موعود

خبر سرورآفرین دیدار با رهبر فرزانه انقلاب، موجی از شادی در میان دانش پژوهان مرکز تخصّصی مهدویّت آفرید و سرانجام، پس از تلاش فراوان، مهدی یاوران توانستند در نشستی خصوصی، پروانه وار بر گرد شمع وجود نایب مهدی حلقه بزنند و در فضایی سرشار از شمیم عطر دیدار، با رهبرشان بیعتی دوباره کنند.

فرصتی مغتنم بود که نسیم وصالش، از خیلی پیش ترها، مشتاقان را طاقت از کف ربوده بود.

وقتی که آقا آمد شور و حالی وصف ناشدنی بود! کسانی که عطش سال ها، رمق شان را برده بود، به یکباره خود را در کنار چشمه جوشان و زلال و وادی امن و امان می دیدند. هیچ زبانی را یارای گفتن و هیچ قلمی را توان نوشتن نبود. نفت روح القدس فی روعی: زبان بی اختیار گفت: «نگین کوثر در حلقه می پرستان»! همین!

آنچه در ادامه می آید؛ سخنان روح بخش رهبر معظّم انقلاب، در خانواده یکصد نفری بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود(عج) و شعبه های آموزشی، پژوهشی و تبلیغی آن با نام «مرکز تخصّصی مهدویّت» در قم و اصفهان است.

پیش از بیانات رهبر معظّم انقلاب، جناب حجة الاسلام والمسلمین قرائتی (بنیان گذار و ریاست هیئت امنای بنیاد)، به معرّفی اعضای بنیاد و مسئولان مراکز تخصّصی مهدویّت و عملکرد چندین ساله این بنیاد و دستاوردهای آن در زمینه های آموزشی، پژوهشی و تبلیغی پرداخت.

آنجا که سخن از آموزش و پژوهش و اشتغال به تحصیل بیش از یکصد نفر در مراکز تخصصی و تصمیم به ایجاد مراکزی در سایر شهرستان ها و سرانجام فصلنامه انتظار شد، همه شاهد بودند که لبخندی به نشانه رضایت بر چهره نایب مهدی(عج) نشست و همین برای پاسداشت زحمات چند ساله همه دست اندرکاران کافی بود. اللهمّ و سُرَّ نبیّکَ محمدا(ص)، برؤیته واجعلنا من خیر أعوانه و أنصاره.

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم. خیلی خوش آمدید. عزیزان! إن شاء اللّه که خداوند هم شما و هم این دوستانِ با همّتی را که دامن همّت به کمر زده اند و این کار را شروع کرده اند، مشمول لطف و رحمت خود قرار بدهد.

بحمداللّه این کار، کار با برکتی است و معلوم می شود که در این سال های کوتاه، پیگیری خوبی صورت گرفته است. ماشاء اللّه، همه کارهای آقای قرائتی، با همّت و پشتکار همراه است. إن شاء الله، خدا، به ایشان و نیز به همه دوستان دیگری که هر کدام به نحوی، گوشه این کار را گرفته اند، کمک کند.
ژرف بخشی، مهم ترین وظیفه

برادران عزیز! مسئله مهدویّت، مسئله ای مهم و اساسی است. اثبات مهدویّت، کار بسیار آسانی است. اثبات اصل مهدویّت در یک محفل علمی با مخاطبانی که اهل علم و اهل تفکّر و استدلال اند، جزو آسان ترین کارها است. در این، هیچ تردیدی نیست. ایمان و اعتقاد مردم هم خوب است، منتها تعمیق این ایمانی که مردم به امام زمان، أرواحنا فداه و علیه الصلاة و السلام، دارند، کار بسیار ظریفی است. باید در این قضیه، با شیوه های هنرمندانه تبلیغی وارد شد. به نظر من، بخش مهم کار شما، این است. اگر این کار با موفقیّت انجام بگیرد و اگر شما بتوانید این عشق و محبت و سوز و گذاری را که مردم ما به طور طبیعی نسبت به حضرت دارند، در سطح عموم مردم، بخصوص جوانان، با یک نگاه عالمانه و آگاهانه همراه کنید، برکات این کار، لاتعدّ و لاتحصی خواهد شد.

