اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

درد بی درمان به مادادند و درمان ساختیم
اتش نمرود دادند و گلستان ساختیم
فقر ما محدودیت زایی نکردو خیر شد
با گلیم کهنه قالی سلیمان ساختیم
فکر مستخدم شدن بودیم اگر زود آمدیم

به پای بوس قدومت زمین مهیا شد
ز نور مضجع تو آسمان مصفا شد

هزار جن و ملک ره به آسمان نبرند
زمین به یمن تو برتر ز عرش اعلا شد

غریب نام تو گویند و سخت در عجبم
که این غریب چه منزل گزین دلها شد

رضای دوست گزیدی و مرتضی گشتی
مگر نه نام تو محبوب جمله اسما شد

شود که ذره ای از علم خود به من سپری
که آنکه علم تو آموخت عالم آرا شد

زدل برفت غم آنگه که گنبدت دیدم
چه گنبدی است که نورش به شمس همتا شد

نگفته ام به کس این راز جز به گوش ضریح
دل کبوتریم رامِ بامِ مولا شد

غزل ز وصف تو عاجز زهیر لب بسته
مگر توان که ثتاگوی وصف دریا شد

کرده دلم هوایت یا ثامن الائمه

هر دم زنم صدایت یا ثامن الائمه

دست مرا تو هرگز خالی نمی گذاری

قربان این عطایت یا ثامن الائمه

بهر توسل امشب دلها روانه گشته

از صحن باصفایت یا ثامن الائمه

یک شعبه از بهشت است صحن و سرایت آقا

دل میبرد سرایت یا ثامن الائمه

در روز محشر آقا این افتخار من بس

من نوکرم برایت یا ثامن الائمه

خورشید مشرقین ایرانیان همیشه

آن گنبد طلایت یا ثامن الائمه

آقا اجازه دارم یک پرسشی نمایم

داری ز من رضایت یا ثامن الائمه ؟

دلتنگت هستم آقا اذنی بده بیایم

تا جان کنم فدایت یا ثامن الائمه

هنگام جان سپردن کردی صدا جوادت

قربان آن نوایت یا ثامن الائمه

یاد حسین زهرا لب تشنه جان سپردی

شد طوس کربلایت یا ثامن الائمه

در شهر طوس بودی هرگز کسی ندزدید

انگشتر و عبایت یا یا ثامن الائمه

حبیب باقر زاده

در حریم رضوی دل ، چو ز اغیار جداست

زائر کوی رضا شامل الطاف خداست

بین هر صحن بود زمزم اشکی جاری

سعی هر صحن به حق ، افضلِ هر سعی و صفاست

حرفی از جنت فردوس در این کوی مزن

که بهشت همه عشاق سر کوی رضاست

هرکه یک بار رود او به سه جا می آید

بسکه ارباب به اربابی خود بی همتاست

جای جای حرمش ، گنبد و ایوان طلا

بهر ما همچو حریم نجف و کرب و بلاست

هر طرف دیده فتد جانب سقا خانه

گوئیا صحنه ی یک علقمه ی بی سقاست

گفته خود هست دو تن ، باب همه جاجاتم

یک جوادم دگری مادر زارم زهراست

قاسم نعمتی