موضوعات اصلي
اعتماد و احساس امنيت پيدا كردن فرد امين و مورد اطمينان چه در روابط نزديك و چه در روابط دور يا رسمي كار ساده اي به نظر نمي رسد. انسان ها دوست دارند دوستان قابل اعتمادي داشته باشند. دوستاني كه بتوانند براي روزهاي سخت زندگي روي شان حساب كنند. اعتماد و اطمينان دو واژه اي است كه به ظاهر ساده مي آيد اما در اصل جاي تعمق بسيار دارد. وقتي به فردي اعتماد مي كنيد و حرف دل تان را مي زنيد و سپس آن را از دهان ديگري مي شنويد چه احساسي به شما دست مي دهد. مطمئنا احساس خوشايندي نيست. شهروندان ما تا چه ميزان به هم اطمينان دارند. در يك خانواده افراد آن خانواده تا چه حد مورد اعتماد هم هستند. اعتماد افراد خانواده به هم يكي از اراكان بهداشت رواني است. وقتي نوجوان يا جوان در خانواده خود فرد مطمئني پيدا نمي كند تا با او روابط نزديك و صميمي داشته باشد ناخودآگاه از خانواده دور شده و به دامن دوستان و بيگانه ها كشيده مي شود و در اين ميان اگر به تور افراد ناباب بخورد آسيب هاي جبران ناپذيري خواهد ديد. اما فردي كه روابط دوستانه با افراد خانواده اش دارد و حمايت عاطفي مي شود از آسيب هاي اجتماعي در امان مي ماند. چه كنيم تا فردي مورد اطمينان باشيم و ديگران به ما اعتماد كنند؟ گذشته يك فرد بهترين مدرك براي پاسخ گويي به اين پرسش است. همه ما در شرايط امتحان يا آزمون قرار مي گيريم. همه ما به نوعي به يكديگر امتحان پس مي دهيم. آناني معتمدند كه از چنين آزمون هايي سربلند بيرون آمده باشند. شما مسلما به كساني اعتماد مي كنيد كه قبلا هم اعتماد كرده ايد. با كساني درد دل مي كنيد كه قبلا به نوعي فيدبك مثبت دريافت كرده ايد. از مغازه هايي خريد مي كنيد كه به كيفيت جنس و بهاي آن تا حدي اطمينان داريد. از مسيري رفت و آمد مي كنيد كه تا حدودي امن تر از مسيرهاي ديگر به نظر مي رسد. براي مهمان تان از رستوراني غذا تهيه مي كنيد كه به سلامت آن اطمينان بيشتري داشته باشيد. فرزندان تان را در مدرسه اي ثبت نام مي كنيد كه لااقل از چند نفر تعريف آن را شنيده باشيد. مسلما همين فاكتورها در انتخاب افرادي كه مي خواهيد به آن ها اطمينان كنيد، دخيلند. به ديگران اعتماد كنيد تا آن ها نيز به شما اعتماد كنند. اصولا هر خصلتي را با كمي تلقين، انتظار از فرد و دادن برخورد مناسب مي توان درشخص ايجاد كرد. وقتي به كسي مي گوييد: «چون به تو اطمينان دارم ...» فرد ناخودآگاه از خود انتظار يك فرد مطمئن را دارد مگر آن كه از لحاظ شخصيتي آدم بي وجداني باشد. اعتماد متقابل يكي از رموز روابط صميمي و صادقانه است. اگر در مقابل اعتماد ديگري نسبت به او بي اعتماد شويد قدر مسلم كم كم اعتماد او نيز نسبت به شما كمرنگ خواهد شد. مردم دوست دارند در مقابل كنش هاي مثبت شان نسبت به ديگران واكنش هاي مثبت دريافت كنند. مردم از اين كه مورد اعتماد كسي قرار بگيرند به خود مي بالند. از اين كه شما او را به ديگري ترجيح داده ايد و محرم اسرارتان نموديد احساس غرور مي كنند، پس هر چه انتقال احساس صادقانه تر باشد همان قدر قوي تر و ارضا كننده تر است. رابطه اعتماد و احساس امنيت احساس امنيت عبارت است از احساس آزادي نسبي از خطر. اين احساس وضع خوشايندي را ايجاد مي كند و فرد در آن داراي آرامش جسمي و روحي است. ايمني از عواطف و احساسات زيربنايي و حياتي براي تامين بهداشت رواني است. افراد ناامن، نامتعادلند. شخصي كه دائما احساس عدم امنيت، ترس و خطر از بيرون و درون خود مي كند، نمي تواند انسان سالمي باشد. او با پرخاشگري يا اضطراب واكنش نشان داده و در دنياي ذهني خود مدام در حال دفع كردن خطرات احتمالي است. روابط توام با اعتماد، احساس امنيت را بالا مي برد، تاثيري كه احساس ناامني بر انسان دارد ايجاد حالت تنش و برانگيختگي و عدم تعادل است. بعضي از روانشناسان معتقدند كه احساس ناامني يك احساس خالص، مجرد و محدود نيست. بلكه احساس پيچيده و مركبي است كه بايد به عنوان يكي از صفات اصلي كل شخصيت انسان محسوب گردد. در اين ميان آبراهام مزلو روانشناس انسان گرا از اولين كساني بود كه در اين زمينه نظرات اساسي ارائه داده و چهارده نشانه براي اين احساس برشمرد كه عبارتند از: همانند سازي و احساس ايمني خانواده شرايط همانند سازي سالم را براي كودك فراهم مي سازد. اولين تجربه مهم عاطفي كودك در اين زمينه معمولا با مادر است. ولي با گذشت زمان كودك با افراد ديگر خانواده نيز مرتبط مي شود و روابط عاطفي و اجتماعي او گسترش مي يابد. براي مدت ها اين محيط جو و فضاي زندگي او را شامل مي شود. تجاربي كه در اين فضاي كوچك كسب مي كند ساختمان اوليه شخصيت كودك را ساخته و خودپنداري و جهان بيني و نگرش او را نسبت به زندگي خود و ديگران به مقدار زياد تعيين مي كند. در خانواده هاي سنتي محدوده ارتباطي طفل وسيع تر و تنوع همانندسازي او بيشتر است. بنابراين اگر نتواند با پدر و مادر ارتباط برقرار كند غالبا با ديگر اعضاي خانواده مرتبط مي شود و بسياري از نيازهاي خود رابر آورده مي كند. اما در شهرهاي بزرگ كه خانواده به صورت هسته اي است پدر و مادر بار سنگين تري را به دوش مي كشند و كودكان از روابط عاطفي متنوع محرومند. اين خود سبب ايجاد احساس ناايمني در آن ها مي گردد. رابطه احساس امنيت و محيط بيرون از خانواده محيط كوچه، محله، شهر و مدرسه نيز در تشديد احساس ايمني يا نا ايمني بسيار موثر است. ممكن است اين شرايط مانند فضاي خانواده تاثيرات خيلي عميق و وسيع نداشته باشد. زيرا كودك معمولا در معرض تاثير آن ها كمتر از تاثيرات خانواده قرار مي گيرد. ليكن به هر حال پژوهش هاي مختلف نشان داده كه شرايط اجتماعي افراد اگر مثبت باشد خصوصيات مثبت آن ها را تقويت مي كند و اگر منفي باشد صفات و واكنش هاي منفي آن ها را برمي انگيزد. مدرسه نيز اگر فضاي مناسبي نداشته باشد بر خود پنداري كودكان اثر منفي داشته و احساس حقارت و ناايمني را در آن ها تشديد مي كند. اگر كودكي به طور مداوم به علل مختلفي اعم از عدم توجه والدين يا اولياي مدرس در كوچه، محله يا مدرسه مورد اذيت و آزار، تحقير و تهديد قرار گيرد به احتمال قوي دچار احساس اضطراب و ناايمني گشته يا درون گرا و تخيلي مي شود. گاه نيز اين احساس ناايمني را با پرخاشگري جبران مي كند. در اثر پرورش در اين گونه محيط ها بسياري از كودكان بزهكار، دزد، قاتل، منحرف، بيمار رواني يا معتاد مي شوند. زيرا لطمات شديدي كه به شخصيت آن ها وارد آمده آن ها را حقير و ناايمن كرده، در نتيجه با ناسازگاري با دنياي ناامن و نامهربان مقابله مي كنند.