نَفْسِ وجود این پشتوانه عظیم، هر انسانی را چنان مستحکم می کند که می تواند در همه میدان های دشوار، وارد شود.
استحکام درونی، رمز پیروزی

اساس قضایای دنیا هم همین است. در هر جایی که شما می بینید ملّتی، جمعیّتی، جبهه ای پیروز شده، اساس اش همان استحکام درونی است. ظواهر، جسم، سلاح،... همه، ابزار و وسیله اند، مهم این است که آن کسی که باید این ابزار را به کار ببرد، کیست. اگر او یک انسان با اراده، مصمم، آگاه، با روحیه باشد، پیروز می شود. هر جا هم که ملّت ها شکست خورده اند، به خاطر ضعف همین بخش از قضیّه است. لذا رسم قدرت مندان دنیا، از قدیم این بوده است. الان هم این عربده کشی های امریکا را می بینید. طوری قضایا را تصویر می کنند که این ملّت های منطقه خاورمیانه تصور کنند که دیگر هیچ چاره ای نیست:
در کف شیر نر خون خواره ای     غیر تسلیم و رضا، کو چاره ای؟

یعنی، دل او می خواهد این طور تصّور شود که بالاخره یک شیر نری هست، غافل از این که قضیّه این طور نیست. اگر دندان و پنجه و یال و کوپال آنان، حقیقی و واقعی بود، لازم نبود این همه خرج کنند، این همه سیاست کاری به خرج دهند، دغل بازی کنند و فریب دهند. پیدا است که نمی توانند آن اهدافی را که خودشان می خواهند، دنبال کنند. یا باید به خیانت طرف متکی شوند ـ مثل این که بالاخره معلوم شد که سران رژیم عراق خیانت کردند ـ یا باید به عدم همراهی و همکاری مردم و صاحبان ایمان متکی شوند که در عراق هم همین اتفاق افتاد و در افغانستان هم همین طور بود. این که امریکاییان آمدند و توانستند، نه چندان دشوار، یک فتح نظامی بکنند، به خاطر این بود که از این ایمان ها و دل های محکم و از این روحیه های پولادین، در مقابل شان نبود، والاّ آن جا که در مقابل شان، [این روحیه قوی] باشد، این خبرها نیست. این اعتقاد، درون انسان را این طور می سازد و افراد را این طور مسلّح و مجهّز می کند.
ایده مهدویّت، ایده ای امیدزا

در هدف گیری و نشانه گرفتن برای دورخیزهای تاریخی، باز مسئله مهدویّت نقش دارد. میان آن ملّتی که برای خودش آینده ای نمی بیند و فکر می کند که: «بالاخره موج فساد، دنیا را روزبه روز بیش تر می گیرد. ما هم چند صباحی محض تکلیف، مقاومتی هم می کنیم، امّا آخرش چه؟»، و آن ملّتی که می داند این مقاومت، ایجاد یک گام بلند به سمت آن آینده ای است که خدای متعال وعده داده که برای بشریّت پیش می آید، آن هم نه یک وعده مبهم بلکه یک وعده روشن، فرق هست. رهبر آن ماجرا هم مشخّص است که چه کسی است. او، حیّ و حاضر و زنده است، و دل او، متصل به ملأ اعلا و غیب است. ملّتی که به چنین چیزی اعتقاد دارد، ببینید که برای چه اهدافی دورخیز می کند و چه طور همت اش بالا می رود! این عقیده، عقیده بسیار مهمّی است، کما این که انسان خیال می کند خدای متعال هم این واقعیّت را با همین تدبیر ایجاد کرده که انسان ها بتوانند با همت و اراده خود و با این پشت گرمیِ محکم، راه ها را طیّ کنند تا این که إن شاء الله، آن بزرگوار بیایند و دنیا شروع شود.
ظهور، آغاز تاریخ

