چهار پسر با تربیت قرآنی

مادر شهیدان اصغری ترکانی باوجودی که سه فرزندش به شهادت رسیده‌اند و چهارمی نیز جانباز است، آن‌چنان باصلابت در خصوص عزیزانش سخن می‌گوید که حتی صدایش نمی‌لرزد. پدر مرحوم شهیدان نیز چفیه‌اش را از سال‌های جنگ تا شب هفت علی‌اصغر تازه تفحص شده‌اش بعد از 31 سال از گردن باز نکرد تا اینکه آن را بالباس آخرت جایگزین کرد. بر خود می‌بالیم که سربلندی و پیروزی ایران را از جلوه قدرت و عظمت این‌چنین خانواده‌هایی داریم که دشمن را بر زمین می‌زنند. مصاحبه زیر با شهربانو عباس آزاد مادر شهیدان محمدرضا، علی‌اکبر (مفقودالپیکر)، علی‌اصغر (تفحص شده بعد از 31 سال) و جانباز علی‌اصغری ترکانی است.

مادر از خودتان بگویید و همسر مرحومتان که به‌اتفاق هم‌چنین فرزندانی را تربیت‌کرده‌اید.

شهربانو عباس آزاد هستم. 74 ساله و اهل کن سولقان. کنار شغل خانه‌داری به تعداد زیادی از مادران و دختران قرآن آموزش داده‌ام. همسرم قاسم اصغری ترکانی بسیار به بیت‌المال و درآمد حلال اهمیت می‌داد تا جایی که وقتی دخترم از ایشان کاغذ باطله می‌خواست قبول نمی‌کرد و می‌گفت از بیت‌المال است و به منزل روا نیست. همسرم مرد زحمت کشی بود، روستازاده بود و از نوجوانی کارکرده بود. مرد باتقوایی بود که به نماز اهمیت زیادی می‌داد. غسل جمعه و نماز جمعه‌اش ترک نمی‌شد. دائم در حال ذکر گفتن بود. ارادت خاص ایشان به اهل‌بیت به‌خصوص حضرت ابوالفضل (ع) زبانزد بود. افطاری دادن شب 21 ماه رمضانش هیچ‌وقت ترک نمی‌شد. بعد از بازنشستگی در الموت مشغول دامداری و کشاورزی شده بود. خدا هم مزد خدمات صادقانه و خالصانه‌اش را به او داد و پیکر علی‌اصغر بعد از 31 سال اول به ملاقات همسرم به الموت تاکستان رفت. همسرم می‌گفت نمی‌دانم می‌توانم با این غم کنار بیایم یا نه؟ گویا پدر و پسر وعده کرده بودند که به‌زودی در کنار هم آرام بگیرند. همین‌طور هم شد و هفت روز پس از تدفین علی‌اصغر، همسرم فوت کرد.

چند فرزند دارید؟ و چند تا از آن‌ها شهید شدند؟

9 پسر و دو دختر. دو پسرم شهید محمدرضا و علی‌اصغر در یک عملیات شهید شدند. علی‌اصغر بعد از 31 سال پیکرش رسید. پسر دیگرم علی آقا نیز در همان عملیات جانباز شد. علی‌اکبر سومین فرزند شهیدم همچنان مفقود است.

این بچه‌ها چطور بودند که سه تا از آن‌ها آسمانی شدند؟

خصوصیت بارز و مشترک آن‌ها احترام به پدر و مادر بود که آن را از طفولیت داشتند. حتی وقتی بزرگ شدند در کارِ خانه به من خیلی کمک می‌کردند. تصمیماتشان با اجازه پدر و مادر بود. وقتی وارد خانه می‌شدند تا دست ما را نمی‌بوسیدند نمی‌نشستند. بچه‌ها خودشان را در مسجد شناختند. از بچگی تا بزرگ‌سالی در مسجد فعالیت می‌کردند. علی‌اکبر روحانی بود و اعتقاد داشت اگر کسی سوالی کرد باید این‌قدر آگاهی‌ام بالا باشد تا توقع پرسشگر را به‌جا آورد. اگر جواب را نمی‌دانست تحقیق می‌کرد و جواب سوال را پاسخ می‌داد. بسیار سخنور خوبی بود. در زندگی شخصی‌اش ریاضت یک طلبه را همان‌طور که حضرت امام (ره) فرموده بودند رعایت می‌کرد.