1- احساس طرد شدن، مورد عشق و علاقه ديگران نبودن 2- احساس تنهايي 3- احساس اين كه دائما در معرض خطر قرارداد 4- ادارك دنيا به عنوان مكاني تاريك، خصمانه و خطرناك 5- ديدن ديگران به عنوان افرادي بد، شيطاني و خودخواه 6- احساس عدم اعتماد، حسادت و بخل 7- بدبيني 8- گرايش به ناخشنودي و نارضايتي از خود و محيط 9- احساس تنش، فشار و كشمكش دروني توام با خستگي و بي حوصلگي. ناراحتي، كابوس و بي ارادگي 10- گرايش به عيب جويي زياد نسبت به خود 11- احساس گناه و شرمندگي 12- اختلال در پذيرش خود، نياز به قدرت و مقام اجتماعي، جاه طلبي، پيشرفت و پرخاشگري يا بالعكس احساس خود آزاري، وابستگي به ديگران. احساس بيچارگي و درماندگي و تسليم در برابر ناملايمات 13- ميل دائمي و شديد براي يافتن امنيت به صورت هدف هاي مكرر و متغير و كاذب 14- خودخواهي، خودمداري و فرد گرايي و اشتغالات ذهني شديد و مستمر.
1- باشگاه برويد و ورزش کنيد: بسياري از دانشمندان عقيده دارند که فعاليت هاي بدني و فيزيکي باعث تحريک و کار کردن درست عقل و قواي فکري مي شود. تحريکات خوني بدن باعث مي شود مغز بيشتر و بهتر کار کند؛ چرخش درست خون موجب مي شود شما بتوانيد ذهن تان را سالم نگاه داريد و عکس العمل هاي سريع و عاقلانه تري داشته باشيد. هم چنين فعاليت هاي بدني باعث مي شوند سلول هاي موجود در مغز شما رشد و تکثير يابند، و ذهن شما مانند يک ساعت کار کند. 2- از ذهن تان کار بکشيد: فارغ التحصيل شدن از مدرسه به اين معني نيست که شما يادگيري و آموزش را رها کنيد. اگر ذهن تان را درگير آموزش و يادگيري کارهاي جديد نکنيد يعني به روند کاهش قواي فکري تان کمک کرده ايد. يک زبان جديد ياد بگيريد، به طور منظم کتاب بخوانيد، يا حتي نواختن يک ساز موسيقي را ياد بگيريد. فکر کردن هم يکي از فعاليت هايي است که ذهن را درگير مي کند. فعاليت هاي روزانه ذهني باعث قوي تر شدن مغز مي شود، در نتيجه شما ذهن سالم تري خواهيد داشت. 3 - سالم غذا بخوريد: خوردن غذاهاي فست فود و يا تنقلات مضر و بي فايده تنها به بدن شما و فيزيک تان آسيب نمي رساند، بلکه قواي ذهني تان را مختل مي کند. خوردن غذاهاي سالم و مقوي به ذهن شما اين امکان را مي دهد که سلول هاي خود را گسترش دهد و مواد مغذي مورد نيازش را از بدن تان بگيرد. غذاهايي که براي تقويت ذهن شما مفيدند عبارتند از شاتوت، بروکلي، قهوه، و آواکادو. 4- استرس خود را مهار کنيد: آيا مي دانيد که استرس آسيب هاي فراواني به سلول هاي ذهن شما وارد مي کند؟ تنها اين مسأله نيست، زماني که شما دچار استرس و اضطراب مي شويد، نمي توانيد بدرستي روي کارها و اعمال تان تمرکز کنيد. استرس کنترل نشده ممکن است به افسردگي تبديل شود و يا بيماري هاي جسمي وخيمي به همراه داشته باشد. 5- به اندازه کافي استراحت کنيد: اگر مي خواهيد ذهن تان هر روز منظم و دقيق کار کند بايد هر شب به اندازه کافي استراحت کنيد. اگر نتوانيد به اندازه کافي بخوابيد، ذهن تان هوشياري هميشگي را نخواهد داشت. البته زياد از حد خوابيدن هم به اندازه کم خوابي مضر است؛ پس تعادل را حفظ کنيد. 6- تنها نباشيد: داشتن دوستان صميمي چند فايده دارد. اول اين که، ارتباطات کلامي موجب تقويت حافظه و هوشياري ذهن مي شود. داشتن رابطه با ديگران باعث مي شود شما فکر کنيد و مشکلات تان را خودتان حل کنيد. علاوه بر اين داشتن دوستان زياد از ابتلا به افسردگي و انزواطلبي جلوگيري مي کند. 7- کارهاي روزانه خسته کننده تان را با هيجان آميخته کنيد: انجام دادن يک سري کار هاي روتين روزانه خسته کننده است اما موجب مي شود شما مانند يک خلبان اتوماتيک کار کنيد. براي اين که کار تان شما را خسته نکند آن ها را با هم ادغام کنيد. راه هاي مختلفي را براي رسيدن به محل کارتان تجربه کنيد. فعاليت هاي فوق برنامه جديدي براي خود پيدا کنيد. کارهايي انجام دهيد که شما را به هيجان مي آورند و ذهن شما را هوشيار و فعال مي کنند. منبع: سايت وفاق 
