موعود

وقتی با خود می اندیشی که علی(ع) آن بزرگ مرد تاریخ بشریت، آن امام متّقین و آن قلّه بلند معارف الهی و مظهر عدل و راستی را چرا آزردند، چرا خلافتش را غصب کرده و او را خانه نشین کردند و چرا همسرش فاطمه زهرا(س) را که به تنهایی به دفاع از ولایت پرداخته بود، میان در و دیوار نهادند، تا جایی که آن کوه صبر را این گونه به شکوه در آوردند که فرمود: «خردمندانه تر آن دیدم که خار در چشم و استخوان در گلو، صبر پیشه کنم و کردم، در حالی که به غصب خلافتم را به تماشا نشسته بودم»1، به خود می گویی: ای کاش بودم و دعوت حضرت زهرا(س) را بی پاسخ نمی گذاشتم، آن گاه که آن مظلومة مغصوبه2یک به یک به در خانة یاران و صحابه می رفت تا به یاری علی(ع) ـ امام زمان خویش ـ برخیزند.

وقتی می شنوی عدم حمایت امت، چگونه امام حسن مجتبی(ع)، آن امام غریب را به پذیرش صلح و تحمل حکومت معاویة پلید و نیرنگ باز ناچار ساخت، وقتی ندای «هل من ناصر ینصرنی» امام حسین(ع)، آن یادگار رسول خدا را به یاد می آوری، و وقتی که تداوم و استمرار این بی توجهی شیعیان را در زمان سایر ائمه(ع) نسبت به حق امام زمان خود و یاری اهل بیت ـ با وجود ابراز علاقه و احترام ـ در مقابل آن همه ظلم به حق ایشان، می شنوی، دلت به درد می آید. بغضی ناخودآگاه راه گلویت را می بندد. گوشة خلوتی جستجو می کنی و آرام آرام اشکی گرم بر گونه هایت می لغزد و به خاک می افتد. در اندیشه فرو می ‍ روی. نکند تو هم همان کاری را با امام زمانت بکنی که روزگاری آنان با ولیّ زمان خود انجام دادند.

حُزنی پنهان و غمی جانسوز در دل داری که حتی در مناسبت ها و ایام شادی و خوشی هم رهایت نمی کند. همة اسباب خوشی فراهم است. اما باز یک چیزی کم است. یک کسی. که جای خالی اش را در اعماق قلبت و با تمام وجودت احساس می کنی.

شاهد و مطروب و می جمله مهیاست، ولی

عیش بی یار میسر نشود، یار کجاست؟

کسی که عالَم، درد فراق او را نه یک روز، نه دو روز بلکه هزار و صد و هفتاد و اندی سال است که تحمل می کند و چون شمع می سوزد. کسی که امروز برای تو همان علی(ع)، کاظم(ع)، رضا(ع)، جواد(ع) و هادی(ع) و عسکری(ع) است که در زمانشان نبوده ای و حسرت بودن در آن زمان ها را به دل داری.

دلت برایش تنگ شده است. احساس دوری می کنی. احساس می کنی بی او زندگی ات رنگ و بو ندارد.

دلت می خواهد عاشق او باشی. می خواهی اسمش که بیاید آرام و قرارت را از کف بدهی. شنیده ای که امام صادق(ع) فرمودند:

اگر در زمان او (عج) بودم، تمام عمرم را به او خدمت می نمودم.3

می خواهی به او خدمت کنی. نه! اصلاً می خواهی جانت را فدایش کنی. دلت می خواهد به او بگویی حاضری تمام دار و ندارت، هست و نیستت، و بود و نبودت را بدهی تا او تو را هم در زمرة نوکران و خدمتگذاران خود بپذیرد.

شنیده ای که مولای متقیان علی(ع) در گفتاری خطاب به مردم4 فرموده اند که:

از جمله حقوق امام بر مردم، وفای به عهد و پیمان، و بیعت خود با امام و پاسخ دادن بی درنگ به دعوت وی و گوش به فرمان او بودن است.

دلت می خواهد گوش به فرمان امام زمانت باشی. دلت می خواهد کاری کنی و برایش کم نگذاری، اما نمی دانی چگونه و چه کاری. با خود می گویی: «درست است که ما در عصر غیبت به سر می بریم، اما آیا این بدان معناست که دیگر ما هیچ وظیفه ای نسبت به امام بر عهده نداریم، یا اینکه ایشان برای این زمان برنامه و تکلیفی برای ما معین کرده اند؟...»

