استفاده بهينه از آب در كشوري چون ايران كه از نظر اقليمي داراي وضعيت خشك تا نيمه خشك است از اهميت فراواني بخصوص در گسترش و توسعه فعاليتهاي كشاورزي برخوردار است. بهره برداري بهينه از اين منابع آبي براي اين منظور جز با توجه كامل به معيارهاي اقتصادي و اجتماعي ممكن نيست. توجه به هزينهها و فوائد اجتماعي در تخصيص منابع آب و در بهبود عملكرد اقتصادي بخش آب اهميت دارد. از طرف ديگر روشهاي بهره برداري از منابع آب و بخصوص منابع آب سطحي چون رودخانه متفاوت است كه هر كدام از اين روشها داراي ويژگيهاي خاص بوده و در شرايط متفاوت رودخانه و زمانهاي برداشت، عملكردهاي متفاوتي را از خود نشان ميدهد كه بررسي و ارزيابي آنها در بهبود استحصال آب نقش مؤثري دارد. بررسي عملكرد اين روشها علاوه بر مقايسه اقتصادي و اجتماعي نقاط قوت و ضعف را نمايان ساخته و ميتواند در انتخاب روش برداشت در شرايط مختلف منطقه و رودخانه مؤثر باشد و حد اقل مشكلات را در بهره برداري ايجاد نمايد. سدها سازه هايي هستند كه در مسير رودخانه و براي ذخيره سازي منابع آب رودخانهها احداث ميشوند . به طور كلي سدها به منظور استفاده آب ذخيره شده در پشت آنها براي آبياري، شرب انسان و دام، توليد نيروي برق، جلوگيري از طغيانها و سيلابهاي و جلوگيري از صدمه زدن به تأسيسات و روستاهاي پايين دست و فرسايش و تخريب آبخيز كاربرد دارند.
استان زنجان با وسعتي نزديك به 22164 كيلومترمربع در قسمت مركزي شمالغرب كشور جمهوري اسلامي ايران واقع شده است. استان داراي پستي و بلندي هاي زيادي است، بطوريكه بيشترين وسعت آن را مناطق كوهستاني و تپه ماهورها فرا گرفته است. اين استان از نظر حوضه اصلي آبخيز داراي دو محدوده كاملا مجزا مي باشد، به گونه اي كه از مجموع مساحت استان، حدود 19064 كيلومتر مربع (معادل 86 درصد) در حوضه آبخيز دريا خزر رودخانه قزل اوزن و 3100 كيلومترمربع (14 درصد) در محدوده حوزه آبخيز رودخانه شور(رودخانه ابهر رود و خر رود) قرار دارد ]1[.
