اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

همه غرق صفا شد شب میلاد رضا                             پر طراوت همه جا شد شب میلاد رضا

شب میلاد کرامت ، شب میلاد کرم                                شب میلاد وفا شد شب میلاد رضا

خانه نجمه بود قبله ی دل ها و بر آن                           کعبه هم قبله نما شد شب میلاد رضا 

عالم آل محمد به جهان جلوه نمود                                 علم علم به پا شد شب میلاد رضا

دومین بضعة منّی که پیمبر فرمود                                  بود نشناخته تا شد شب میلاد رضا

هشتیمن حجت حق پرده ز رخسار گرفت                      حاجت شیعه روا شد شب میلاد رضا

بارش رحمت و رأفت همه جاریست مگر                          شب میلاد رضا شد شب میلاد رضا

                                                   رسدش نامه آزادی محشر ، هر کس

                                                که در این خانه گدا شد شب میلاد رضا

                                                            ***                                           مؤید

زحریم کبریا به جهان ولی خدا رسید                      ز ولادت شه دین رضا برکات ومژده به ما رسید

ملکوتیان همه در خروش                                        شده نغمه زن همگی به جوش 

باد فروردین شمیم جان فضا آورده است                    این شمیم جان فضا را از کجا آورده است

زلف سنبل را معطر کرد او در بوستان                     بهر نرگس نکهتی صبح و مساء آورده است

غنچه هر دم ، دم به دم با خنده های زیر لب                   عندلیبان چمن را در نوا آورده است

نامه ی فتح و ظفر بهر سلیمان جهان                         هدهد فرخ پی از شهر صبا آروده است

مطربا در پرده امشب لحن داودی بزن                      ساقی از بزم صفا امشب صفا آورده است

موسی جعفر امام انس و جان سلطان دین                    در جهان آینه ی ایزد نما آورده است

سرمه ای از بهر چشم عاشقان خاص حق                    این صبا از تربت شاه رضا آورده است

بر سپهر آفرینش خالق لیل و النهار                امشبی بدرالدجی شمس الضحی آورده است

گوهر یکدانه ای در بحر خلقت از کرم                           آشکارا در جهان دست خدا آورده است

عرصه ی گیتی به کف امشب ز فرط اشتیاق                    نوگلی از گلشن آل عبا آورده است

آفتاب کشور ایران که از نور رخش                            بر قلوب ما سوی امشب ضیا آورده است

لعل جانبخشکه جانبخش و دلیل ما سوی است           خضر جان ها را در دولت سرا آروده است

پادشاهی در جهان از همت و فرمان خود                       عرش اعلا را غلامش زیر پا آورده است

                               گو به نصرانی که از اعجاز عیسی دم مزن

                                پور موسی راببین داروالشفا آورده است                                    

                             مؤمنی در این جهان دیگر چه غم از معصیت

                                    زان که یزدان شافع روز جزا آورده است

                                                            ***                                                                   (مؤمنی)

آسمان بر آن شده تا با زمین سارغر زند               مهر خندد  بر مه و مه خنده بر اختر زند

عرشیان را مرغ دل سوی مدینه پر زند                    حضرت روح الامین بیت الولا را در زند

به امید وصال دوست چشمم روشن است امشب      اگر با ما نشینی سعادت با من است امشب

که گوید آن از یک گل بهار هرگز نخواهد شد ای دل      بهاری دارم از یک گل اندر دامن است امشب

به آن شمشیر ابرو ، گر به قصد جان من آید        دریغ از جان ندارم تا که جان اندر تن است امشب

سرگلشن ندارم باغبان زین پس منه منت          که بر اطراف من غیرت فضای گلشن است امشب

 جنون عشق دل را گر که گردانی صحرایی           ولی زنجیر گیسویش پی دلبستن است امشب

مریض عشق را دیگر طبیب جان علاج آمد           رغیب از غصه ی یاران به حال مردن است امشب

نگارم در کنار گل بیار و کلبه ام گلشن             دلم دامن کشان هر سو پی گلچیدن است امشب

گل روی رضا شد جلوه گر در ماه ذیقعده           به عشرت کوش جانا وقت گل بوئیدن است امشب

امام هشتم و نجل علی نوبابه ی زهرا                  که خلقت آرزوی آستان بوسیدن است امشب

                                    ولایت یافته از نجمه ولی از گلشن زهرا

                          ملائک در سما برذکر احسن احسن است امشب

سحرهای ناب

و شمیم گلاب

و صحن انقلاب

و دل های دیوونه

دور سقا خونه

با شوق زیارت

تو حرم حضرت

دلدار اقامت

کنار ضریحش

با نور ملیحش

دارالشفامون پنجره فولاده

دلم مقیم صحن گوهر شاده

قبله ی دل هامون باب الجواده

من دخیل می بندم امشب

اون ضریح با صفات را

می گیرم از دست آقا

برات کرب و بلات را

حسین ...

