خوش آمدید

ای یاد تو آب زندگانی جان را

اندوه تو عین شادمانی جان را

یک ذرّه تحیر تو در پردهٔ جان

خوش تر ز نعیم جاودانی جان را

با جان چه کنم که عشق تو جانم بس

درمان چکنم درد تو درمانم بس

در عشق تو، صد هزار دردست مرا

یک ذرّه گر افزون کنیم آنم بس

چون روی تو مینبینم ای شمع طراز

چون شمع ز تو سوخته میمانم باز

گر بنشینی با تو بسی دارم کار

ور بنیوشی با تو بسی دارم راز

یک ذرّه ز عشق تو به صحرا آمد

تا این همه گفت و گوی پیدا آمد

جان نعره زنان در بن دریا افتاد

دل رقص کنان با سر غوغا آمد

در هر چیزی ترا جمالی دگرست

در هر ورق حسن تو حالی دگرست

هرناقص را ازتو کمالی دگرست

هر عاشق را ز تو وصالی دگرست

سرگشتهٔ تست، نُه فلک، میدانی

گرد در تو گشته به سرگردانی

تو خورشیدی ولی میان جانی

خورشید که دیدهست بدین پنهانی

ای خوش دلی هر دو جهانم غم تو

بیزحمت تن مونس جانم غم تو

آن چیز که آشکار مینتوان گفت

تعلیم کنی راز نهانم غم تو

در هر چیزی که بود دل بستگیم

از جمله بریده گشت پیوستگیم

دیوانگی عشق تو از یک یک چیز

خو باز همی کند به آهستگیم

گاهی به سخن قوت روانم بخشی

گاهی به سحر راز نهانم بخشی

گر دل ببری هزار دل باز دهی

ور جان ببری هزار جانم بخشی

ای هر نفسی جلوهگری افزونت

گه رد خاکست جلوه، گه در خونت

همچون متحیری فرو ماندهام

از لطف حجابهای گوناگونت