ای شه طوس که بر روی زمین نور خدایی روی بنما که بی پرده خدا را بنمایی
نظری هم به گدایی چو من خاک نشین کن ای که در پاشهی صاحب ایوان طلایی
وای فردا اگر ز م دست نگیری ای که خود دست خدا و پسر خون خدایی
عرش رحمان بود این مصطبه ی حضرت سلطان جای بر عرش خدا کرده ای دوست کجایی ؟
در حریم حرم شه خراسان به ادب رو
نزنی تا به سر دوش ملائک سرپایی
(دکتر قاسم رسا)
ای سند نجات من ، ولایت تو یا رضا صحن نو و عتیق تو ، کعبه و کربلا رضا
دلم به یاد تو بود ، مدینة الرضا رضا زیارتت به دین من ، زیارت خدا رضا
تو و کرامت مرا ز خود مکن جدا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا
شهی که خاک طوس از آمده محترم تویی مهی که نور می دهد بر عرب و عجم تویی
رئوف اهل بیتی وولی ذوالکرم تویی به مسجد الحرام دل قبله تویی حرم تویی
صفا و مروه می کند با حرمت صفا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا
مرا به مهر خود ببر که با ولادت زیستم به تربتت شتافتم ٍ، به غربتت گریستم
در آفتاب صحن تو اگر دمی بایستم به سایه بهشت هم نیازمند نیستم
جهنم است بهر من بهشت بی رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا
الا الا ثنای تو ذکر علی الدوام من رئوف من عطوف من امیدمن امام من
لحظه به لحظه دم به دم ، بر حرمت سلام من به غرفه های مرقدت خورده گره زمام من
در حرمت گرفته ام ذکر رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا
منم که بین طوطیان گرم ترانه ی توأم کبوتری شکسته پر ، رد آشیانه توأم
نیازمند گندمی در آستانه توأم بال زنان دور و بر نقاره خانه ی توأم
اگر پرم ز کوی تو ، بگو پرم کجا رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا
به کوی رضا جان صفا می پذیرد در اینجا فروغ خدا می پذیرد
تو ای بینوا ، رو سوی رضا کن که این پادشه ، خوش گدا می پذیرد
به پا بوس او رو که زوار خود را سر خوان جود و عطا می پذیرد
بود رحمتش بی کران همچو دریا هم آلوده ، هم پارسا می پذیرد
اگر دردمندی بیا بر در او که هر درد اینجا شفا می پذیرد
خدا را به او خوان و خواه آنچه خواهی که ایزد به پاسش دعا می پذیرد
امید دل من ، به من کن نگاهی که جان از نگاهت صفا می پذیرد
بخواه از خدا تا ببخشد گناهم که تو آنچه خواهی خدا می پذیرد
در آتش بسوزان شفق هر هوی را
که جانان دل بی هوی می پذیرد
(محمد حسین بهجت)
ای امامی که به حق راضی و محبوب خدایی توتجلیگه راز و سبب امر رضایی
حرمت قبله گه اهل نیاز است عالم آل محمد تو شفیع دو سرایی
انس و جن و ملک و مُلک ثنا خوان تو باشد جان عالم به فدایت مع معین الضعفایی
روز و شب بوسه زنند خلق به حریم حرم تو به حقیقت که حریم حرم امن و وفایی
تو همان شمس ئو شموسی که در ملک خراسان روشنی بخش جهان و سبب نور و ضیایی
تو طبیب دردمندی و پناه بی پناهان توانیس انس و جانی و غریب الغربایی
تو همان ماء معینی که در مصحف قرآن منبع فیض مدامی و صفا بخش صفایی
ملک ایران ز تو نور و روشنی یافت تو همان نور حق و شافع فردای جزایی
تو امام هشتمینی و چراغ اهل دانش تو رئوف و مهربانی تو شهنشه ولایی
نظری ز لطف رحمت بنما به سوی عدنان
کآمده به کوی عشقت به بهانه ی گدایی
(عدنانی )
کعبه اگر قبله ی اهل صفاست قبله ی دل مرقد شاه رضاست
کعبه اگر آمده از سنگ و گل لیک در این کعبه ولی خداست
گر شده آن کعبه مطاف و حرم وین حرم و مقصد اهل ولاست
یک قدمی نه به حریمش نگر بارگه طوس عجب با صفاست
هست دعا در حرمش مستجاب بهر مریضان همه دارالشفاست
هر که زند بوسه به درگاه او شافعش او مهر به روز جزاست
ضامن آهوش از آن خوانده اند زانکه پناه همه شاه و گداست
هر که در آید به پناه رضا
از غم و از آتش دوزخ رهاست
(سید محمد تقی مقدم )
خاک مشهد را بجستم لعل و گوهر یافتم زره یی چون بو نمودم مشک و عنبر یافتم
نور حق را جلوه گر دیدم به چشم دل همی در دل خاک جزیی از جسم پیغمبر یافتم
حجتی را از خداوند سبط پاک از مصطفی صلی الله علیه وآله دری از آن مخزن زهرای اطهر یافتم
یادگاری از ولی خالق یکتا علی علیه السلام بلکه همنامی از آن ، ساقی کوثر یافتم
نام علی شهرت رضا باشد غریب ارض طوس بر غریبان جهان آقا و سرور باشد