آستان تو بود کعبه امید رضا                                                   نشود سائل درگاه تو نومید رضا

به امیدی که بگیرم ز کفت خط امان                                          در برت آمدم ای کعبه امید رضا

همه جا غرق صفا شد شب میلاد رضا                       پر طراوت همه جا شد شب میلاد رضا

شب میلاد کرامت ، شب میلاد کرم                           شب میلاد وفا شد  شب میلاد رضا     

خانه نجمه بود قبلۀ دلها و بر آن                            کعبه هم قبله نما شد شب میلاد رضا     

عالم آل محمد به جهان جلوه نمود                             عَلَم علم بپا شد شب میلاد رضا

دومین بضعۀ مِنّی که پیمبر فرمود                                 بود نشناخته تا شب میلاد رضا     

هشتمین حجت حق پرده ز رخسارگرفت               حاجت شیعه روا شد شب میلاد رضا     

بارش رحمت و رأفت همه جاریست مگر                   شب میلاد رضا شد شب میلاد رضا    

رسدش نامه آزادی محشر ، هر کس                که د ر این خانه گدا شد شب میلاد رضا     

                                                  ***                                                                            مؤید

ای سند نجات من، ولایت تو یا رضا

                                          صحن تو و عتیق تو، کعلبه و کربلا رضا

دلم بیاد تو بُود، مدینه الرضا رضا

                                          زیارتت به دین من، زیارت خدا رضا

تو و کرامتت مرا ز خود مکن جدا رضا

                                       رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

شهی که خاک طوس از او آمده محترم توئی

                                      مشهی که نور می دهد، ب عرب و عجم توئی

رئوف اهلبیتی و ولی ذوالکرم توئی

                                       به مسجد الحرام دل، قبله توئی حرم توئی

صفا و مروه می کند با حرمت صفا، رضا

                                       رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

مرا به مهر خود ببر، که با ولات زیستم

                                       به تربتت شتافتم، به غربتت گریستم

در آفتاب صحن تو، اگر دمی بایستم

              به سایۀ بهشت هم، نیازمند نیستم

جهنم است بهر من، بهشت بی رضا رضا

                                  رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

الا الا ثنای تو، ذکر عَلَی الدّوام من

                                  رؤف من، عطوف من، امید من، امام من

لحظه به لحظه دمبدم، بر حرمت سلام من

                                 به غرفه های مرقدت، خورده گره زمام من

در حرمت گرفته ام ذکر رضا رضا رضا

                                  رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

منم که بین طوتیان، گرم ترانۀ توام

                                   کبوتری شکسته پَر، در آشیان توام

نیازمند گندمی، در آستانۀ توام

                                 بال زنان دور بَرِ، نقاره خانۀ توام

اگر پَرم زکوی تو، بگو پَرَم کجا رضا

                                 رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

من که کبوتر دلم، اُنس گرفتــــــــــه با رضا

                                               می شنوم ز قدسیان زمزمـــۀ رضا رضا(2)

ای بنثار مَقدَمت گــــــــــــوهر اشکِ دیده ام

                                                ای بفدای جـــــــان تو، جان به لب رسیده ام

من بــــــه بهای هستیم، مهر تو را خریده ام

                                                نیست به جز ولای تو، جان به لب رسیده ام

مبـــــــــاد سازد از درت خدا مرا جدا رضا

                                                من که بـــــــــبوی مغفرت به بارگاهت آمدم

شبی کــــــــه سر زد اُفق، جمال ماهت آمدم

                                                 پناه مـــــــــا سوی توئی، که در پناهت آمدم

نیازمندم و گـــــــــــــدا، بر سر راهت آمدم

                                                  اگر ز در برانیم کجـــا روم کجا روم رضا

به پیشگاه قدس تو، اگـــــــر چه دستِ خالیم

                                                 اگر چه کس نمی خورد، غــــم شکسته بالیم

اگر چه اشک من بود، گواه خــــــسته حالیم

                                                  ولــــــــــــــــی به جان فاطمه مُحِبم ومَوالیم

خوشم که دارم از جهان ولایت تو را رضا

                                                 اگـــر مرا از قید غم رها کنی چه می شود؟

اگــر نگاه مرحمت به کم کُنی چه می شود؟

                                                 نـــظر به این کبوتر حرم کنی چه می شود؟

جـــو از کربلا به ما کرم کنی چه می شود؟

                                                  اگـــــــــــــر ز در برانیم کجا روم کجا روم