اما خود آن حضرت گویی سال ها پیش می دانسته اند که تو چنین سؤالی خواهی پرسید و پاسخ این سؤالت را داده اند. و چه نیکو پاسخی است آنچه امام، با آن علم و دانش الهی تو را بدان راهنمایی فرماید. آنجا که در کتب کمال الدین، احتجاج، بحارالانوار و بسیاری دیگر از کتب شیعه از قول ایشان نقل شده که خطاب به شیعیان فرمودند:

برای تعجیل در فرج و ظهور من بسیار دعا کنید که همانا گشایش کار شما در فرج من است.5

آری! انسان درمانده و بشریت خسته، چه کند جز آن که دست طلب و نیاز به سوی پروردگار خویش دراز کند. چه کسی از او تواناتر؟ چه کسی از او کریم تر؟ اصلاً مگر دادرسی جز او هم هست؟ مگر نه آن که دعای به معنای طلب کردن و خواستن است؟ مگر نه آن که پیامبر(ص) را مردم یثرب طلبیدند، تا حکومت نبوی را در مدینه تشکیل دهد؟ مگر نه آنکه امیرالمؤمنین علی(ع) پیش از آنکه تشکیل حکومت دهند، 25 سال خانه نشین بودند، تا اینکه مردم گرداگرد ایشان حلقه زدند، و از قول ایشان در نهج البلاغه نقل شده است:

ازدحام جمعیت مرا به قبول خلافت واداشت. آنان از هر طرف مرا احاطه کردند. تا جایی که چیزی نمانده بود که دو نور چشمم، حسن و حسین(ع) زیر پا بمانند و دو طرف ردایم پاره شد.6

مگر نه آن که امام حسین(ع) هم با دعوت مردم کوفه حرکت خود را آغاز نمودند؟ شنیده ای که آن عالم ربانی7 بارها در پاسخ به کسانی که از ایشسان نصیحت و راهنمایی خواسته اند فرموده اند:

به آنچه می دانید عمل کنید تا خداوند علم به آنچه نمی دانید را به شما عطا کند.

پس بیا و از همین جملة امام زمان(عج) که در وقع امر و دستورالعمل ایشان به دعا و طلب کردن ایشان می باشد شروع کن. نماز امام زمان(عج)، دعای فرج و ندبه، دعای عهد، ذکر یکصد صلوات به همراه «وعجّل فرجهم» در هر روز، دعای سمات، صلوات ضرّاب اصفهانی، دعای عصر غیبت و ... چطور است از همین ها شروع کنی. از هر کدام که خودت فکر می کنی. هر کدام که بیشتر و مداوم تر بر تو تاثیر می گذارند و تو را با او مرتبط می کنند. اما به طور مستمر، نه یک خط در میان. هر روز وقت معینی را برای او اختصاص بده. تنها رو به قبله بنشین و با او حرف بزن. بگو که می خواهی در راه او و برای تعجیل در امر فرجش کاری کنی. بخواه که هدایتت کنند. بخواه که قبولت کند. بخواه که توفیقت دهد. بخواه، بخواه، بخواه....

با رساندن پیام او به گوش دیگر مؤمنان و شیفتگان حضرت(عج) شروع کن، با صحبت دربارة او با دوستان و آشنایان، آگاه نمودن و بیداری بخشیدن به آنان، با مطالعه و معرفی کتاب های دربارة شناخت آن حضرت مانند صحیفة مهدیه و ... به دیگران، انجام کارهای فرهنگی، برگزاری جلسات ذکر و دعا برای فرج حضرت، نذر کردن و خواست حاجت او همان طور که برای حاجت های خودت از خدا می خواهی، نوشتن مقاله، سخنرانی، تأسیس سایت های اینترنتی، یا از هر طریق دیگری که به فکرت می رسد و از عهده ات برمی آید و بدان که مطابق فرمایش امام صادق(ع):

یک درهم هدیه به امام ‍[خرج در راه او]، ای یک میلیون درهم که در امور دیگری در راه خدا خرج گردد، بهتر است.8

فقط توکل بر خدا کن و با یک «یا مهدی» شروع کن. اصلاً فکر کن با همین پیام امام(عج) می خواهی عازم میدان نبرد شوی. میدان نبرد و جهاد مبارزه با نفس در راه امام زمان(عج)، به یادش، برایش و در سایة عنایت و محبتش. برای او که دلش از گناهان ما خون است. تا جایی که فرموده اند:

همانا چیزی شیعیان را از دیدار با معرفت و راستین ما محروم نمی کند، به جز اخبار ناخوشایند و ناروایی که از (گناهان) آنها به ما می رسد.9
پی نوشت:

1. نهج البلاغه، خطبة شقشقیه.