تا حدود زيادي شما هماني هستيد که فکر مي کنيد و مي توانيد آن چه را که فکر مي کنيد از عهده شما ساخته نيست انجام دهيد، اين طرز فکر شماست که شما را به عرش مي رساند و يا در غير اين صورت در درياي نوميدي غرق مي سازد. اين تصوير ذهني است که به شما شادي يا غم، موقعيت، يا شکست، خوشبختي و يا درد و رنج حکم مي دهد. تصوير ذهني شما مي تواند به شما کمک کند تا آن چه را براي رسيدن به شادي و رضايت لازم داريد انجام دهيد، مي تواند به شما کمک کند تا از زندگي خود لذت ببريد، مي تواند اسباب اعتماد به نفس و اطمينان به کار و فعاليت هايي باشد که شما براي زمان فراغت خود انتخاب مي کنيد، مصمم بر شاد زيستن شويد، از روي خيرخواهي به ارزيابي خودتان بپردازيد، بهترين و طلايي ترين لحظات زندگي را در ذهن مجسم کنيد و با توجه به واقعيت ها، نه خيالات واهي، بلکه براساس تصوير مثبت که از واقعيات زندگي داريد، اين تصوير خوشايند از خويش را تقويت کنيد. اشخاصي که در سال هاي شکل گيري شخصيت شان طوري تربيت شده اند که مي توانند بدون کمترين تلاش از تصوير ذهني مثبت برخوردار باشند بهتر از سايرين با کمي تلاش و درک موضوع مي توانند تصوير ذهني خود را بهتر کنند و موفقيت را در آغوش بکشند. با تکرار و مداومت و با در نظر گرفتن صادقانه محدوديت ها، تصوير ذهني بهبود يافته و عزت نفس به وجود مي آيد. اين دو توصيه را حداقل براي چند روز به کار ببنديد اگر بد بود، ديگر به آن عمل نکنيد: 1- براي هر روز خود هدفي در نظر بگيريد. کدام يک از شما از تصوير ذهني خود چيزي مي داند؟ همه ما ظاهراً انسان هاي مرتب و خوش لباسي هستيم به آرايشگاه مي رويم و روغن ماشين هاي مان را به طور مرتب عوض مي کنيم، اما کدام يک از ما هر روز هدف هاي مثبت و انديشه هاي قشنگ خودمان را مرور مي کنيم؟ و هر روز را با يک ايده و هدف نو آغاز مي کنيم. نکته مهم اين جاست که بسياري از ما، از اتومبيل خودمان، وسايل خانه و طلاهايمان بهتر و بيشتر از تصاوير ذهني مان نگهداري مي کنيم، تصوير ذهني خود را جايي گم مي کنيم و همراه آن انگيزه خوشبخت شدن را از دست مي دهيم. مواظب خودمان و روحمان و انديشه هاي قشنگمان باشيم. نگذاريم که هيچ باد مخالفي ابرهاي سياه را رو به روي پنجره ذهن مان بياورد.
2- هرگز و هرگز زندگي را طلاق ندهيد.
روانشناسان افرادي را که دچار استرس و فشار رواني زياد هستند به سه گروه عمده تقسيم مي کنند و راه کارهايي را براي رهايي از اين استرس شديد پيشنهاد مي نمايند.
گروه اول: افرادي که دائما اضطراب دارند و نگران هستند و وقتي که يک اتفاق خاص رخ مي دهد دچار گرفتگي عضلات، تنگي نفس و دردهايي در ناحيه شکم مي شوند. گروه دوم: افرادي که خيلي عجول و بي نظم هستند و هميشه مي ترسند که مبادا دير به مدرسه يا محل کار برسند. اين افراد با مشکلات گوارشي مثل احساس سوزش در معده يا دل پيچه دچار مي شوند.
گروه سوم: اشخاصي که يک اتفاق خاص هيجاني و استرس زا مثل امتحان يا مسابقه را در پيش دارند و نگران عدم موفقيت خود هستند. اين افراد نيز به دل درد، دلشوره و لرزش عضلات مبتلا مي شوند. به گفته روانشناسان هر فردي که در اين سه گروه گنجانده شود مضطرب است و براي کاهش اضطراب و نگراني خود مي تواند به توصيه هاي زير عمل کند:
- اين افراد بايد مراقب خواب خود باشند. يک خواب خوب و آرام در طول شب و در اتاقي پر از هواي تازه و جاي راحت باعث مي شود تا براي شروع يک روز جديد آماده شوند.
- بطور منظم و چند بار در هفته ورزش کنند و تا جايي که مي توانند راه بروند.
- در فاصله بين غذا به خوراکي هاي ديگر ناخنک نزنند، براي نهار خوردن وقت کافي داشته باشند و در طول روز زياد آب بخورند.
- کارهايي را که دوست دارند انجام دهند مثلا: اگر به موسيقي علاقه دارند در کلاس هاي آن ثبت نام و شرکت کنند.
- وقتي به شدت مشغول درس خواندن يا کار کردن هستند به خودشان استراحت بدهند و در اين مدت شکلات نخورند و هر پنج دقيقه با يکي از افراد خانواده يا دوستان صحبت کنند. اين کار تنش آن ها را کاهش مي دهد.
- اين اشخاص نبايد خانواده و دوستان شان را فراموش کنند. اگر زندگي اجتماعي و خانوادگي رضايت بخشي داشته باشند به راحتي مي توانند مشکلات خود را با کمک آنان حل کنند.
- تا حد زيادي بخندند. چون خنده باعث ترشح زياد هورمون هايي مي شود که آرامش بخش و کاهش دهنده استرس هستند. بعلاوه خوش اخلاقي و خوش بيني دو فاکتور مهم و موثر براي مقابله با استرس است.
- درست نفس کشيدن را ياد بگيرند. با تنفس درست مي توان استرس را از خود دور کرد.
