ابزار فال حافظ

امام، خامنه ‏اى، تبريزى، سيستانى، نورى، بهجت و وحيد: خمس ندارد

امام، استفتاءات، ج 1، س 87؛ تبريزى، استفتاءات، س 967؛ خامنه‏ اى، اجوبة، س 858؛ نورى، استفتاءات، ج 2، س 360؛ وحيد، توضيح‏ المسائل، م 1778؛ بهجت، وسيلةالنجاة، م 1380.

مكارم و صافى: مقدار افزوده، جزء درآمد سال فروش شمرده مى ‏شود و چنانچه تا سر سال زياد بيايد، بايد خمس آن را بدهد.

صافى، جامع‏ الاحكام، ج 1، س 684؛ مكارم، توضيح ‏المسائل، م 1492.

فاضل: مقدار افزوده، جزء درآمد سال شمرده میشود و چنانچه تا سر سال زياد بيايد، بنابر احتياط خمس آن را بدهد.

فاضل، جامع المسائل، ج 1، س 859.

زيرا با دانش به پروردگارت راه مى‏‌يابى و با ادب به پروردگارت خوش خدمتى مى‏‌كنى و با ادب در خدمت‏گزارى، بنده سزاوار دوستى و نزديكى به او مى‏‌شود.
پس اين نصيحت را بپذير تا از عذاب بِرَهى.

متن حدیث:

يا مُؤمِنُ اِنَّ هذَا العِلمَ وَالاَدَبَ ثَمَنُ نَفْسِكَ فَاجْتَهِد فى تَعَلُّمِهِما ، فَما يَزيدُ مِنْ عِلْمِكَ وَ اَدَبِكَ يَزيدُ فى ثَمَنِكَ وَ قَدْرِكَ ، فَاِنَّ بِالْعِلْمِ تَهْتَدى اِلى رَبِّكَ وَ بِالاَْدَبِ تَحْسِنُ خِدْمَةَ رَبِّكَ وَبِأَدَبِ الْخِدْمَةِ يَسْتَوجِبُ الْعَبْدُ وَلايَتَهُ وَقُرْبَهُ فَاقْبَلِ النَّصيحَةَ كى تَنْجُوَ مِنَ الْعَذابِ؛


«بحارالانوار،جلد1،صفحه 180»

[1] - وحيد بهبهانى، ص 124.

انتخاب اين راه، آسان نبود. اطرافيان، او را از اين راه برحذر داشتند و مشكلات و سختى هاى عالم طلبگى نيز بر اين دشوارى ها مى افزود. خود وى در اين باره مى فرمايد:

«زمانى كه در قم طلبه بوديم، گاهى روزهاى متعددى مى شد كه غذا نداشتيم، صبح كه مى شد، هم حجرهام مى گفت: مقدارى شكر و آرد نخودچى رسيده است ما به همان مقدار اكتفا مى كرديم. نفرى يك قاشق مى خورديم و به درس مى رفتيم. ظهر كه مى شد، دوستم مى گفت: مقدارى نان خشك پيدا كرده ام نان را در آب ريخته و مى خورديم حتّى بعضى از رفقا و طلاّب آن روز، بر اثر گرسنگى مريض شدند ولى چاره اى نبود و ما تحمّل مى كرديم و به كسى هم اظهار حاجت نمى كرديم...يك شب كه برف مى باريد، ناگهان از خواب پريدم ديدم از لاى در حجره، برف وارد حجره شده و وارد يقه من شده است. يك بار هم وقتى از خواب بيدار شدم، ديدم از شدّت سرما، كوزه آب داخل حجره يخ زده است. آن روزها وسايل گرم كننده امروزى نبودلذا داخل حجره هم هوا بسيار سرد بود».

