ای فرزند آدم من تو را آفریده ام و از حال درون تو با خبرم

اسرار تو را می دانم و برملا نمی کنم

تنها کسی هستم که مطمئنی به تو خیانت نمی ورزم

از تو کوچکتر نیستم و هیچگاه پایان نمی پذیرم

سرچشمه و منبع همه عشق ها و محبتها منم

Rahman

تو را برای خودم درست کرده و پرداخته ام

به من روی آور و با من انس بگیر

از دیگران بگریز و در من بیاویز

تو مال منی نه از آن دیگران

اگر یک قدم به سوی من بیابی ده قدم سوی تو بر خواهم داشت

Rahman

ای فرزند آدم

من سخنانت را می شنوم وقتی که با من حرف می زنی

و درد دل باز می گویی

تو نیز سخنان مرا در کتاب من بخوان که فرشتگانم بر تو فرود آورده اند

و من بدان وسیله با تو سخن می گویم

Rahman

ای فرزند آدم

اگر با من انس بگیری 

تو را از همگان بی نیاز می کنم

و اگر با غیر من مانوس شوی 

در هر کاری محتاج و گرفتار خواهی ماند

Rahman

ای فرزند آدم

از کسی جز من بیم نداشته باش و مهراس

به یاد آور که هیچ قدرتی یارای مقابله با اراده من را ندارد

از یاد مبر که هیچ اتفاقی در عالم

جز به خواست من نمی افتد

Rahman

ای فرزند آدم

من همنشین کسی ام که به یاد من باشد

من از رگ گردن به تو نزدیکترم و تو را از خودت بهتر می شناسم

در هیچ حالی فراموشم مکن و یاد مرا

از خود دور مساز

Rahman

در خلوت خود به اندیشه بنشین و در تنهایی خود سخنان مرا بشنو

نعمت های مرا بشمار و خطاهای خودت را به یاد آر

مرا دوست داشته باش و محبتم را در دل دیگران نیز بیانداز

مهربانی های مرا برایشان بازگو کن

و سایه سار لطف مرا بر فراز وجودشان نشان ده

Rahman

ای فرزند آدم دل به دنیا مبند و با دنیا انس مگیر

دنیا بسیار کوچکتر از آن است که پاداش و مزد حتی لحظه ای از خاطر تو باشد

و بهای حتی پاره ای از دل تو شمرده شود

جان آسمانی تو جز من قیمتی ندارد

و جز بهشت من هیچ چیز نمی تواند هزینه وجود تو را جبران کند

Rahman

اگر چشم تو می دید آنچه را برای اولیای خود آماده کرده ام

قلب تو آب می شد

و جان تو به شوق از تن به در می رفت

این ها پاداش دلی است که تنها به من گره خورده

و فقط مرا در خود جای داده

Rahman

به دل خود نگاه کن

هر قدر دلت به دنیا بسته باشد

همان قدر محبت مرا از دلت بیرون کرده ای

چرا که هیچگاه من محبت خود و محبت دنیا را

در یک دل جمع نمی کنم

Rahman

ای فرزند آدم در شگفتم چگونه تو با مردم انس می گیری

و به دیگران دل می بندی در حالی که می دانی

تنها خواهی مرد و می دانی تنها در قبر خواهی خفت

و تنها در پیشگاه من خواهی ایستاد

و تنها حساب پس خواهی داد؟

Rahman

آیا اندیشیده ای چقدر تنها خواهی بود؟

ساعتی؟ روزی؟ ماهی؟ سالی؟ چند هزار سال؟ چند میلیون سال؟

با خودت فکر کن و بیاندیش

هر قدر که قرار است پس از مرگ با من تنها باشی

در دنیا با من انس بگیر، اگر لحظه ای لحظه ای، و اگر همیشه همیشه

Rahman

ای فرزند آدم تو را نیافریده ام تا تنهایی و بی کسی مرا برطرف سازی

و بیمناک و غمگین نبودم تا تو بخواهی انیس و همدم من شوی

بلکه تو را خلق کردم تا مرا بشناسی

و روزگاری دراز عبادتم کنی و مرا همواره سپاس گویی

و صبحگاه و شامگاه تسبیح گوی من باشی

Rahman

من به تو نیازمند نیستم اگر همه مخلوقات من جمع شوند

و صف در صف به طاعت من بایستند و سر به آستان من بسایند

به اندازه سر سوزنی در ملک و اقتدار من نخواهند افزود

این تو هستی که به من نیاز داری

و این دل توست که تنها با من خو می گیرد و آرام می یابد

Rahman

ای فرزند آدم دل تو حرم من است

چگونه در حرم من بیگانه را راه می دهی؟

جان تو منزلگاه عشق من است

چگونه در این منزلگاه محبت دیگران را پذیرایی می کنی؟

وجود تو فرش قدمهای یاد من است، چگونه یاد دیگران قدم بر این فرش می نهد؟

Rahman

به من اعتماد داشته باش، از من مگریز