بيشتر دانشمندان و نويسندگان سعي كرده اند تعريف جامع و كاملي از موفقيت ارائه دهند تا مورد استفاده همگان قرار گيرد، اما شمار فراوان اين تعاريف خود موجب گرديده است که تا به امروز، توصيف دقيق و مشخصي از اين كلمه در دست نباشد. تعريف شما از موفقيت چيست؟ گذراندن مدارج تحصيلي و اخذ مدارك علمي، رسيدن به ثروت دلخواه، به دست آوردن پست و مقام، داشتن همسري دلخواه، محيط خانوادگي آرام و فرزنداني شايسته، برتري و بالاتري بر ديگران و يا كه هنرمندي محبوب، نويسنده اي بزرگ و يا موسيقي داني مشهور باشيم؟ يكي از دلايل عمده تعدد تعريف موفقيت برداشت هاي گوناگون از اين مفهوم است. هستند افرادي كه به دليل دستيابي به خواسته هايشان، خود را موفق و كامياب مي پندارند، اما اين موفقيت از نظر ديگران چندان ارزش و اعتباري ندارد. بنابراين موفقيت امري نسبي است و هرگز تعريفي واحد به خود نمي پذيرد. به نظر آلفرد اوستن: «آرامش و اطمينان بهترين موفقيت است» هيچ كس واقعا موفق نيست، مگر آن كه خوشبخت باشد و نيز خوشبخت كسي است كه كاري مفيد و با ارزش انجام دهد. به اين اعتبار، تعريف فرهنگ و بستر از موفقيت به مفهوم«نيل رضايت بخش به هدف» تعريفي مناسب است.
تعيين هدف انسان بي هدف كاملا تابع حوادث و پيشامدهاست. كسي كه هدف روشني در زندگي دارد، پس از رسيدن به كاميابي احساس خوشبختي و آرامش مي كند اما افرادي كه اهدافي نامشخص را پي مي گيرند، به هر مقامي كه برسند، باز هم ناراضي اند. هر يك از ما بايد به يقين بدانيم كه چه مي خواهيم، چه هدفي را دنبال مي كنيم و در انتظار چه نوع موفقيتي هستيم. تشخيص هدف و آگاهي از آن، پيش شرط هر گونه اقدامي است. افزون بر اين، در تعيين اهداف خويش بايد از تقليد كوركورانه بپرهيزيم. به عنوان مثال، اگر راه پسر عموي مان كه درس خوانده و مهندس برق شده و از نظر كاري و مالي نيز وضعيت قابل توجهي دارد را انتخاب كنيم، پس از رسيدن به موفقيت خوشحال خواهيم بود؟ در صورت مقايسه خود با ديگران دو اشتباه بزرگ مرتكب مي شويم: ناخودآگاه با ديگران به رقابت بر مي خيزيم، زيرا هدف مان تحقق بخشيدن به خواسته و آرزويي مشخص نيست بلكه«برتري طلبي» و يا«مثل كسي شدن» است. بدون توجه به توانايي ها، علايق و امكانات خود دنباله رو ديگران مي شويم. «تنها گنجي كه ارزش جستجو كردن دارد هدف است». لويي استوني شناخت هدف و مراحل آن براي شناخت بهتر اهداف خويش و نيز انتخابي آگاهانه از ميان امكانات متعدد، كاغذي بر داريد و در گوشه اي خلوت و آرام بنشينيد و كليه اهدافي را كه در سر مي پرورانيد، در آن يادداشت كنيد. پس از فراغت از اين كار به مراحل سه گانه زير بپردازيد. الف: تمركز و تفكر فكر غذاي مغز و تفكر، وجه تمايز انسان از حيوان است. هر يك از ما متأثر از افكاري هستيم كه بر حسب عادت كنترل مان را در دست دارند. براي رهايي از افكار متضاد، بايد همه تراوشات ذهني خويش را به مغز بسپاريم تا در فرصت مناسب آن ها را مورد مطالعه قرار دهد. سپردن انديشه ها و آرزوها به مغز و ايجاد فرصت لازم براي بررسي يكايك آن ها امروزه بين همه كساني كه به نيروي شگفت انگيز مغز آگاهند، متداول است. شما هم اين شيوه را پيش گيريد تا نتيجه خارق العاده آن را دريابيد. ب: مطالعه پس از تمركز و بررسي اهداف نوبت به مطالعه مي رسد. امروزه در مغرب زمين مطالعه امري بسيار متداول است، به اين ترتيب كه پيش از هر كاري ابتدا با صرف سرمايه اي گزاف هدف مربوطه را مورد بررسي قرار مي دهند. هم چنين كار مورد نظر را با انواع كار هاي موجود در بازار قياس كرده و با خواندن كتاب هاي متعدد و مشورت با كارشناسان طراز اول ابعاد موضوع را به طور دقيق مي سنجند. البته در اين راستا امكانات خود را براي دستيابي به اهداف تعيين شده مدنظر قرار مي دهند. بزرگي و كوچكي اهداف و اين كه آيا مورد پسند ديگران واقع مي شود يا خير، اهميتي ندارد. ج: مشاوره مشاوره عاملي مؤثر و ياري دهنده در مسير پيروزي و موفقيت است. در اين زمينه بزرگان و نوابغ شواهدي آورده اند كه استفاده از آن ها مي تواند راه گشاي ما در جهت رسيدن به اهداف باشد. مشورت زماني كارساز و مفيد خواهد بود كه فرد طرف مشورت داراي خصوصيات لازم باشد و به ما در شناخت خواسته ها، اهداف و توانايي هاي مان ياري رساند. اين خصوصيات عبارتند از: اطلاع كافي از موضوع، مثبت انديشي و خيرخواهي. انتخاب هدف براي انتخاب هدف، چهار شرط اصلي و اساسي هدف سالم را مد نظر قرار دهيد. چنين هدفي بايد: شرايط تصميم گيري - ترديد به خود راه ندهيد. عواملي كه تصميم گيري را به موفقيت نزديك مي كنند: پشتكار: براي موفقيت در كار و دستيابي به خواسته هاي قلبي بايد همه نيروي خود را صرف اهداف مان كنيم و همواره به دستاوردهاي نهايي حاصل از تلاش مان بينديشيم. پيروزي و كاميابي در اهداف زماني تحقق مي يابد كه شما انگيزه رسيدن به آن اهداف را در خود تقويت كنيد. متأسفانه بسياري از افراد در مراحل اوليه كار احساس رضايت و خرسندي مي كنند ولي پس از رويارويي با مشكلات دست از آن كار مي شويند و فكري جديد در سر مي پرورانند، در حالي كه اگر صبر و شكيبايي به خرج دهند، شايد بيش از چند قدمي با موفقيت فاصله نداشته باشند. منبع: سايت وفاق 
- رفاه و آسايش بيشتري فراهم سازد.
- به ما احساس مفيد بودن، خوشي و نشاط بخشد.
- از روي چشم و هم چشمي و رقابت با كسي انتخاب نشده باشد.
- انتخاب آن تحت فشار يا به توصيه اطرافيان نباشد.
