اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

ای دوست بیا كه باب رحمت این جاست

مارا ز خدا كمال نعمت این جاست

خواهی كه نظر كنی به فردوس بیا

چون روضه ای از ریاض جنت این جاست

***

عشقت به خدا معجز عیسائی داشت

از روز ازل جذبه و گیرائی داشت

وقتی به ضریح تو نگاهم افتاد

چون پنجه آفتاب زیبائی داشت

***

سر چشمه پاك آبرو را دیدم

گنجینه ای از راز مگو را دیدم

از روزنهٔ پنجرهٔ فولادت

من باغ بهشتِ آرزو را دیدم

***

از باده عشق تا سبویم دادی

چون باد صبا راه به كویم دادی

ای شمس شموس از ازل تا به ابد

ممنون توام كه آبرویم دادی

***

ما دست به دامن تو انداخته ایم

در مهر و تولای تو دل باخته ایم

با آن كه همیشه هم جوارت بودیم

افسوس تو را هنوز نشناخته ایم

***

یك لحظه مرا جدا ز درگاه مكن

دل را تو گرفتار غم و آه مكن

از پنجرهٔ ضریح خود دست مرا

سوگند به فاطمه كه كوتاه مكن

سید هشم وفایی

امشب سرو کارم به شما افتاده ست

دل مـعـتکف مـسجد گـوهـرشاد است

بر سر زده است عمری از عشق شما

دستی که به زلــف پنجره فـولاد است

عارفه دهقانی(نسیم)

    چو آیینه هرچند حیران رسیدم                      

                                       زمشکل گذشتم به آسان رسیدم

           چه ابری گره در گره بغض در بغض  

                                   به باران به باران به باران رسیدم           

           برون آمدم از شب تیرهء تن                        

                                     به آیات خورشیدی جان رسیدم

            به شرق قدم های تو در نشابور                      

                                      به قطعیتی فوق برهان رسیدم

            نه من شیخ بودم نه بامن چراغی                   

                                     شگفتا شگفتا ! به انسان رسیدم

            به مهرم نباید که زین پس به خورشید            

                                    به دروازه های خراسان رسیدم

 استاد محدثی خراسانی

شعرم به پیچ زلف تو باز احتیاط کرد

باید به راه حادثه ساز احتیاط کرد



ترسیدم از مقام تو گویم کشد به کفر 

این شد که طبع قافیه ساز احتیاط کرد

من ندیدم که کریمی به کرم فکر کند

به چه مقدار به زائر بدهم فکر کند

از شما خواستن عشق است، ضرر خواهد کرد

هر که در وقت گدایی به رقم فکر کند

بهتر این است که زائر اگر آمد به حرم

دو قدم عشق بورزد سه قدم فکر کند

به کف صحن به گنبد به غم گوهرشاد

زیر این قبه به هستی به عدم فکر کند

به دو گلدسته دو تا ساق به دوش گنبد

به رواقی که شده پیش تو خم فکر کند

به چرا سال گذشته دو سه بار و امسال-

فقط این بار... به این قسمت کم فکر کند

به خودش... نه به کسانی که به یادش آمد

چون که در آینه کاری حرم فکر کند

موقع دست به سینه شدن و عرض سلام

کربلایی شده هر کس به علم فکر کند

چون که از باب جواد تو کسی داخل شد

خنده دار است که دیگر به قسم فکر کند

دیر وقتی ست که تا در حرمت دم بدهد

جای دم حضرت عیسی به دو دم فکر کند

بهترین نوع زیارت شده این که امشب-

هم کسی گریه کند پبش تو هم فکر کند

مهدی رحیمی

قطعه قطعه زمین پر از شور است

نغمه ها در ردیف ماهور است

دل مهدی فاطمه شاد و

آسمان صحن بارش نور است

ساعات طوفان، وقت جزر و مد رسیده

نبضم چه محکم می زند تا صد رسیده

آیا قبولم می کند یا نه؟ ولی نه

اصلا چرا این فکرهای بد رسیده

وقتی که قال در حرمت حال می شود

دست دعا به شانه ی من بال می شود

در این همه مریض یکی را شفا مده

تقصیر توست این همه جنجال می شود

بر راه زائران تو کردیم گریه ها

این آبروی ماست که پامال می شود

از توبه در حریم تو ما هم ملک شدیم

آدم در این محیط سبک بال می شود

این نامه نیست بر پر و بال کبوتران

خون دل است سوی تو ارسال می شود

آباد شد کسی که ز گریه خراب شد

خوشحال آنکه پیش تو بد حال می شود

هر کس نمی رسد به در آفتاب او

معنی اگر چه نیز بود کال می شود

محمد سهرابی

امشب دوباره بندۀ خوب خدا شدم

چون که دخیل اسم امام رضا شدم

شیطان مرا به وادی غفلت کشانده بود

نام تو را که بردم از این خواب پا شدم

هر كس دهان به مدح شما باز مي كند

عيسي مسيح گشته و اعجاز مي كند

آن كس كه يك سحر شده مهمان خانه ات

هنگام رفتن به جنان ناز مي كند