خوش آمدید

تا کی دل و جان دردمندم سوزی

وز آتش عشق بندبندم سوزی

چون سوخته و فکندهٔ راه توام

چندم فکنی ز چشم و چندم سوزی

من با تو بدی نکردم ای بینایی

کاندوه تو میخورم بدین تنهایی

تونیز به اندوه خودم باز گذار

اندوه بر اندوه چه میافزایی

هم رهبر این عاشق گمراهی تو

هم مونس خلوت سحرگاهی تو

میسوزم و ازسوز من آگاهی تو

از سوختهٔ خویش چه میخواهی تو

هر لحظه همی بیشترم میسوزی

هر روز به نوعی دگرم میسوزی

چون با من بی دل بنمی سازی تو

از بهر چه چندین جگرم میسوزی

تا در دل من آتش عشقِ تو فروخت

از نیک و بد جهان مرا چشم بدوخت

سر جملهٔ کار خود بگویم با تو

درد تو مرا بکشت و عشق تو بسوخت

از آهِ درون کام و زبانم بمسوز

وز فرقت خود به یک زمانم بمسوز

فعل بدمن بپوش و خونم بمریز

بر دردِ دلم ببخش و جانم بمسوز

در ششدرهٔ غمم بمگداز آخر

لطفی بکن و حجاب بردار آخر

چون شمع بسوختم ز عشقت صد بار

یکبارگیم بسوز یکبار آخر

نه مرهم خون خوارهٔ خود خواهی کرد

نه ماتم آوارهٔ خود خواهی کرد

برخیز که بیچارهٔ کار تو شدم

گر چارهٔ بیچارهٔ خود خواهی کرد

هر کاو نه به جان کناره جوید از تو

در روز همی ستاره جوید از تو

هر چاره که جستم از تو بیچاره شدم

بیچاره کسی که چاره جوید ازتو!

تا چند من سوخته را رنجانی

تاکی کشیم به تیغ سرگردانی

نه با خودم و نه بیخود از حیرانی

گر هیچ نگویم تو نکو میدانی