اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

یا رضا (ع)

ای حاجت محتاج ترین ها آقا
ای ذکر دخیل بستنم یا آقا

یک لال کنار پنجره فولادت 
یکدفعه صدا میزند آقا ....آقا

علی اکبر لطیفیان

یا رضا (ع)

ای شهیدی که ز جد و پدر خویش جدایی
خفته در خاک خراسان تو غریب الغربایی

اغنیا مکه روند و فقرا سوی تو آیند
جان به قربان تو شاها که تو حج فقرایی

یارضا (ع)

رفتم از کوی تو و پیش تو جا مانده دلم

پیش تو مانده و از سینه جدا مانده دلم

پشت آن پنجره افتاده و بر گردن خود

رشته ای بسته به امید شفا مانده دلم

سید فرید احمدی

همچون نسیم صبح و سحرگاه می‌رود
هر کس میان صحن حرم راه می‌رود

از هر چه غصه دارد و غم می‌شود ر‌ها
هر سائلی به خدمت این شاه می‌رود

وقتی فرشته‌های حرم بال می‌زنند
از سینه‌های شعله زده آه می‌رود

اینجا بهشت روی زمین فرشته هاست
از کوی تو فرشته به اکراه می‌رود

خورشید در طواف حرم، وه! چه دیدنیست
هر شب به پای بوسی آن ماه می‌رود

باب الجواد راه ورودی به قلب توست
حاجت رواست هرکه از این راه می‌رود

شعر مدح امام رضا (ع) _ فاطمه نانی زاد

شب ها میان صحن شما نور می وزد

نزدیک می وزد، اگر از دور می وزد

هر کس که پر گرفت در این سر سرای نور

دورش فرشته می وزد و حور می وزد

میهوت می شوند تمام مناره ها

آیا نسیم صحن تو از طور می وزد ؟!

دف می زنند اهل زمین ، اهل آسمان

کِل می کشند هلهله و شور می وزد

ایوان آینه پُرِ ریحانه می شود

عطر گلاب و سدره و کافور می وزد

جان تو را کدام غزل بی قرار کرد؟!

عطر که از هوای نشابور می وزد؟!

شعر مدح امام رضا (ع) _ فاطمه نانی زاد

چشم مرا پیاله ی خون جگر کنید

هر وقت تر نبود به اجبار تر کنید

من کمتر از گدای شب جمعه نیستم

خانه به خانه دست مرا در به در کنید

بدکاره ها به نیمه نگاهی عوض شدند

مارا فضیل فرض کنید و نظر کنید

این تحبس الدعا شدن از مرگ بدتر است

فکری برای این نفس بی اثر کنید

باید برای سوختنم چاره ای کنم

این روزه روزه نیست برایم سپر کنید

العفو گفتنم که به جایی نمیرسد

ذکر حسین حسین مرا بیشتر کنید

در میزنیم و هیچ کسی وا نمیکند

پس زودتر امام رضا را خبر کنید

شعر مدح امام رضا (ع) _ علی اکبر لطیفیان

بايد به قد عرش خدا قابلم کنند

شايد به خاک پاي شما نازلم کنند

دل مي کنم از آنکه دل ازتو بريده است

دل مي دهم به دست تو تا بيدلم کنند

امشب کميت شعرم اگر لنگ مي زند

یا رضا (ع)

ای راهب کلیسا دیگر مزن به ناقوس

خاموش کن صدارا، نقاره می زند طوس

آیا مسیح ایران کم داده مرده را جان

جانی دوباره بردار با ما بیا به پابوس

آنجا که خادمینش از روی زائرینش

گرد سفر بگیرند با بال ناز طاووس

خورشید آسمان ها در پیش گنبد او

رنگی ندارد آری چیزی شبیه فانوس

رویای ناتمامم ساعات در حرم بود

باقی عمر اما افسوس بود و کابوس

وقتی رسیدی آنجا در آن حریم زیبا

زانو بزن به پای بیدار خفته در طوس

سید حمیدرضا برقعی

تا یوسف اشکم سر بازار نیاید
کالای مرا هیچ خریدار نیاید

در سوز جگر مصلحت ماست که ما را
غیر از جگر سوخته در کار نیاید

خارم من و در سینه من عشق شکفته است
تا خلق نگویند گل از خار نیاید

بیمار فراقم من و وصل است دوایم
تدبیر به کار من بیمار نیاید

یک عمر به درگاه رضا رفتم و حاشاک
بر دیدن این دلشده یک بار نیامد

ای حجت هشتم که خدا خوانده رضایت
مدح تو جز از ایزد دادار نیاید

خود را به تو بستم که منم نوکر کویت
از نوکریم گر که تو را عار نیاید

ما عافیت از چشم تو داریم که گوید
بیمار به دلجویی بیمار نیاید

نومیدی و درگاه تو، بی سابقه باشد
هر کار ز تو آید و این کار نیاید

آخر به کجا روی کند ای همه رحمت
گر در بر تو شخص گرفتار نیاید

دیدم همه جا بر در و دیوار حریمت
جایی ننوشته است گنهکار نیاید

شعر مدح امام رضا (ع) _ سید رضا موید

من با تو زندگی نکنم پیر می شوم 
بی تو من از جوانی خود سیر می شوم

من در شعاع پرتو شمس الشموسی ات 
بی اختیار پیش تو تبخیر می شوم