گفتید که علی‌اصغر و محمدرضا در یک عملیات به شهادت رسیدند، شهادتشان چطور رقم خورد؟

علی‌اصغر چون در سپاه بود مرتب در عملیات مختلف شرکت داشت. به خاطر درس طلبگی از تهران به قم رفت و به همین دلیل از سپاه قم اعزام‌شده بود. علی‌اصغر معاون عقیدتی در سپاه بود. نه‌تنها درس طلبگی می‌خواند حافظ قرآن هم بود. پسرم توسط آیت‌الله مشکینی ملبس شده بود. در عملیات بیت‌المقدس 2 از ناحیه کتف گلوله خورد و مجروح شد. بعد از بهبودی به منطقه شرهانی رفت که از پای چپ تا سرش مورد ترکش خمپاره قرار گرفت و مجروح شد. بعد از بهبودی در عملیات خیبر شرکت کرده بود. همزمان آقا محمدرضا از تهران و حاج علی پسر دیگرم هم از تهران اعزام شدند. باهم در یک عملیات بودند اما در محورهای متفاوت. محمدرضا آرپیجی‌زن معروفی بود. در عملیات از ناحیه دهان گلوله خورده و از پشت سرش رد شده بود. وقتی پیکرش را آوردند، علی‌اکبر سفارش کرده بود اگر مادر خواست او را ببوسد نگذارید دست زیر سرش بگذارد. جنازه پسرم هفت روز در باتلاق بود. بعد از هفت روز جنازه را پیداکرده بودند. صورت او را خواهرانم با گلاب شستند و با همان لباس خاکی بدون غسل دفن شد. علی آقا هم در آن عملیات از ناحیه شکم مجروح شده بود. علی‌اصغر هم چند روز بعد به شهادت رسید. علی‌اصغر به‌عنوان روحانی برای کارهای فرهنگی در عملیات اعزام‌شده بود که در آنجا مصمم می‌شود به خط مقدم برود. او از ناحیه سر مورد اصابت قرارگرفته و به شهادت رسیده بود، ولی نتوانستند پیکرش را به عقب برگردانند. محمدرضا 9 اسفند 62 و علی‌اصغر هم 15 اسفند 62 به شهادت رسیدند.

از علی‌اکبر هم بگویید، چطور جبهه‌ای شد و چطور آسمانی؟

علی‌اکبر دوبار داوطلب به جبهه‌های جنوب رفته بود. در سال 59 بسیاری از بچه‌های مسجد را تربیت قرآنی کرده بود که در سال 65 با آن‌ها راهی جبهه شد. یکی از این عزیزان به نام زکریا زنده‌دل به شهادت رسیده بود که به معلم اخلاق معروف بود. یک‌بار جلسه‌ای در شب جمعه برای شهید گرفته بودند که دعای کمیل مراسم را علی‌اکبر خواند. مراسم حال معنوی عجیبی داشت. وقتی از مراسم برگشت گفت دیگر باید بروم تا دینم را ادا کنم. علی‌اکبر یک فرزند پسر داشت و دخترش هنوز به دنیا نیامده بود. از آن مراسم تا شهادت علی‌اکبر 13 روز طول کشید. از تیپ 57 ابوالفضل لرستان به‌عنوان روحانی عقیدتی سیاسی اعزام شد. علی‌اکبر چون از تهران اعزام‌شده بود او را به‌عنوان حاج‌آقا تهرانی می‌شناختند. به این تیپ یک مأموریت می‌دهند تا عملیاتی را در منطقه حاج عمران داشته باشند. آن‌ها در یک گردان قرار می‌گیرند و موفق می‌شوند به بالای تپه برسند ولی دو گردان دیگر به آن‌ها نرسیده بود. عراقی‌ها آن‌ها را محاصره می‌کنند به همین دلیل باید محاصره شکسته می‌شد تا بتوانند از جایی که قرار دارند خارج شوند. زمان عملیات شب بود اگر به صبح می‌رسید یک نفر هم بالا نمی‌ماند. وقتی دنبال داوطلب می‌گشتند تا در میدان مین قرار بگیرد حین فاصله صحبت‌های فرمانده، علی‌اکبر خودش را در میدان مین پهن می‌کند تا راه را باز کند. پشت سر ایشان پنج، شش طلبه دیگر روی میدان مین پهن می‌شوند تا گردان از روی آن‌ها رد شود تا معبر باز شود. حدود 260 نفر از معرکه خارج می‌شوند، 71 نفر هم شهید شدند. سال بعد در آن منطقه عملیات می‌شود که رزمندگان پیروز می‌شوند و محل را از 70 شهید پاک می‌کنند ولی از علی‌اکبر جنازه‌ای پیدا نمی‌کنند. تنها پیکر او برنگشت. علی‌اکبر 30 اردیبهشت سال 65 به شهادت رسید. در آخرین روز اعزام نمی‌گذاشت بدرقه برویم. در پیچ کوچه برگشت و نگاهی معنادار به من کرد. دلم ریخت به خودم گفتم فکر نکنم اکبر آقا دیگر برگردد. همان‌طور هم شد.