2. عبارات برگرفته از مفاتیح الجنان، زیارت حضرت فاطمه(ع) به معنی آن مظلومی که حقش غصب شده.

3. نعمانی، الغیبة، ص273، مجلسی، بحارالانوار، ج51، ص148.

4. نهج البلاغه، ترجمه فیض الاسلام، گفتار 34.

5. صدوق، کمال الدین، ج 2، ص 458؛ طبرسی، احتجاج، ج 2، ص 499؛ مجلسی، همان، ج 53، ص 1777.

6. نهج البلاغه، خطبه 3.

7. مرجع معظم تقلید حضرت آیت الله بهجت.

8. کلینی، فروع کافی، ج 4، ص 160.

9. طبرسی، همان، ج 2، ص 499، مجلسی، همان، ج 53، ص 177، حدیث 8.
مرگ شیرین

سهیلا صلاحی اصفهانی

آن قدر شانه های زخمی ام هم رنگ درد است که د یگر رنج تخته سنگ هایی را که روی سینه ام نهاده اید احساس نمی کنم.

حتی مشعل های سرخ شما نیز دیگر اثری ندارد.

بسوزانید مرا!

تکه تکه ام کنید!

بیایید و تن خاکی مرا، که جز پوست و استخوانی از آن نمانده، بر ناهمواری زمین میخ کوب کنید!

محال است بتوانید به آرزوی پلیدتان برسید!

محال است غیر از آن چه گفته ام سخن دیگری از من بشنوید!

من راستی را فریاد می کنم.

بدانید که « او» ما را به شکیبایی و بردباری فرمان داده است.

«او» فرمود که جایگاه ما بهشت است.

و چه بهتر از این که فداکاری ما وسیلة نجات دیگران گردد و از بردگی و ظلم رهایی یابند.

بدانید که نام نیک ما در هر دو جهان باقی خواهد ماند.

***

گمان می کنید صدای تازیانه هایی را که بر پیکر عزیز جانم، نورِ دیده ام، تنها پسرم، فرود می آورید نمی شنوم؟

گمان می کنید آسان است به جای صوت دلنشین مناجات او، ضجه هایش را تاب بیاورم؟

به خدا سوگند که چنین نیست!

اما آتش دلم را با کلام و وعدة «او» خاموش می کنم که همان کلام و وعدة خداست.

آری! آن چه خدا و پیامبر گفته اند، صحیح است و صادق.

***

مرگ برای ما شیرین تر و گران بها تر است از سلامتی ای که به بهای بی حرمتی به «او» و تبری جستن از دین «وی» باشد.

هزار بار دیگر که مرا منع کنید باز همان را خواهم گفت:

اشهد ان لا اله الّا الله

اشهد انّ محمداً رسول الله.

***

من، همسرم و فرزندمان شنیدیم که «او» برایمان دعا کرد که:

خدایا آل یاسر را بیامرز.

و فرمود:

من آنچه از عهده ام ساخته بود، کردم.

حزن و اندوه «او» از دیدن وضعیت ما کمتر از تأثیر آهن گداخته ای که بدن هایمان را با آن داغ می کنید، نیست.

آخر «او» پیامبر خداست.

محمد(ص) می گوید:

تفاوتی میان سیاه و سپید نیست.

غنی و فقیر نزد خدا یکسانند.

مردم در نظر او مانند دانه های شانه برابرند

همة فرزند آدم اند و آفریده شده از خاک.

برتری در شهرت و مقام و مال نیست.

هر که تقوایش بیشتر« گرامی تر»

تو نیز اگر شنیده بودی که «او» دربارة عمار چه می گفت، مباهات می کردی بر این شهادت و بر این که فرزندی همچون عمار از آن تو باشد. پیامبر فرمود:

دسته ای یاغی او را به شهادت می رسانند.

عمار یک پارچه ایمان است.

هر کس با عمار دشمنی کند مثل این است که با خدا دشمنی کرده است و هر کسی بغض او را در دل نگاه دارد مانند آن است که بغض و کینه خدا را در دل نهفته است .

«او» عمار را طیب و پاک نامید و او را یکی از چهارتنی دانست که بهشت مشتاق دیدارش است. آری! یاران محمد(ص) این گونه اند.

***

من، سمیه؛ کنیزی آزاد شده ام که خدا بر من منت گذاشت و موهبت آزادی بزرگ تری را در پناه اسلام ارزانی ام کرد. برایم سعادتی بزرگ است که نخستین زن شهید در راه خدا و پیامبر باشم.