اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

آمدم ای شـــــــــــــــاه پناهم بده          خــــــــــط امانی ز گناهم بده

ای حـــــرمت ملجاء درماندگان          دور مـران از در و راهم بده

لایــــــق وصل تو که من نیستم          اِذن بــه یک لحظه نگاهم بده

لشکر شیطان به کمین من است          بــــی کسم ای شاه، پناهم بده

در شب اول کــــــه نهندم به قبر         نــــــور بدان شام سیاهی بده

ای کـــــه عطا بخش همه عالمی        جمــــــــلۀ حاجات مرا هم بده

[حسان]

رضا جان گر ببندی در برویم         دگر راز دلم با که بگویم

فقط تو این دلم را می کنی باز         ببین بهر گدائی آمدم باز

تو می دانی غریب و بی پناهم         نشسته منتظر بهر نگاهم

ای غریبی کــــــــــــــه ز جد و پدر خویش جدائی

                                         خُــــــــــفته در خاک خراسان، تو غریب الغربائی

این رواق تو و صحن و حرمت همچو بهشت است

                                         روضه ات جنت فـــــــــــــردوس مسمّا به رضائی

آه از آنـــــــــــــــدم که ز سوز جگر و حال پریشان

                                      نــــــــــــــــــــــــاله ات گشت بلند آه تقی جان کجائی

ای شه یثرب و بَطــــــــــــــحا تو غریبی به خراسان

                                     سرور جــــــــــــــــــــــمله غریبان و معین الضعفائی

اغنیا مکـــــــــــــــــــــــــــه روند و فقرا سوی تو آیند

                                     جــــــــــــــــــــان به قربان تو شاها که تو حج فقرائی

این رضا کیست که عالم همه خشنود از اوست

                                              این رضــا کیست که بر درد دل خلق دوا است

ای ضعیفی کــــــــــه تو را پشت و پناهی نبود

                                              شو پناهدند بشاهی کـــــــــه معین الضعفا است

ساکن کوی رضا باش کـــــــــــــه این ابر کرم

                                              سایۀ رحمت او بــــــــر سر سلطان و گدا است

دامن ضــــــــــــــــــامن آهو مده از دست که او

                                            دوست را ضامن و فـــریاد رس روز جزا است

در دبـــــــــستان رضـــــــــا درس فضیلت آموز

                                            کــــــــــه دبستان رضا مکت تسلیم و رضا است

سخن ســــــــــــــــــوختگان سوزی و حالی دارد

                                           لیک سوزنده تر از هـــــر سخنی شعر رسا است

[قاسم رسا]

آسمــــــــــــــانها همـــــــه غـــــــرق نــور است

                                            بــــــــــــــــــــــار دیگر زمین رَشک طور است

کــــــــــــــــشور   مــــــــــــا ز میلاد  پــــــاکت

                                           غـــــــــــــــــرق   شور   و نشاط و سُرور است

ای گُـــــــــــل ولایت، مشعل هدایت یا امام رضا

                                           تو کریم و عالم، سائل و گدایت، یا امام رضا(2)

ای   کـــــــــــــه    بــــــر    خــــلق عالم امیری

                                            در    عـــــطا   و   کـــــــــرم   بــــــــی نظیری

ســـــر    نــــهادم   بــــه   خـــاک   تـــو امروز

                                           تـــــــــــــــــــــــــــــــــا که فردا تو دستم بگیری

بــــــــــــا دل شکسته، آمدم بسویت یا امام رضا

                                            کـــن عنایتی بر سائلان کویت، یا امام رضا(2)

ای           مدینه،         نجف،           کربلایِم

                                             ای   تـــــــــــــــــــــو زمزمه تو سعی و صفایم

شکر   لِلّه         که     از       روز         اول

                                             ســــــــــــــاکن     کوی        قُدس        شمایم

بـــــــــــــر همه مبارک، جشن میلادت یا رضا

                                             بـــــا دل شکسته می زنم دایت یا امام رضا

بــــــه گوش دل ندا آمد، که یار دلبر آمد

                                           به درد ما دوا آمد ، رضا آمد، رضا آمد

خدا داد آنچه را وعده، بشد در ماه ذیقعده

                                           که آمد بهترین بنده، رضا آمد، رضا آمد

بباید مِفرَشی از نور، ز تار گیسوان حُور

                                           که آمد قبلۀ منظور، رضا آمد، رضا آمد

فروغ زهرۀ زهرا، ز نجمه تافت بر دنیا

                                               که خورشید جهان آرا، رضا آمد، رضا آمد

زمین رفت و، بهشت آمد، که زیبا جای زشت آمد

                                               گل مینو سرشت آمد، رضا آمد، رضا آمد

چو عیسی می کند احیا چو موسی با ید بیضا

                                                ز نسل حیدر و زهرا، رضا آمد، رضا آمد

به دانش، تالی حیدر، به عصمت، وارث مادر

                                                ولایش عین و پیغمبر، رضا آمد، رضا آمد

پناه انس و جان است این، امام مهربان است این

                                               شفیع شیعیان است این، رضا آمد، رضا آمد

حسان از غصه دوران، دلت را منصرف گردان

                                              بــــــگو با چهرۀ خندان، رضا آمد، رضا آمد

[حسان]

یا رب ز تو ما عشق و صفا می خواهیم          در سینـــۀ ما آه و نوا می خواهیم

یـــــــــــــــــــــک تذکرۀ مدینه و کرببلا                     در روز ولادت رضا می خواهیم

رضا دستم به دامانت          رضــا جانم به قربانت

بُــــود چشمم به احسانت          رضا جانم، رضا جانم

قبولـــــم کُن تو ای مولا           بــه جانِ مادرت زهرا

روا کــــن حاجت ما را           رضا جانم، رضا جانم

در خــــــــــــراسان جلوۀ ایزد نما دارد رضا

                                             قُبّـــــۀ زرین و ایــــــــــــوان طلا دارد رضا

هر مریضی که امیدش قطع شد از هر طبیب

                                             گـــــــــــر بیاید بر درش دارالشفا دارد رضا

برخیز که موکب رضا آمده است         سلــطان سریر ارتضا آمده است

ای تـــشنۀ آب چشمۀ رحمت حق          سر چشمۀ رحمت خدا آمده است