میوهٔ تر گشته بیستان فراخ