ابزار هدایت به بالای صفحه

در قرآن چند آیه هست که مورد استدلال شیعه در باب امامت است.یکی از آن آیات آیه: «انما ولیکم الله » است(اتفاقا در همه اینها روایات اهل تسنن هم وجود دارد که مفاد شیعه را تاییدمی کند).ما آیه ای در قرآن داریم به این صورت: «انما ولیکم الله و رسوله و الذین امنوا الذین یقیمون الصلوة و یؤتون الزکوة و هم راکعون » (1). «انما» یعنی منحصرا(چون اداة حصر است).معنی اصلی «ولی » سرپرست است.ولایت یعنی تسلط و سرپرستی: سرپرست شما فقط و فقط خداست و پیغمبر خدا و مؤمنینی که نماز را بپا می دارند و در حال رکوع زکات می دهند.ما در دستورات اسلام نداریم که انسان در حال رکوع زکات بدهد که بگوییم این یک قانون کلی است و شامل همه افرادمی شود.این، اشاره است به واقعه ای که در خارج یک بار وقوع پیدا کرده است و شیعه و سنی به اتفاق آن را روایت کرده اند و آن این است که علی(ع)در حال رکوع بود، سائلی پیدا شد و سؤالی کرد، حضرت اشاره کرد به انگشت خود، او آمد انگشتر را از انگشت علی(ع)بیرون آورد و رفت، یعنی علی(ع)صبر نکرد نمازش تمام شود و بعد به او انفاق کند، آنقدر عنایت داشت به اینکه آن فقیر را زودتر جواب بگوید که در همان حال رکوع با اشاره به او فهماند که این انگشتر را درآور، برو بفروش و پولش را خرج خودت کن.در این مطلب هیچ اختلافی نیست و مورد اتفاق شیعه و سنی است که علی(ع)چنین کاری کرده است و نیز مورد اتفاق شیعه و سنی است که این آیه در شان علی(ع)نازل شده، با توجه به اینکه انفاق کردن در حال رکوع جزء دستورات اسلام نیست(نه از واجبات اسلام است و نه از مستحبات آن)که بگوییم ممکن است عده ای از مردم به این قانون عمل کرده باشند.پس «کسانی که چنین می کنند» اشاره و کنایه است، همان طور که در خود قرآن گاهی می گوید: «یقولون » می گویند، و حال آنکه یک فرد آن سخن را گفته.در اینجا «کسانی که چنین می کنند» یعنی آن فردی که چنین کرده.بنابراین، به حکم این آیه علی(ع)تعیین شده است به ولایت برای مردم.