زبانت را با نام من دلت را با عشق من و قلبت را

با یاد من تازه کن، من دوست آن کسم که دوستم بدارد

من همنشین آن کسم که با من بنشیند

من همدم آن کسم که با من مانوس شود

Rahman

ای فرزند آدم، من همدل آن کسم که همراهم باشد

پس به سوی کرامت و مصاحبت من بشتاب

و با من انس بگیر تا با تو انس بگیرم

مرا انتخاب کن تا من هم تو را برگزینم

از من بپذیر تا من نیز از تو بپذیرم و در محبت به تو شتاب کنم

Rahman

ای فرزند آدم

هر که دل به دوستی کسی بندد

سخنش را راست می داند و تایید می کند

هر که از دوستی کسی خوشنود باشد

از کارهای او خوشنود می گردد

Rahman

هر که به دوستی کسی اعتماد کند

به او اعتماد می کند

هر که به دوستی کسی مشتاق باشد

در حرکت به سوی او سستی نمی کند

پس چرا؟، چرا؟، چرا؟

Rahman

پس چگونه کتابم را زیر پا می نهی و دنیا را بر سر خویش می گذاری

چگونه خانه خویش را برافراشته ای اما خانه مرا فرو میریزی؟

چگونه به خانه خود دل می بندی اما از خانه من می گریزی؟

مساجد خانه های من در زمین هستند

آیا می شود کسی به دیدنم بیاید و در خانه ام قدم بگذارد اما از او پذیرایی نکنم و میهمان خود را گرامی ندارم؟

Rahman

ای فرزند آدم، به عبادتم روی آور تا دلت را از خودم پر کنم

و جانت را از سرخوشی همراهی ام آکنده سازم

و مشکلات تو را برطرف نمایم و روزی تو را مهیا گردانم، نام مرا بر زبان آور و مرا یاد کن تا من نیز به یاد تو باشم

اگر مرا پنهانی یاد کنی، تو را پنهانی یاد می کنم

و اگر نامم را آشکار و در حضور همگان بر زبان آوری در جمعی گرامی تر از جمع آدمیان از تو یاد میکنم

Rahman

یاد مرا پیش آدمیان فریاد کن تا نام تو را پیش فرشتگان خویش برآورم

که چون در خلوت به مناجات من می نشینی و به عبادت من بر می خیزی

به فرشتگان خود می گویم: بنگرید بنده ام چگونه از دیگران گسسته

و به من پیوسته و رشته مهر و الفت به ذکر من بسته است

شاهد باشید که او را آمرزیدم و او را برای خویش برگزیدم

Rahman

ای فرزند آدم، راست نمی گوید آنکه از عشق من دم می زند اما چون شب بر دیارش پرده می کشد سر به بالین می گذارد و می خوابد

آیا هر عاشقی دوست ندارد که با معشوق خود تنها باشد؟ 

آیا هر عاشقی انتظار نمی کشد که فرصتی برای گفت و گوی معشوق در خلوت بیابد؟

آنکه مرا دوست دارد فراموشم نمی کند من هر شب به سراغ دوستان و یاران خود می آیم

و چشمانشان را بر دلهایشان می گشایم تا با من رو در رو سخن بگویند و در تاریکی شب با من حرف بزنند و مرا نزدیک خود بیابند و پاسخ مرا به پرسش های خود بشنوند

Rahman

ای فرزند آدم

آیا دلت نمی خواهد به دیدارم بیایی؟ آیا دلت برای گفت و گوی من تنگ نشده است؟

آیا نمی خواهی جامه نو بپوشی و خود را خوشبو کنی و هدیه ای برداری

و شاخه گلی در دست بگیری

و به خانه معشوق رهسپار شوی؟

Rahman

آراستگی اولیای من برای دیدارم خشوع، و خاکساری دلهای آنهاست

زینت دوستانم برای ملاقات من فروتنی بدنهایشان و خضوع اندام و اجسام ایشان است

هدیه ایشان قطره های اشکی است که از دیدگان خود فرو می ریزند

و آرایش ایشان سرمه حزن و اندوهی است

که در میان خنده های بی خبران بر دیده خود کشیده اند

Rahman

ای فرزند آدم

آنان که با من قهر کرده اند و از من بریده اند اگر می دانستند چه اندازه به دیدارشان مشتاقم و انتظارشان را می کشم

آنان که با من به دشمنی برخواسته و در مقابل اقتدار و عظمت من تیغ پیکار و کارزار کشیده اند اگر می دانستند چه مایه به دوستی و مهرشان دل بسته ام

آنان که روی از درگاه من برگردانده اند اگر می دانستند چقدر دلم برایشان تنگ شده است اگر می دانستند بند بند وجودشان به شوق من از هم می گسست

و پاره های جانشان به اشتیاق از هم می گسیخت و دل و قلبشان از خوشی آب می شد اگر می دانستند