وي يکي از فقهاي هفتگانه و از کساني بود که از روي خير خواهي و نصيحت، از امام حسين عليه‏السلام خواست که به سوي عراق نرود، و در اين راه بي‏وفايي مردم را نسبت به پدر و برادر امام حسين عليه‏السلام ياد آوري کرد. وي از سادات قريش بود. در ايام خلافت عمر به دنيا آمد. به خاطر نماز بسيار، به او «راهب قريش» مي‏گفتند. در سال 95 هجري درگذشت.