اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

یا امام رضا (ع)

وَالله قسم هر که گدا رفت درون حرمش

نزدیکی ایوان طلا بود که آقا گردید

محمدمهدی عبداللهی

کم کم دل هوائی من بال و پر گرفت

محتاج چشم های تو راه سفر گرفت

شوق زیارتست وبه دل دست میدهد

پایین پات فکرمرا سربسرگرفت

نجوای عشق ،همهمه ی زائران اشک

پیراهن ضریح تورا چشم تر گرفت

..بعدمسافت است ولی بایک السلام

صحن تولحظه های مرادرنظرگرفت

حاجت زیادوبذل عنایت زیادتر

کمتراگرچه خواسته دل،بیشتر گرفت

آقا قسم بجان جوادت چه میکند

بااین قسم گرفت دعایی اگرگرفت

ای ضامن رئوف منم آهوی غریب

بغضی کنار پنجره فولاد سرگرفت

یا امام رضا (ع)

محبوب رضاست هر که دل ریش تر است

از کعبه صفای این حرم بیشتر است

اینجاست طبیبی که ندارد نوبت

هر دل که شکسته تر بود پیشتر است

سید رضا موید

آن خالقی که بر تن بی روح جان دهد

مهر تو، رایگان، به دل خاکیان دهد

شخصی کریم، جود بلا شرط می کند

آری، خدا هر آنچه دهد، رایگان دهد

عشق رسوايی محض است كه حاشا نشود

عاشقی با اگر و شايد و اما نشود

شرط اول قدم آن است كه مجنون باشيم

هر كسی دربه در خانه ی ليلا نشود

دير اگر راه بيفتيم ، به يوسف نرسيم

سرِ  بازار كه او منتظر ما نشود

لذت عشق به اين حسِّ بلاتكليفی ست

لطف تو شاملم آيا بشود؟ يا نشود؟

من فقط روبه روی گنبد تو خم شده ام

كمرم غير در ِ خانه ی تو تا نشود

هرقدر باشد اگر دور ِ ضريح تو شلوغ

من نديدم كه بيايد كسی و جا نشود

بين زوّار كه باشم كرمت بيشتر است

قطره هيچ است اگر وصل به دريا نشود

مرده را زنده كُند خوابِ نسيم حرمت

كار اعجاز شما با دَم  عيسا نشود

امن تر از حرمت نيست ، همان بهتر كه

كودكِ گمشده در صحن تو پيدا نشود

بهتر از اين ؟ كه كسی لحظه ي پابوسی تو

نفس آخر خود را بكِشد پا نشود

دردهايم به تو نزديك ترم كرده طبيب

حرفم اين است كه يك وقت مداوا نشود !

من دخيلِ دل خود را به تو طوری بستم

كه به اين راحتی آقا گره اش وا نشود

بارها حاجتی آورده ام و هر بارش

پاسخي آمده از سمت تو ، الّا نشود

امتحان كرده ام اين را حرمت ، ديدم كه

هيچ چيزي قسم حضرت زهرا نشود

آخرش بی برو برگرد مرا خواهی كشت

عاشقی با اگر و شايد و اما نشود

شعر مدح امام رضا (ع) _ محمد رسولی

زوار خاكي حرمت كبريايي اند

سرگرم كاروكسب شريف گدايي اند

هرلحظه فطرس آمده پابوسيِ شما

طفلي هميشه مانده پَرش زيردست وپا

لاهوتيان مقلد احكام عشق تان

ای ضامن آهو همه ی بود و نبودم

قربان تو و لطف و عطای تو وجودم

جان می دهم آقا! عوضش عشق عطا کن

در معامله ای یک طرفه طالب سودم

ای كه چون من هزارها داری

آسمانی پُر از دعا داری

دست هایم دخیلتان هستند

بس كه دستِ گره گشا داری

از گدا هم كریم می سازی

بس كه اعجاز كیمیا داری

معمار می شوی و بنای تو می شوم

مانند یک ضریح برای تو می شوم

قلب مرا به پای ضریح ات گره بزن

بیمارم و دخیل شفای تو می شوم

بالم به بام هیچ کسی پر نمی دهد

تا یا کریم صحن و سرای تو می شوم

حتی کنار کعبه تو را می دهم نشان

قبله توئی و قبله نمای تو می شوم

میلت اگر کشید ضمانت کنی مرا

آهوی باوفای وفای تو می شوم

روزی اگر بناست فدای کسی شوم

سوگند می خورم که فدای تو می شوم

ناراحتم خدای نکرده ولم کنی

من تازه دارم از فقرای تو می شوم

شبهای قبر منتظرم ایها الرئوف

بیهوده نیست اینکه گدای تو می شوم

دست مرا برای گدایی نوشته اند

رزق مرا امام رضایی نوشته اند

شعر مدح امام رضا (ع) _ علی اکبر لطیفیان

همین که با خودم گذشته را مرور می کنم 

از اینکه مشهد آمدم حس غرور می کنم

اگر  چه غرق آتشم ولی به درد می خورم 

برای مشعل حرم شراره جور می کنم

راه درازی آمدم به سینه دست رد نزن

از این به بعد به جز تو را ز سینه دور می کنم

بال پریدنی بده سپس ببین که هر سحر 

کبوترانه از دل حرم عبور می کنم

طلعت بی کران تویی ، ظلمت بی کران منم

کنارت این خرابه را محفل نور می کنم

به روی من نزد کسی چه کاره ام چه کرده ام

کنار تو شبیه انبیا ظهور می کنم

تو آروزی خلوت قبر منی و شب به شب

به خاطر تو خویش را زنده به گور می کنم

سنگدلم ولی به لطف چشم تو نشسته ام 

خشت به خشت صحن را سنگ صبور می کنم

شبی به صید من بیا دام بیافکن و ببین 

چگونه مثل آهوان میل به تور می کنم

کنج حرم که می روم یاد حسین می کنم 

مصیبت سر به نیزه را مرور می کنم 

نان غذای حضرت تو را که میل می کنم

یاد مصیبت سر و کنج تنور می کنم

شعر مدح امام رضا (ع) _ حسین قربانچه