يکي از فقهاي هفتگانه و از کساني بود که از روي خير خواهي و نصيحت، از امام‏حسين‏ «ع‏» خواست که به سوي عراق نرود و در اين راه، بي‏وفايي مردم را نسبت به پدر وبرادر امام حسين‏ «ع‏» ياد آوري مي‏کرد.[1] وي از سادات قريش بود.در ايام خلافت عمر به‏دنيا آمد.به خاطر نماز بسيار، به او راهب قريش مي‏گفتند.در سال 95 هجري در گذشت.[2] .

پی نوشتها :
[1] مروج الذهب، ج 3، ص 6.
[2] حياة الامام الحسين، ج 3، ص 28 به نقل از تهذيب التهذيب.

http://www.ashoora.ir