من، بارها این را گفته ام. بعضی خیال می کنند، حضرت که آمدند، آخر دنیا است! نه، تازه شروع دنیا و شروع تاریخ بشریّت، آن وقت است! این مدّتی که از عمر بشریّت گذشته، چند هزار سالی است که بشر در این سنگلاخ ها و در این بیابان ها و کویرهای وحشت ناک، همین طور سینه خیز و با زحمت رفته تا خودش را به جاده اتوبانِ وسیعِ عریضِ آسفالته برساند و از آن جا زندگی تاریخی خود را تازه شروع کند. آن جاده را حضرت افتتاح می کنند. حرکت تاریخی انسان، آن وقت است. آن وقت است که استعدادهای انسان ظهور خواهد کرد. هنوز این دانشی که بشر تا امروز پیدا کرده، در مقابل استعدادهایی که خدا در وجود بشر گذاشته، صفر است. من، شاید یک وقتی گفته باشم و شما شنیده باشید. دانشمندانی که در این رشته های علمی متخصّص اند و با همین واقعیت های واقعی و علمی سر و کار دارند، این نظریه را داده اند و این واقعیّت را کشف کرده اند که در وجود انسان، [توان هایی است که هنوز استفاده نشده است.]. اگر بشر بتواند پنجاه درصد از استعداد تمرکز را مورد استفاده قرار دهد، تمام این وسائل ارتباطی که در دنیا هست، بیکاره و بیهوده می شود! شما، الآن، مثلاً با ماهواره یا با تلفن، از این طرف دنیا با آن طرف دنیا تماس می گیرید و با یکی حرف می زنید، امّا اگر آن پنجاه درصد از نیروی تمرکزی که در شما است، به کار بیفتد، می توانید با آن طرف دنیا، بدون این ارتباطات، تماس بگیرید و با هر کسی که می خواهید، در آن سوی کره زمین حرف بزنید، فکرتان را بگویید، فکر او را تحویل بگیرید! این، نیروی انسان است! ما، این نیروها را کشف نکرده ایم! از این قبیل نیروها در وجود بشر زیاد است: «وفیک انطوی العالم الأکبر». این عالَم اکبر، آن روز باید بروز پیدا کند، و روز ظهورش، آن وقت است، والاّ اگر حضرت آمدند و دنیا پُر از عدل و داد شد، ولی آن هنگام، آخر عمر بشر باشد و منتظر صوراسرافیل باشیم، این که کار نشد! بشر، چند هزار سال با این زحمت زندگی کند، بعد حضرت بیایند و دنیا را پُر از عدل و داد کنند و بعد هم دنیا تمام شود! وقت ظهور حضرت، دنیا، تازه شروع می شود! با آمدن حضرت، اوّلِ زندگی بشر، اوّل تاریخ انسان و اوّل رشد و تعالی جوامع بشری به صورت کلان ـ نه به صورت تک تک که حالا داریم ـ تازه شروع خواهد شد.

خوب، ببینید، این آینده و چشم انداز زندگی جامعه اسلامی و به طور مشخّص، جامعه شیعی است که مشخّصا می داند که آن بزرگوار کیست، پدرش کیست، مادرش کیست و نشانه های ارتباط او را با خودش در موارد زیادی حس می کند یا از دیگران می شنود.
لزوم تلاش های فراوان

این مقوله، مقوله مهمّی است. درباره این مقوله، هر چه کار کنید، به جا کرده اید وخوب است، منتها همان طور که گفتیم، هنر بزرگ این است که بتوانید این مقوله را با زبان هنرمندانه اثر گذار، به ذهن مخاطبان جوان و دانا و آگاه منتقل کنید تا این، جزء وجودشان شود. آن وقت، تحوّل عظیمی در زندگی انسان ها به وجود خواهد آمد.

خداوند، توفیق تان بدهد و إن شاء اللّه، برکات و توجّهات و نظر لطف و مرحمت آن بزرگوار، شامل حال همه شما، بخصوص دوستان و برادرانی باشد که مسئولیتّی قبول کرده اند و فعّالیت های ارزش مندی را انجام می دهند.

والسّلام علیکم ورحمة اللّه.