بنا به دلایل فقهی در سجده، سر بر زمین یا آنچه که از زمین روییده و البته خوراکی نیست قرار می گیرد. بر همین اساس ما شیعیان از مهر در سجده استفاه می کنیم. پیشانی بر خاک گذاشتن اوج خضوع و بندگی در برابر خداوند تبارک و تعالی است. ساییدن و نهادن بالاترین قسمت بدن بر بی ارزش ترین ماده عالم، یعنی فرو ریختن همه تکبرها و انانیت های انسان است. پس مهر یعنی قطعه ای از زمین، از خاک. مهر یعنی خاکی که سر بر آن می گذاریم تا خضوع و خشوع و سجده کنیم. بنابراین؛ مهر همان خاک است با تمامی ویژگی های خاکهای معمولی. حال اگر این مهر از خاک کربلا باشد، خضوع و خشوع و خاکساری نماز گزار بیشتر می شود. زیرا این خاک نزد عاشقان اباعبدالله نماد ویژه بندگی است. خاکی است که خون بهترین بندگان خدا در راه بندگی بر آن ریخته شده است. و البته در تربت سید الشهدا شفا نیز هست. و البته تربت واقعی، و نه هر خاک منسوب به کربلا.

با توجه به این نگاه اصیل به مساله سجده بر خاک، متاسفانه برخی سازندگان مهرها به غلط نامهای مقدس را بر روی آنها حک می کنند. این کار کاملا اشتباه است. چرا متوجه نیستیم که این خاک است و نماد بی ارزشی. چرا باید نام های مقدس بر خاک بی ارزش نوشته شود؟ ای کاش آگاهان و دست اندر کاران جلوی این کار غلط را می گرفتند و اجازه نمی دادند این نام های مقدس بر خاک بی ارزش ثبت شود.