برای رفتن علی‌اکبر بعد از شهادت دو پسرتان مخالفت نمی‌کردید؟

اصلاً. خانواده ما پیش از انقلاب به‌عنوان فعال سیاسی در محل فعالیت می‌کردند. از هیچ تلاشی برای انقلاب دریغ نمی‌کنیم. رضایم به رضای خدا. با رفتن هیچ‌کدام از پسرانم اصلاً مخالفت نکردم اگر می‌شد خودم همراهشان می‌رفتم. حتی پدرش اگر وظیفه درآمد خانه را به دوش نداشت خودش به جنگ می‌رفت. همیشه خدا را شکر می‌کنم، خوب‌ها را داد و زیبا هم آن‌ها را از من گرفت. هنوز هم‌خانه‌ام را پایگاه حفظ اسلام می‌دانم و فرزندانم سربازان اسلام‌اند.

از سال‌های انتظار برای بازگشت پیکر شهیدان علی‌اصغر و علی‌اکبر بگویید.

با خودم می‌گفتم اگر خدا بخواهد برمی‌گردند. این‌قدر دل در رضای خدا داشتم که هنگام برگشت پیکر شهیدان گمنام پیگیری هم نمی‌کردم و بسیار آرامش داشتم. این دو برادر همیشه آرزوی گمنامی داشتند. همین‌طور هم شد و به آرزویشان رسیدند. بعد از 31 سال انتظار علی‌اصغر رسید ولی همچنان علی‌اکبرم گمنام است.
 
 

سردشت هنوز سرفه می کند

بیست و هشت سال از بمباران شیمیایی شهر سردشت می گذرد اما هنوز هم آثار مخربش به جا مانده است، حتی می گویند ممکن است تا پنجاه سال دیگر هم تاثیرات این فاجعه شیمیایی بر سطح شهر سایه بیندازد. اما مردم این شهر سال ها است که با این اتفاق کنار آمده اند و در کنار سرفه های هر روزه شان زندگی روزمره را پی می گیرند.

شهر اسب ها

شهر درد دارد ولی لبخند از روی صورت مردم محو نمی شود. حتی شیب های ۴۵ درجه ای خیابان ها هم باعث نمی شود غم به دل های این مردم سرازیر شود. هر جای شهر که دست تکان بدهی تاکسی جلوی پایت ترمز می کند.

نیازی نیست نگران این باشید که با راننده هم مسیر هستید یا خیر. اینجا تاکسی در اختیارتان است و مسیر تاکسی دقیقا جایی است که شما می روید حتی اگر نیاز به سر و ته کردن ماشین در شلوغی بعدازظهر باشد. کرایه تاکسی ها برای هرجای شهر هزار تومان است.

کاری هم به تعداد سرنشینان ندارند و مانند نیویورک دربست حساب می کنند. زبان کردی به جز اعداد به صورت کامل از فارسی جدا است. مردم سردشت به شدت به روی زبان شان تعصب دارند و تا وقتی مجبور نشوند از کلمات فارسی استفاده نمی کنند با این حال در برخورد با مهمانان غیرکردشان اغماض می کنند و تا وقتی کارتان راه بیفتد فارسی حرف می زنند.