پس از بررسي اهداف خويش و مطابقت آن ها با شرايط فوق در مي يابيد كه از اجراي برخي از مقاصدتان كه داراي اين چهار خصيصه نيستند، صرف نظر كرده ايد. اكنون بايد صادقانه و با شجاعت به سؤالات زير پاسخ دهيد و آن ها را روي صفحه اي كاغذ بنويسيد: آيا به اين اهداف علاقه دارم؟ در صورت علاقه، براي تحقق آن ها آيا از قابليت و استعداد لازم برخوردارم؟ آيا جهت رسيدن به اين اهداف داراي امكانات كافي هستم؟ آيا وقت كافي دارم؟ اين مرحله نيز ويژگي هاي خود را دارد، به طوري كه ممكن است از دنبال كردن بعضي از هدف هاي مورد نظرتان منصرف شويد. هدفي كه حتي به شرط اجرا علاقه اي در شما ايجاد نكند، نفعي هم به دنبال نخواهد داشت. اكنون با پي بردن به هدف ويژه خود و با توجه به توانايي هايتان در پيشبرد آن و نيز با احتساب وقت كافي بايد دست به اقدام بزنيد.
زمان بندي: گام بعدي«زمان بندي» دقيق است، به اين صورت كه براي انجام هر كار بايد زمان مشخصي در نظر گرفته شود. پيمودن هر مسير با علم به پيچ و خم ها و فراز و نشيب هاي آن، زمان خاص خود را مي طلبد؛ پس از اين تقسيم بندي مي توانيد اوقات خود را جهت اجراي اهداف متعدد به طور هم زمان تنظيم كنيد.
تصميم گيري: پس از شناخت كامل از شرايط اساسي يك هدف سالم، نوبت به تصميم گيري مي رسد كه به عنوان گامي مهم در جهت هموار ساختن مسير زندگي مورد توجه قرار گيرد. به جرأت مي توان اعتراف كرد كه لحظه تصميم گيري از سخت ترين و سرنوشت سازترين لحظات زندگي بشر است. بسياري معترفند كه در اين لحظات فشار هاي زيادي متحمل شده اند. گاهي انتخاب غلط و پافشاري غير منطقي بر آن تمام عمر ما را از چشيدن خوشبختي محروم مي سازد. ويليام جيمز درباره تصميم گيري مي گويد: «لحظاتي هست كه مجبوريم انتخاب كنيم، اما لحظاتي هم هست كه انتخاب نكردن خود يك تصميم است.»
- از عواقب تصميم گيري نترسيد.
- تصميم خود را تغيير ندهيد.
- با افكار نااميد كننده بجنگيد.
- شما تصميم گيرنده باشيد.
- دنبال كارهاي متعدد نباشيد.
«كسي كه همه راه ها را مي جويد، همه را از دست مي دهد» عجولانه تصميم نگيريد و لجوج و يك دنده نباشيد.
اعتماد به نفس: هميشه اعتماد به نفس خويش را حفظ كنيد و به ديگران نيز مجال ندهيد آن را سست و متزلزل سازند و بدانيد كه خود كم بيني و عدم اطمينان مانعي بر سر راه موفقيت و كاميابي است. كسي كه قدرت خلاقه دروني و ارزش هاي وجودي خويش را باور دارد، هرگز در برابر مشكلات سر فرود نخواهد آورد. «ترديد هاي مان خائنيني هستند كه با نصايح خود ما را از هدف مان باز مي دارند، در حالي كه تصميمي راسخ و شراعي به موقع فتح و پيروزي را نصيب مان مي سازد.»
اگر چه زنان هم به اندازه مردان عصباني ميشوند، اما خشم همچنان يك ويژگي مردانه به حساب ميآيد. دكتر كنث ديليو كريستين، روانشناس و نويسنده ميگويد: «خشم به اين علت به وجود ميآيد كه شخص به علت سركوب كردن احساسات خودش دچار سرخوردگي شديد ميشود.» چرا مردان منفجر ميشوند؟ اگر چه زنان هم به اندازه مردان عصباني ميشوند، اما خشم همچنان يك ويژگي مردانه به حساب ميآيد. دكتر كنث ديليو كريستين، روانشناس و نويسنده ميگويد: «خشم به اين علت به وجود ميآيد كه شخص به علت سركوب كردن احساسات خودش دچار سرخوردگي شديد ميشود با اين وجود اين كاري است كه مردان انجام ميدهند، چون ميترسند كه اگر كمي به احساساتشان بها بدهند ديگر كنترل آن از دستشان خارج ميشود. براي آنكه احساسات بيشتر در زندگي آقايان وارد شود، رعايت اين نكات توصيه مي گردد: آقايان اينها را امتحان كنيد! «مرداني كه بيش از همه احساساتشان را پنهان ميكنند احتمالا حساسترين مردها هستند!» با اين حال شما آقايان ميتوانيد بدون گريه و زاري راه انداختن، احساساتتان را ابراز كنيد. خوب، چرا شروع نميكنيد: يك خروجي خلاقانه براي خودتان ايجاد كنيد. سرگرميهايي مثل نقاشي يا هر هنر مورد علاقه تان، ميتواند ابزار خوبي براي غلبه احساسات يك مرد باشد. يادتان باشد كه بسياري از آثار برجسته هنري و ادبي جهان توسط جنسي خلق شدهاند كه گفته ميشود احساس ندارد! استرس و خشم خود را از طريق ورزش تخليه كنيد. وستوور ميگويد: «وقتي به جايي ميرسيد كه فقط ميخواهيد سرتان را به ديوار بكوييد، يك وقفه 10دقيقهاي براي آرام كردن شما كافي است.» سعي كنيد «يك كمي» از احساساتتان را بروز دهيد. كلمن پيشنهاد ميكند: اين روش را با احساساتي آغازكنيد كه ميتوانيد كنترلشان كنيد، يك گوش شنوا پيدا كنيد و از عبارت «يك كمي» استفاده كنيد گفتن اينكه «يك كمي» ناراحتيد يا «يك كمي» ميترسيد، بيخطرتر از اين به نظر ميرسد كه بخواهيد آسيبپذيري خود را كاملا بيان كنيد. وقتي به جايي ميرسيد كه فقط ميخواهيد سرتان را به ديوار بكوييد، يك وقفه 10دقيقهاي براي آرام كردن شما كافي است. به سمت ناراحتيهايتان برويد. بهجاي اينكه از احساساتي كه نميدانيد چهطور با آنها كنار بياييد اجتناب كنيد، بيشتر به آنها بپردازيد. شما به زمان و تلاش نياز داريد تا ياد بگيريد چگونه احساساتتان را كنترل كنيد، چرا كه بايد مغزتان دوباره