غیر وحیانی دانستن قرآن، اهانت به رسول گرامی اسلام صل الله علیه و آله با عنوان تناقض گویی، غیر معصوم خواندن ائمه اطهار صلوات الله علیهم، شرک دانستن زیارت قبور ائمه اطهار، تمسخر رجعت و مهدویت، تمجید از شیطان رجیم و موحد خواندن این ملعون رجیم، ادعای خروج جن از درون مردم، ترویج زیرکانه تناسخ، نفی برخی از مسلمات مانند ادعای وجود نداشتن حضرت عزرائیل، لمس و تماس غیر شرعی با بدن زنان نامحرم به بهانه درمان عرفانی و ده ها انحراف دیگر، از جمله انحرافات این فرقه است.

1

مشرق

يك روز در تهران، براى خريد كتاب، به كتاب فروشى رفتم، مردى در آن أنبار براى خريد كتاب آمده، ...كتابهاى لازم را جمع كند؛ و آماده براى خروج شد كه: ناگهان گفت: حبيبم الله. طبيبم الله يارم. يارم. جونم. جونم.

[فهميدم از صاحب دلان است] گفتم: آقاجان! درويش جان! تنها تنها مخور، رسم أدب نيست!

... در اينحال ساكت شد، و گريه بسيارى كرد؛ و سپس شاد و شاداب شد، و خنديد.

گفتم: أحسَنت! آفرين! من حقير فقير وامانده هستم. انتظار دعاى شما را دارم!

گفت: الحمدلله راهت خوب است. سيّد! سر به سرما مگذار! من بيچاره وامانده‏ام؛ تو هم بارى روى كول ما ميگذارى؟!

گفتم: عنايات از جانب خداوند است. ولى آيا به حسب ظاهر براى اين عناياتى كه به شما شده است؛ سبب خاصّى را در نظر دارى؟!

گفت: بلى! من مادر پيرى داشتم، مريض و ناتوان، و چندين سال زمين گير بود؛ خودم خدمتش را مى ‏نمودم؛ و حوائج او را برميآوردم؛ و غذا برايش مي پختم؛ و آب وضو برايش حاضر ميكردم؛ و خلاصه بهر گونه در تحمّل خواسته‏ هاى او در حضورش بودم. و او بسيار تند و بد اخلاق بود. بَعْضاً فحش ميداد؛ و من تحمّل ميكردم، و بر روى او تبسّم ميكردم. و بهمين جهت عيال اختيار نكردم، با آنكه از سنّ من چهل سال مي گذشت. زيرا نگهدارى عيال با اين خلقِ مادر مقدور نبود ... فلهذا به نداشتن زوجه تحمّل كرده، و با آن خود را ساخته و وفق داده بودم.

گه گاهى در أثر تحمّل ناگواريهائى كه از وى به من مى ‏رسيد؛ ناگهان گوئى برقى بر دلم ميزد، و جرقّه‏اى روشن مى ‏شد؛ و حال خوش دست ميداد، ولى البته دوام نداشت و زود گذر بود.

تا يك شب كه زمستان و هوا سرد بود و من رختخواب خود را پهلوى او و در اطاق او مي گستردم، تاتنها نباشد، و براى حوائج، نياز به صدا زدن نداشته ‏باشد در آن شب كه من قلقلك را (كوزه را) آب كرده و هميشه در اطاق پهلوى خودم ميگذاردم كه اگر آب بخواهد، فوراً به او بدهم او در ميان شب تاريك آب خواست.

فوراً برخاستم و آب كوزه را در ظرفى ريخته، و باو دادم و گفتم: بگير، مادر جان!

او كه خواب آلود بود؛ و از فوريّت عمل من خبر نداشت؛ چنين تصوّر كرد كه: من آب را دير داده‏ام؛ فحش غريبى به من داد، و كاسه آب را بر سرم زد. فوراً كاسه را دوباره آب نموده و گفتم: بگير مادر جان، مرا ببخش، معذرت ميخواهم! كه ناگهان نفهميدم چه شد؟

إجمالًا آنكه به آرزوى خود رسيدم؛ و آن برق ها و جرقه‏ ها تبديل به يك عالمى نورانى همچون خورشيد درخشان شد؛ و حبيب من، يار من، خداى من، طبيب من، با من سخن گفت. و اين حال ديگر قطع نشد؛ و چند سال است كه ادامه دارد.