خط کردی هم با اینکه از حروف فارسی بهره می برد ولی اعراب گذاری عجیبش باعث می شود چیزی از متون روی کاغذ متوجه نشوید. به هرجای سردشت که نگاه بکنید نشانی از اسب سفید به چشم می خورد. از مجسمه هایی در ابعاد واقعی در میدان ها تا نقاشی های دیواری. اینجا همگی به این حیوان نجیب ارادت خاصی دارند.

میدان اسب و دو سه تا پیچ را که رد کنیم به سرچشمه می رسیم، محل اصابت یکی از بمب های شیمیایی. می گویند هنوز هم آثار بمباران مانده است ولی ازدحام جمعیت به قدری زیاد است که خود میدان هم به سختی دیده می شود.

سردشت را فراموش نکنید

پیرمردی زیر سایه درختان میدان سرچشمه ایستاده و چشم به ناکجا دوخته است. قد نسبتا کوتاهی دارد و با اینکه گرد پیری مدت ها پیش موهایش را سپید کرده ولی قامتش هم چنان استوار است و خم به ابرو نمی آورد. یک دستش را در جیب لباس طوسی اش کرده و دست دیگرش پر شال کمرش را گرفته. صورتش را تازه اصلاح کرده اما سبیل جزء جدانشدنی چهره مردان کرد است. چهره اش مصمم است ولی در پس نگاهش غم بزرگی نهفته است. فارسی را به سختی صحبت می کند و در ادای تمام کلمات غلظت لهجه کردی حس می شود. به شرطی گپ می زند که نه عکسی بگیریم و نه اسمش را بپرسیم. «من یکی از هزاران شیمیایی این شهرم. فرقی نمی کند چه کسی این حرف ها را به زبان می آورد، ما همه یک درد داریم و من از درد همه می گویم نه فقط خودم.»

پیرمرد از درد شهر می گوید که سال ها است جزوی از زندگی طبیعی شان شده و انگار بدون آن چیزی کم دارند. «مردم این شهر صبوری کردند. بیست و هشت سال است که مواد شیمیایی در پوست و گوشت این شهر وجود دارد و کسی صدای مان را نمی شنود. سرفه کردن اینجا یک اتفاق طبیعی است. زخم جسم مان گاهی خوب می شود و با تغییر فصل دوباره بدتر از قبل سراغ مان می آید. چه شب هایی که تا صبح پلک روی هم نگذاشتیم و از درد و سوزش و سرفه به زمین چنگ زدیم.» اشک در چشمان پیرمرد حلقه زده است ولی چیزی از ابهتش نکاسته است.

با گذشت این همه سال بازهم یادآوری خاطرات سیاه آن روزها بغض به گلویش می اندازد. «درست مثل امروز هوا خیلی گرم بود و آفتاب مستقیم به سرمان می تابید. با این حال مردم مشغول کار بودند و بچه ها که تازه مدرسه شان تعطیل شده بود در کوچه و خیابان بازی می کردند. سردشت شهر مرزی مهمی است و هواپیماهای عراقی هرازگاهی اینجا را بمباران می کردند. یک روز بعد از ظهر صدای هواپیما در شهر پیچید و مردم به سمت پناهگاه ها رفتند. معمولا از سردشت عبور می کردند ولی آن دفعه بمب های شان را در شهر خالی کردند. دود غلیظ بمباران به هوا بلند شد و صدای جیغ و داد مردم در شهر پیچید. همه فکر می کردند بازهم یکی از بمباران های معمولی است ولی بوی تندی شبیه بوی سیر باعث شد کسانی که واردتر بودند داد بزنند که بمب شیمیایی زده اند. از قبل چیزهایی در مورد «ش.م.ر» گفته بودند، برای همین فورا دستمال خیسی جلوی دهان مان گرفتیم و سعی کردیم به کسانی که مجروح شده اند کمک کنیم. من رفتم {میدان} سرچشمه جایی که یکی از بمب ها خورده بود. اوضاع بدی بود. صدای جیغ بچه ها و ناله بزرگ ترها هنوز در سرم می پیچد. بعضی ها که نزدیک محل بمباران بودند روی زمین افتاده بودند و بدن‌های شان سرخ شده و تاول زده بود. هر کس سر پا بود به باقی کمک می کرد. بعضی آب روی مردم می ریختند تا اثر شیمیایی کمتر شود بعضی ها هم مثل من سعی داشتیم منطقه را تخلیه کنیم که خودمان هم درگیر شدیم.»

