امام كاظم عليه السّلام عابدترين، فقيه‏ ترين، سخاوتمندترين مردم عصرش بود، و از همه مردم كريم النّفس‏تر (بلندنظرتر) بود.روايت شده:

آن حضرت، نماز شب را مى‏ خواند، و آن را به نماز صبح متّصل مى‏ كرد، سپس تا طلوع خورشيد، به تعقيب نماز اشتغال داشت، و بعد به سجده مى‏ رفت، و سر از سجده و حمد خدا در سجده بر نمى‏ داشت و...  بسيار دعا مى‏ كرد و مى‏ گفت:

اللّهمّ انّي أسألك الرّاحة عند الموت، و العفو عند الحساب‏

: «خدايا! از درگاهت، استراحت هنگام مرگ، و عفو هنگام حسابرسى را درخواست مى‏كنم».

و يكى از دعاهاى آن حضرت، اين بود:

عظم الذّنب من عبدك، فليحسن العفو من عندك‏

: «گناه از بنده ‏ات بزرگ شد، پس عفو از پيشگاهت، نيكو و زيبا خواهد شد» 

امام كاظم عليه السّلام از خوف خدا، آن چنان مى ‏گريست كه محاسنش از اشكهايش خيس مى ‏شد. او از همه بيشتر نسبت به بستگانش، صله رحم مى‏ نمود، و شبانه به نيازهاى مستمندان مدينه، رسيدگى مى‏ كرد، و زنبيلى كه محتوى درهم و دينار، و آرد و خرما بود، به آنها مى‏ رسانيد، به گونه‏اى كه آنها نمى‏ دانستند چه كسى به آنها كمك مى ‏رساند. امام كاظم عليه السّلام بسيار بزرگوار و نيك روش بود و در طول زندگی هزار بنده خريد و آزاد كرد.