آموزش ببيند. اما نگران نباشيد، به مرور زمان اين كار برايتان آسانتر ميشود. خانمها، حواستان باشد! در اينجا روشهايي وجود دارد كه شما خانمها ميتوانيد از آنها استفاده كنيد تا همسرتان بتواند با احساساتش راحتتر برخورد كند. هنگام صحبت با او در كنارش باشيد نه روبهرويش. روانشناسان معتقدند وقتي رودر روي يك مرد قرار ميگيريد باعث ميشويد او احساس رقابت يا مقابله كند،به جاي اينكه از آن سوي ميز به او خيره شويد، در يك سمت در كنار شوهرتان بنشينيد. با هم به يك فعاليت فيزيكي بپردازيد. وقتي با شوهرتان پيادهروي ميكنيد، سد دفاعي او شكسته ميشود. بگذاريد موضوع صحبت خود به خود پيش بيايد هرگز يك مرد را مجبور نكنيد در مورد چيزي حرف بزند. هرگز يك مرد را براي حرف زدن راجع به يك روز بد تحت فشار قرار ندهيد. اگر مرد شما روزي طاقتفرسا را پشت سر گذاشته، شايد بخواهد از رنج و ناراحتي آن رها باشد. چه فايدهاي دارد كه تمام شب را در احساس بدبختي بگذرانيد وقتي اين كار گرهاي از كارتان را باز نميكند؟ نشان دهيد، فقط حرف نزنيد. صحبت كردن شايد براي يك زن محبوبترين شكل عشق ورزيدن باشد، اما مردان رابطه زناشويي را نوعي وسيله برقراري ارتباط ميدانند. مردان بخش عظيمي از احساسات خود را به صورت فيزيكي ابراز ميكنند. به جاي اينكه مرد را مجبور كنيد احساسش را در قالب كلمات ترجمه كند، به زبان خودش صحبت كنيد. بگذاريد مردتان بداند كه به چه نوع حمايت عاطفي نياز داريد. مردان نيز مانند زنان ميتوانند از لحاظ عاطفي نسبت به همسرشان حساس و حمايتگر باشند، اما اغلب وقت آنها كفايت نميكند. مردان به اين مسايل بيتوجه نيستند، اما شما خانمها بايد به آنها فرصت دهيد تا بدانند چه ميخواهيد و در چه زماني به آن نياز داريد. از همسرتان نظرخواهي كنيد. در يك روز آرام از شوهرتان بپرسيد: آيا من تا به حال كاري كردهام كه فكر كني ديگر مثل روزهاي اول به تو احترام نميگذارم و تحسينت نميكنم؟ به او بگوييد كه چقدر از داشتن او خوشحاليد و اينكه متاسف هستيد كه در اغلب موارد نميگذاريد او اين را بداند. اينجاست كه همسرتان دهانش باز ميماند!! گردآوری : گروه اینترنتی نیک صالحی
خوب اين تقصير مغزمردانه است. دكتر ديويد پاول، رييس مركز بينالمللي مطالعات سلامت ميگويد: «سيمكشي مغز مردان متفاوت است.» او توضيح ميدهد كه ارتباط بين نيمكره چپ مغز، جايگاه منطق، و نيمكره راست مغز، محل عواطف و احساسات، در زنان قويتر است: «ارتباط بين دو نيمكره در زنان شبيه يك بزرگراه است، بنابراين ميتوانند به راحتي بين دو نيمكره حركت كنند. اما در مردان اين ارتباط مانند يك كوره راه باريك است كه باعث ميشود دسترسي به احساسات براي ما مردها چندان آسان نباشد.»
اين ميتواند توضيحي براي نتايج 125 مورد مطالعه در فرهنگهاي مختلف باشد: در اين بررسيها مشاهده شد كه مردها و پسرها همواره در تفسير پيامهاي غيركلامي نهفته در ژست بدن، حالت صورت و لحن صدا دقت كمتري دارند.
همچنين واكنش مردان نسبت به احساسات ضعيفتر است و زودتر هم آنها را فراموش مي كنند. در آزمايشي كه در دانشگاه استانفورد انجام گرفت، عكسهايي از صحنههاي تكاندهنده يا ناراحتكننده باعث تحريك بخش گستردهتري در مغز زنان شد. پس از سه هفته، زنان در مقايسه با مردان جزييات بيشتري از اين تصاوير را به خاطر داشتند.
به همين صورت محققان گمان ميكنند كه يك زن ممكن است به خاطر بگو مگو يا بياعتتنايي كوچكي كه شوهرش مدتهاست فراموش كرده همچنان ناراحت و عصباني باشد. پسرها در سن يك سالگي در مقايسه با دختران ارتباط چشمي كمتري برقرار ميكنند و به اشياي متحرك مثل ماشين توجه بيشتري نشان ميدهند تا چهره انسانها. هم پدرها و هم مادرها با پسرانشان كمتر در مورد عواطف و احساسات صحبت ميكنند (به جز خشم)، و دايره لغات ذهن پسرها شامل تعداد كمتري از واژههاي مربوط به احساسات ميشود.
در زمين بازي- اگر نه در خانه- پسرها ياد ميگيرند كه جلوي اشكشان را بگيرند و ترسي از خود نشان ندهند. چهره آنها، كه زماني به اندازه دختران نشان دهنده احساسشان بود، با رسيدن به سنين دبستان جدي تر ميشود.
در سنين بزرگسالي مردان از كلمات كمتري استفاده ميكنند و صحبت كردن را حداقل در جمع ابزاري براي بالا بردن موقعيت خود ميدانند، برعكس خانمها كه براي نزديكي به ديگران با آنها وارد صحبت ميشوند. مردان حتي هنگام صحبت با دوستانشان هم در حال تبادل اطلاعات در مورد خريد، ورزش، ماشين يا كامپيوتر هستند.
اگر شما همه ابعاد وجودتان را رشد ندهيد اگر ياد نگرفته باشيد كه چهطور با احساساتتان كنار بياييد، تبديل به سايهاي ميشويد كه فقط بخش كوچكي از شخصيتتان را نشان ميدهد و طولي نميكشد كه اين بناي سستي كه از خود ساختهايد فرو ميريزد.»
در مقاله ي بعد حتما با ما باشيد تا راهكارهايي ارائه دهيم كه يك مرد در كنار مردانگي اش،احساساتش را هم بروز دهد و همين طور يك زن بتواند به همسرش براي ابراز احساسات آسان تر كمك كند.
مي توانيد مواقعي كه دچار احساسات شديد ميشويد، جايي پيدا كنيد و روي زمين شروع به شنا زدن كنيد.