[نور ملكوت قرآن(ج‏1) ، ص: 141 ]

متن سوالات مطرح شده وپاسخ این مرجع تقلید شیعیان بدین شرح است:

کسی که نمی تواند سجده اش را کامل انجام داده و سرش را روی زمین بگذارد، تکلیفش چیست؟

کسی که نمی تواند پیشانی را به زمین برساند باید به قدری که می تواند خم شود، و مهر یا چیز دیگری را که سجده بر آن صحیح است روی چیز بلندی گذاشته و طوری

پیشانی را برآن بگذارد که بگویند سجده کرده است، ولی باید کف دستها و زانوها و انگشتان پا را به طور معمول به زمین بگذارد. و اگر چیز بلندی نباشد که مهر یا چیز دیگری

که سجده بر آن صحیح است روی آن بگذارد، لازم است که مهر یا چیز دیگر را با دست بلند کرده و بر آن سجده نماید، و در صورتی که خودش نتواند، دیگری بلند کند و او برآن سجده نماید.

در جواب او گفت بعد از این که درس تمام شد بیا منزل تا مشکلت را حل کنم. یکی از آقایان گفت آقا این اشکال درسی دارد. ایشان دید قدری از شأن و مرتبه ­ی طلبه کاسته شد. این طلبه چون قبلاً نیاز شخصی خود را با آیت الله بروجردی در میان نهاده بود ایشان تصور کرده بود ، این بار نیز همان درخواست قبلی را مطرح کرده است و نمی­‌خواهد جلو مردم اظهار نیاز بکند. آقای بروجردی بعد از این که فهمید طلبه سؤال علمی داشته است خیلی پریشان شد. می­‌گفت چرا گوش من این قدر سنگین است که مطلب را درست تشخیص نمی­دهم. بعد از اتمام درس طرف کفش کَن نرفت به داخل جمعیت رفت طلبه را دید خم شد ودست او را بوسید.

ایشان این حرکت را فقط به دلیل این که گوششان سنگین بوده انجام دادند نه این که عمداً آن طلبه را آزرده باشد.

گاه گاهی که زود عصبانی می­ شد نذر می­کرد تا یک سال روزه بگیرد، خدا بر ما منت نهاد و چنین استادانی را درک کردیم.

یک بار آیت الله بروجردی در بازگشت از سفر حج مجبور به عبور از لرستان گردید، درست در همان زمان رضا شاه نیز در آن جا بود. رضا شاه از ایشان خیلی عصبانی بود، اما چون از میزان نفوذ این مرجع آگاه بود سعی کرد سبب تحریک مردم لرستان نشود. رضا شاه ترتیب ملاقاتی را داد و سعی کرد به گونه ‌­ای با ایشان برخورد کند که این روحانی عظیم الشان خفیف و تحقیر شود.

در محل ملاقات یک صندلی قرار دادند. آیت الله بروجردی زودتر آمد نشست، همه فکر می­‌کردند با آمدن رضا خان، ایشان از صندلی بلند می­‌شود و به جای او، رضا خان بر صندلی خواهد نشست و به این ترتیب آیت الله بروجردی مجبور خواهد شد سرپا بایستد اما با آمدن رضا شاه این مرجع بزرگ هیچ حرکتی نکرد، بنابراین رضا شاه جفت آیت الله بروجردی نشست و به این ترتیب عزت رضا شاه مبدل به ذلت شد.

کرمی پور ،حمید،خاطرات آیت الله ابوالقاسم خزعلی،انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی،ص۶۲٫