اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

لبم امشب دوباره شیرین شد
آسمان مدینه رنگین شد
به در خانه علی نور است
در خانه ستاره آذین شد
ای که بر چشم شور و بد لعنت
کور باشد هر آنکه بد بین شد
کسی آمد ورای هر دو جهان 
شانه های زمین چه سنگین شد
کوری چشم هر معاویه ای
ذکر مستان می کده این شد

در وصف ذات، صحبت ما احتیاج نیست

زیرا که در صفات خدا «احتیاج» نیست

باید به بال رفت و درآورد گیوه را

دربارگاه قرب تو پا احتیاج نیست

تو بی ‌وسیله هم بلدی معجزه کنی

دست تو را به لطف عصا احتیاج نیست
 

بوی طعام سفره، خودش می‌کشد مرا

تاخانه‌ی تو راهنما احتیاج نیست
 

خواهش نکرده اهل کرم لطف می‌کنند

اینجا به التماس گدا احتیاج نیست
 

اصلا پی معالجه ی این جگر مباش

"بیمارعشق رابه دوا احتیاج نیست"

محشر برای رو شدن اعتبار توست

کی گفته است روز جزا احتیاج نیست؟

تو با سکوت کردن خود، جنگ می‌کنی

تیغ تو را به کرب و بلا احتیاج نیست

وقتی نداشت مادر تو سنگ قبر هم

دیگر تو را به صحن و سرا احتیاج نیست

شعر مدح و ولادت امام حسن مجتبی (ع) _ علی اکبر لطیفیان

یا مجتبی (ع)

من کشته مرده ی خم گیسوی دلبرم

اوّل پسرِِ حضرت زهرا تاج سرم

اوّل دخیل جنت حق فاطمه منم

قبل از ورود من ! همه عشّاق پسرم !

علیرضا عنصری (شوریده)

ما كوير و نگاه تو دريا

از كرم كن به خشكسالي ما

روزه داران يك نگاه توايم

سفره دار قديمي دنيا

تو رسيدي و كوچه بند آمد

بار ديگر ز ازدحام گدا

یا حسن مجتبی (ع)

                          ای لبان تو عقیق یمنی                          

تو دوای منی و درد منی

              من علی باشم ولیکن حسنی             

 من توباشم یاکه توذات منی

   من چگونه مدح تو گویم حسن

مدح تو الله گوید به زمن

                کرده ای انسان را آدم حسن                

صدگدای درگهت حاتم حسن

           ذکر لبهای علی جانم حسن           

میوه می باشم هنوز کالم حسن

من چگونه مدح تو گویم حسن

مدح تو الله گوید به زمن

                   یا حسن ای سوی چشم مرتضی                        

نام تو حک بر در باغ ولا

                   ای که نور روی تو خورشید ما                         

 یا حسن جنگاور شیر خدا

من چگونه مدح تو گویم حسن

مدح تو الله گوید به زمن

                ای حسین هارون و تو موسای او                 

هم برادر هستی هم مولای او

                          هم برای فاطمه عیسای او                           

هم در آغوش علی یحیای او

من چگونه مدح تو گویم حسن

مدح تو الله گوید به زمن

                          ماه کامل تو شدی در رمضان                         

رحمتت تابیده شد بر همگان

                         کوری چشم همه بدنظران                            

آمده گل پسر مادرمان

 من چگونه مدح تو گویم حسن

مدح تو الله گوید به زمن

یا حسن مجتبی (ع)

در جود و کرم دست خدا هست حسن 

دست همه را وقت عطا بست حسن 

نومید نگردد کسی از درگه او 

زیرا که کریم اهل بیت است حسن

حسان

آتش از مهر تو می گردد گلستان یا حسن

خار را فیض تو سازد لاله باران یا حسن

گر نسیمی از سر کویت وزد سوی جحیم

ناز در محشر کند بر باغ رضوان یا حسن

نی عجب کز شعله خیزد لاله در دامان حشر

گر برد نام تو را در نار، شیطان یا حسن

ای علوی ذات و خدائی صفات

صدرنشین همه کائنات

سید سالار شباب بهشت

دست قضا و قلم سرنوشت

زادة طوبی و بهشت برین

نور خدا در ظلمات زمین

نوکر حلقه به گوشیم و اسیر حسنیم

گره کور نداریم فقیر حسنیم

نسل در نسل همه خاک مسیر حسنیم 

کشته و مرده فرزند صغیر حسنیم

پیرو راه حسینیم و پریشان حسن

همه گویند به ما بی سر و سامان حسن

يا كريم ابن الكريم

هر صبح سلامم به تمنای وجودت

با ذکر حسن بر در خالق اثری هست

امروز گدایان همگی محو لقایت

آیا به من بی سر و پاهم نظری هست

آواره تر از من در این خانه که باشد؟

جمعند گدایانِ کرم پس خبری هست

آنقدر در خانه ي ارباب شلوغ است

گویم که سر کوی تو حتما گذری هست

در دل عطش کرب و بلا جان به سرم کرد

آقا تو عنایت کن اگر هم سفری هست