براي صحبت كردن در كنار همسرتان باشيد تا او احساس كند در كنار اوهستيد نه در مقابلش.
والدين به دلايل زيادي نسبت به نوجوانان و جوانان سخت گيري مي کنند. اين در حالي است که نوجوان و جوان تصور مي کند که والدين به علت قديمي بودن و داشتن سن زياد حقايق را خوب درک نمي کنند، در جريان امور نيستند و با مسايل سياسي و اجتماعي روز آشنايي ندارند و به طور کلي آن ها را درک نمي کنند. بعضي از نوجوانان مقابل پند و اندرز دادن و نصيحت کردن والدين شان از خود مقاومت نشان مي دهند و به گفتار آنان به ديده شک و ترديد نگاه مي کنند. آن ها حتي مقابل پند و اندرز دادن و نصيحت کردن والدين شان از خود مقاومت نشان مي دهند و به گفتار آنان به ديده شک و ترديد نگاه مي کنند. در بعضي از خانواده ها پدران اغلب وقت شان را صرف امور شخصي مي کنند و جز براي غذا خوردن و خوابيدن به منزل نمي آيند. وقتي هم که به خانه مي آيند، باز فکرشان مشغول کارهاي بيرون ازخانه است و اوقات خود را صرف فرزندان نمي کنند، به وضع آن ها نمي رسند و با آن ها درد دل و نمي کنند. تصورشان اين است که وظيفه آن ها تنها تهيه غذا، پوشاک و مسکن است و کاري به چگونگي رفتار، کردار، ارزش ها، رغبت ها و نيازهاي روحي و رواني فرزندان شان ندارند. پدران در حضور فرزندان مادر را تحقير مي کنند، احترام او را نزد فرزندان نگه نمي دارند و در مقابل دستور مادر به فرزند دستور ديگري مي دهند و نظر مادر را رد مي کنند. حاکم مآبانه رفتار مي کنند، نه صميمانه و دوستانه. در بعضي از خانواده ها نيز مادران اغلب اوقات خود را صرف انجام کارهاي بيهوده شخصي و گردش هاي دوستانه مي کنند و فرزندان شان را فراموش مي کنند و کاري نمي کنند که اين گونه امور از حداعتدال خارج نشود. در نتيجه فرزندان آن ها با داشتن مادر احساس تنهايي و بي مادري مي کنند. عده اي از مادران نيز در حضور فرزندان پدر را کوچک مي شمارند. دستور پدر به فرزند را رد مي کنند و او را از انجام فرمان او باز مي دارند و يا وقتي پدر در خانه نيست کارهاي خود را بزرگ جلوه داده و به رخ فرزند مي کشند و با عناوين مختلف سعي مي کنند فرزندشان را به طرف خود کشيده، او را جذب کنند. در بعضي از خانواده ها وضعيت و موقعيت خانواده طوري است که فرزندان در آن احساس ناامني کرده، خانواده را مرکز نابساماني مي دانند و هميشه نگران آتيه خود هستند. اختلافات شديدي که بين والدين از يک طرف و والدين و فرزندان از سوي ديگر، بين خواهران و برادران، بين والدين و اقوام درباره مسايل گوناگون وجود دارد و نيز دخالت هاي بي مورد اقوام در امور خانوادگي، به خصوص درباره طرز رفتار و يا معاشرت نوجوانان، مشکلاتي را براي آن ها به وجود مي آورند که گاهي منجر به فرار نوجوانان از خانواده مي شود و اين خود عواقب وخيمي را در پي دارد. تبعيض ميان فرزندان نيز براي آن ها مشکلاتي را ايجاد مي کند. تبعيض در توزيع محبت و توجه به آن ها، تبعيض در اجراي ضوابط و مقررات، تبعيض بين پسران و دختران و تبعيض در ميزان واگذاري کارهاي منزل، آن ها را به کج رفتاري و ناسازگاري مي کشاند. تحقير نمودن، کوچک کردن، پايين آوردن ارزش هاي شخصيتي نوجوانان و جوانان، سرزنش کردن آن ها به خصوص در حضور ديگران، مقايسه آنان با هم سن و سالان خود و به رخ کشيدن صفات و خصوصيات آن ها براي نوجوانان و جوانان بسيار ثقيل است. تاحدي که گاهي تحمل خود را از دست داده، گوشه گيري اختيار مي کنند و آرزوي مرگ مي کنند و يا در برابر اين گونه تحقيرها، عصيانگري کرده، دست به انتقام مي زنند. آزادي هاي بيش از حد و محدوديت هاي بيش از اندازه، اجراي برنامه هاي انضباطي شديد و افراطي و درخواست اطاعت کورکورانه در دوران بلوغ، آشفتگي هاي روحي فراوان در پي دارد و سبب عکس العمل هاي شديد نوجوان مي گردد. نوجوانان گاهي براي رهايي از رنج و ناراحتي، فقر و گرفتاري، نجات از سرزنش هاي مداوم و تحقيرهاي مکرر و خرد شدن شخصيت خود از خانه مي گريزند و فرار را بر قرار ترجيح مي دهند. گاهي نيز فرار آن ها از خانه به خاطر تنبيه و عبرت والدين است و گاهي به خاطر احساس بي پناهي و احساس ناامني از خانه مي گريزند و با مختصر محبتي که از طرف ديگران مي بينند، خود را تسليم آنان مي کنند. 
جوان بودن خيلي هم سهل و آسان نيست. اين سنين همواره با فراز و نشيب، و تغييرات و تجارب جديد همراه است. همه ي جوانان دوره يا دوراني را طي خواهند كرد كه احساس خوبي نسبت به خودشان ندارند يا احساس افسردگي مي كنند. ما همواره بدترين منتقد خود هستيم و به همين دليل خودمان بهتر از هر كس ديگري مي دانيم كه از زندگي چه مي خواهيم و چه طور مي توانيم به خواسته هايمان برسيم. ما نمي توانيم همواره طبق سفارشات پدر و مادر، مجلات، تلويزيون و... عمل كنيم، يا همواره به ما گفته شود كه چطور رفتار كنيم، چطور لباس بپوشيم و.... جامعه اي كه ما در آن زندگي مي كنيم در موفقيت ما نقش مهمي دارد، حتي ارزشي هم كه ما براي خود قائل هستيم ريشه در ارزش هاي فرهنگي جامعه ما دارد. بنابراين عجيب نيست كه بسياري از نوجوانان سراسر دنيا دچار كمبود اعتماد به نفس هستند و اين در حالي است كه دوران نوجواني و بلوغ مهم ترين زماني است كه علاقه به خود و اعتماد به نفس مي تواند در شخصيت يك فرد شكل بگيرد. به هر حال كمبود اعتماد و احترام به نفس، اثر خود را در زمينه هاي مختلف نشان مي دهد: 
1– دروغ گفتن: اين كه نوجوانان به اجبار در مورد خود و توانايي هايشان دروغ مي گويند يكي از علائم بارز ضعف شخصيتي آن هاست. شما در دوره اي از خودتان متنفر مي شويد پس دور"خود واقعي تان" حصاري مي كشيد و در كمال نااميدي شروع به ساختن شخصيت ايده آل خود مي كنيد. به جاي اين كه در خواب و خيال و دروغ هاي خود يك شخصيت ايده آل بسازيد سعي كنيد"خود واقعي" تان را به آن شخصيت ايده آل هر چه بيشتر شبيه كنيد. چرا كه دروغ گفتن در مورد خودتان نه تنها شما را به خواسته هايتان نخواهد رساند بلكه اگر زماني واقعيت هويدا شويد، همه ي اطرافيان تان نه فقط به خاطر اين كه شما آن چيزي كه گفتيد نبوديد بلكه به خاطر اين كه به آن ها دروغ گفته ايد از شما فاصله خواهند گرفت.
