1.جلسه، بعد از نماز ظهر و ناهار شروع شد. در سفره دوغ هم بود. و این علامت آن که مقاومت در برابر خواب غیر ممکن است. اولین نشانه های ناتوانی مدعوین در برابر هجوم لشگر خواب را می شد در اعضای مسن تر جلسه مشاهده کرد. بخصوص یکیشان که خیلی زود در پرده های خواب فرو رفت و آوای نرم و یک دست و خواب آورش آهنگ پیشواز جلسه شد. اعضا با لبخند به یکدیگر نگاه می کردند. شاید به دنبال راه حلی بودند تا بیدارش کنند. یکی از حاضران حرف زیبایی زد. گفت؛ «اگر بیدارش کنید می رود.» راست میگفت. چون آن شخص خواب زده،  قبل تر گفته بود جلسه ای دارد و باید برود.

2.آری بیداری، نشانه بودن است. و بودن، مقدمه رفتن است.

هستم اگر میروم، گر نروم نیستم

ملتی که رفتن را تمرین نکند ، نیست می شود. مرداب می شود.

3.بخش خبری بیست و سی، مردی را نشان می داد که به نشانه اعتراض به یکی از نمایندگی های بیمه، با خودرو کوبیده بود به در و شیشه آن نمایندگی. مرد، معترض به خدمات نامناسب بیمه بود. بیدار شده بود. و ثمره بیداری اش، اعتراض حیرت انگیزش بود.

4.در همان بخش خبری، شایعه ای پخش شد مبنی بر تجمع مردم معترض در برابر دو تولید کننده خودرو.

5. این نشانه های بیداری برای ملت ما تازگی ندارد. ملت ما 36 سال پیش به یک بیداری بزرگ رسید. امروز نیاز به بیداری در جزییات دارد. و اصلا هر روز باید بیدارتر از دیروز شود.