هست چون شاه خراسان سرور جمله شهان رتبه اش افزون تر از شاهان دیگر یافتم
ضامن جمله غریبان ، دردمندان را طبیب یک طبیبی بهر دردمندان مضطر یافتم
یاور درماندگان و بی پناهان را پناه بر گنه کاران شفیعی بهر محشر یافتم
هر طواف قبر او از بهر شاه و گدا
اجر و مزدش چون ثواب حج اکبر یافتم
(کریم کریمی )
آستانی کآسمان بر رفعت وقدرش گواست آستان قدس رضوان الله اکبر رضاست
آستان قدس هفتم قبله و هشتم امام آسمان رحمت است و آستان کبریاست
آستان کبریا شد در گهش زیرا دلش همچو ذات کبریا پاکیزه از کبر و ریاست
هر که در خیر بشر شد بنده فرمان حق عالم اندر زیر فرمانش به فرمان خداست
گر شنیدی کیمیا مس را به گوهر زر کند مس وجود بنده و اکسیر اینان کیمیاست
کیست غالب آنکه دلها را مسخر می کند نیست نیست فاتح آنکه سلطان برسرنفس وهواست
کیست شنیدی کیمیا مسّ را به گوهر زر کند مس وجود بنده و اکسیر اینان کیمیاست
کیست غالب آنکه بر خشم و شهو غالب است کیست آنکس سلطان بر سر نفس و هواست
کیست فاتح آنکه دلها را مسخر می کند نیست فاتح آنکه با ظلم و ستم کشورگشاست
بر رضای حق هر آنکس چون رضا تسلیم گشت لاجرم دربار رضا اکنون بگو جایش کجاست
انتهای زندگی مردمان مرگ است لیک مرگ مردان خدا عمر ابد را ابتداست
گر به تاریخ عجم با چشم عبرت بنگری فاش بینی کاندرین در رمزها و رازهاست
فاش بینی آستان ثامن ضامن به حق در خلاص از غضب و عدوان ما و شماست
آنچه بر نام زیارتنامه خوانی بر درش دفتر ملیت و تاریخ استقلال ماست
مهر اولاد علی ایران به ایران باز داد درگه آل علی ز آن درگه دارالشفاست
مکتب آل علی بر غصب و بر عدوان نبود غصب و عدوان آری خود نه کارمردان خداست
مشرب ایرانیان با مذهب آل علی کانچه برغصب است و عدوان بر زوال و بر فناست
مهر اولاد علی دلها مسخر کرد و ماند
کانچه پای عدل واحسان است و این اصل بقاست
(صادق سرمد)
با دیده دل اگر رضا رابینی مرآت جمال کبریا را بینی
گر پرده اوهام به یک سو فکنی اندر پس آن پرده خدا را بینی
تا گوهر اشکم سرباز ار نیاید کالای مرا هیچ خریدار نیاید
در سوز جگر مصلحت ماست که ما را غیر از جگر سوخته در کار نیاید
خارم من و در سینه ی من عشق شکفته است تا خلق نگویند گل از خار نیاید
ای حجت هشتم که خدا خوانده رضایت مدح تو جز از خالق دادار نیاید
نومیدی ز درگاه تو بی سابقه باشد هر کار ز تو آید و این کار نیاید
دیدم همه جا بر در و دیوار حریمت جایی ننوشته است گنه کار نیاید
گویی به کجا روی کند ای همه رحمت
گر بر در تو شخص گرفتار نیاید
بگوش دل ندا آمد ، که یار دلربا آمد به درد ما دوا آمد ، رضا آمد ، رضا آمد
رضا آمد 4
خدا داد آنچه را وعده ، بشد در ماه ذیقعده که آمد بهترین بنده ، رضا آمد ، رضا آمد
بیاید مفرشی از نور ، ز تار گیسوان حور که آمد قبله ی منظور ، رضا آمد ، رضا آمد
فروغ زهره زهرا ، زنجمه تافت بر دنیا که خورشید جهان آرا ، رضا آمد ، رضا آمد
رضا آمد 4
زمین رفت و بهشت ، آمد که زیبا جای زشت آمد گل مینو سرشت آمد ، رضا آمد ، رضا آمد
چو عیسی می کند احیا ، چو موسی با ید بیضا زنسل حیدر وزهرا ، رضا آمد ، رضا آمد
به دانش ، تالی حیدر ، به عصمت ، وارث مادر ولایش عین پیغمبر ، رضا آمد ، رضا آمد
رضا آمد 4
پناه انس و جان است این ، امام مهربان است این شفیع شیعیان است این ، رضا آمد ، رضا آمد
حسان از غصه دوران ، دلت را منصرف گردان بگو با چهره ی خندان ، رضا آمد ، رضا آمد
رضا آمد رضا آمد رضا آمد رضا آمد
رضا آمد رضا آمد رضا آمد رضا آمد
*** (حسان)
مژده از اهل آسمان آمده است شب میلاد رضا آمده است
سجده شکر نمائید شب و روز کعبه ی اهل ولا آمده است
جشن میلاد مبارک بادا
شده ایم شاد مبارک بادا
جان شیرین پیمبر آمد گل صدیقه اطهر آمد
به جهان ثانی حیدر آمد زاده ی موسی جعفر آمد
جشن میلاد مبارک بادا
شده ایم شاد مبارک بادا
هشتمین حجت حق جلوه گر است شجر گلشن دین را ثمر آمد
بحر معراج ولا را گهر است شاد و خرم پدراز این پسر است
جشن میلاد مبارک بادا
شده ایم شاد مبارک بادا
طاق ابروی تو دل برده زما هم شده قبله گه اهل ولا
می وزد بوی بهشت از حرمت جان ما با فدای قدمت
جشن میلاد مبارک بادا
شده ایم شاد مبارک بادا
*** (صادقی)