2– نياز به تأييد: انسان ها وقتي به چيزهايي كه مي خواهند نمي رسند، منتظر تأييد ديگران مي شوند. اين تنها چيزي است كه به آن ها اعتماد به نفس مي دهد. اتكاء به ديگران و عقيده اي كه آن ها نسبت به ما دارند براي اكثر ما بسيار مهم است. چنين حالتي ما را در يك وضعيت سست و ناپايدار قرار خواهد داد. چرا كه ديگران هيچ وقت به اندازه خودمان براي ما نگران نخواهند بود.
3– تحكم كردن به ديگران: اين حالت يك مثال قديمي از ضعف شخصيتي است. وقتي احساس بدي در مورد خودتان داريد، دوست داريد شخصيت ديگران را خرد كنيد و اگر بالاتر از شما هستند آن ها را تا سطح خود پايين بياوريد. در نتيجه سعي مي كنيد نقاط ضعف اطرافيان را بزرگ جلوه دهيد، به هر حال بد نيست بدانيد كه اين روش چندان موثر نخواهد بود.
4– افسردگي: گاهي از اوقات، افسردگي يكي از نتايج ضعف اعتماد به نفس است؛ چون احساس بدي كه نسبت به خودتان داريد ديد شما را نسبت به جهان تغيير مي دهد و طرز فكر شما به طور كلي عوض مي شود. اما چطور مي توان از پس اين همه مشكل برآمد؟ چيزي كه بايد بدانيد اين است كه اصلاً سخت نيست:
1- اولين گام اين است كه تصميم بگيريد به خودتان مثبت تر نگاه كنيد و البته كمي هم تلاش كنيد.
2- ليستي از چيزهايي كه در خودتان سراغ داريد و به آن ها علاقه منديد درست كنيد. هيچ وقت نگوييد"چيزي نيست كه به آن علاقه داشته باشم" بدانيد كه مطمئناً نكات خوبي هم در شخصيت شما پيدا مي شود.
3- در اين ليست كارهايي را هم كه در آن ها مهارت داريد بنويسيد و سعي كنيد هر روز حداقل يكي از آن كارها را انجام دهيد. پس از اين، هر بار به مشكلي برخورديد به ليست خود نگاهي بيندازيد تا خود را انسان بي فايده اي ندانيد.
4- فكر نكنيد همه ي كارهايتان بايد مورد تصديق و قضاوت ديگران واقع شود. شما دوست داشتني هستيد، فردي هستيد با همه موفقيت ها و شكست هايتان و بدانيد كه همواره در دنيا كساني هستند كه شما را دوست دارند و به شما احترام مي گذارند و هميشه لازم نيست شما انسان كاملي باشيد تا مورد علاقه ديگران قرار گيريد.
پرخاشگري و خشونت در نوجوانان دو دليل عمده دارد. يکي اين که بسياري از نوجوانان براي مقابله با تهديدهاي جسمي و رواني محيط به خشونت روي مي آورند. يعني وقتي در محيط زندگي نوجوان شامل خانه، مدرسه و کوچه و خيابان خشونت حاکم باشد، نوجوان هم ياد مي گيرد براي مقابله با تهديدهاي مستمر زندگي به خشونت متوسل شود. علت ديگر پرخاشگري و خشونت در نوجوانان اختلالات رواني بعضي از آن ها است. نوجواناني که از نظر رواني دچار اختلال هستند و غالباً نسبت به افراد بزرگسال و همسالان شان احساس بدبيني و بدگماني دارند، به اين دليل براي حفاظت رواني از خود به پرخاشگري و خشونت روي مي آورند. بسياري از پسران و دختران احساس مي کنند که در بسياري از مسايل زندگي تحت فشار و تحميل قرار دارند يکي از منابع پرخاشگري و خشونت در دوره نوجواني، نياز شخص به قدرت است. بسياري از پسران و دختران احساس مي کنند که در بسياري از مسايل زندگي تحت فشار و تحميل قرار دارند. وقتي که والدين اين افراد سلطه گر و خشن، معلمان سرد و بي تفاوت و همسالان شان نيز پرخاشگر باشند، تنها وسيله اي که براي دفاع از خود و به دست آوردن احساس قدرت شخصي برايشان باقي مي ماند اين است که به خشونت و پرخاشگري روي بياورند. اين دسته از نوجوانان از خشونت استفاده مي کنند تا قدرت نمايي کنند. 
پرخاشگري چيست؟
پرخاشگري يک رفتاري دفاعي آموختني است که در انسان براي مقابله با خطر يا تهديد بروز مي کند. اين رفتار دفاعي باعث تحريک سريع بدن مي شود و امکان مقابله با خطر يا فرار از خطر را به وجود مي آورد. ريشه خشونت و پرخاشگري تداوم تاريخي مبارزه و مقابله انسان با خطرها و تهديدهاي محيط زندگي اوست. براي مثال وجود مردان جواني که از طرف نزديکان و خانواده شان براي دفاع از خود به جنگ و دعوا و خشونت ترغيب مي شوند حاکي از مبارزه با تهديدات محيط زندگي است که مردان از نظر تاريخي وظيفه انجام آن را به عهده داشتند. هم چنين نوجواناني که در جمع دوستانه شان براي ابراز مردانگي به خشونت متوسل مي شوند، تمايل بيشتري براي پرخاشگري دارند و در مقابل تهديدهاي کوچک پاسخ خشونت آميز مي دهند.