«چند ساعت تنها صدایی که در شهر شنیده می شد صدای سرفه بود و ناله. تعداد زیادی از مردم همان ابتدا کار شهید شدند. پوست زنده ها هم سرخ و سیاه شده بود و تمام تن مردم خارش گرفته بود و مدام استفراغ خونی می کردند. من و خیلی های دیگر کوری موقتی پیدا کردیم و تا زمانی که درمان نشدیم اصلا نمی دیدیم.»

جزئیات فاجعه برایش آزار دهنده است و بحث گذشته را به حال تغییر می دهد. «مردم سردشت مدت ها است با این زخم های جسمی-روحی دست و پنجه نرم می کنند. فشار عصبی گازهای شیمیایی نه تنها مایی که آن روز بوده ایم بلکه تا سه نسل بعد از ما را تحت تاثیر قرار می دهد و بچه های بی گناهی که امروز به دنیا می آیند هم از درد ما بی نصیب نمانده اند. ما فقط تقاضا داریم مردم این شهر و رشادت های شان را فراموش نکنید.»

سردشت هنوز سرفه می کند

«فرشته فهیمی» سی و سه سال پیش در سردشت به دنیا آمده اما زمان بمباران در شهر مهاباد زندگی می کرده است.10 سال قبل به شهر زادگاهش باز می گردد و همینجا ازدواج می کند و بچه دار می شود. همسر و چند تن از اقوام فهیمی از تبعات بمباران شیمیایی رنج می برند و زندگی سختی دارند. «من اصالتا سردشتی هستم. خیلی از نزدیکانم شیمیایی هستند. این سالگرد بمباران شیمیایی برای مردم سردشت خیلی مهم است یعنی هنوز زخم ها و شهیدانشان تازه هستند. ما هر سال از این مراسم و سالگرد استقبال می کنیم.»

همین موضوع باعث می شود فهیمی که اولین کلاس نقاشی سردشت را راه اندازی کرده به فکر نقاشی کشیدن از شهیدان و جانبازان این فاجعه بیفتد. «تقریبا ۱۵ سال می شود که نقاشی می کنم ولی ۷ سال است که آموزشگاه دارم و در همین سردشت تدریس می کنم. یک روز با خودم فکر کردم و تصمیم گرفتم بخاطر کمبود عکس هایی که از این حادثه، شهیدان و زخمی ها داریم تعدادی را با نقاشی کپی کنم. ولی بعد تصمیم گرفتم آنچه با روحیات و در دل خودم وجود دارد را به تصویر بکشم و نقاشی ها ارتباط مستقیمی با عکس های باقی مانده نداشته باشند. بیشتر این نقاشی ها حالت توصیفی دارند یعنی برگرفته از حس درونی و تصورات خودم از شیمیایی ها هستند.» بسیاری از مردم شهر شیمیایی هستند و از اینکه یک نفر برای نشان دادن مظلومیت شان این قدر تلاش می کند، لذت می برند. «همه از این کارها دیدن می کنند هم افراد شیمیایی هم غیر شیمیایی. البته به طور کلی همه در این شهر شیمیایی هستند چون تاثیر آن قدر زیاد بوده است که به حالت عصبی روی همه ی افراد تاثیر خود را گذاشته است و می گویند تا ۵۰ سال این آثار ماندگار است. این تاثیر بر فرزند من هم بوده است. همسر من سردشتی است و این تاثیر بر روی بچه های من هم باقی مانده است. آثار عصبی خیلی شدید است و مردم آرامش ندارند. مشکل تنفسی هم یکی دیگر از مشکلات رایج است. شاید زخم ظاهری شان خوب شده باشد اما از درون مشکلات زیادی دارند و فکر می کنم تا وقتی زنده اند با این مشکلات درگیر هستند. انتظار داریم مسئولین کمک کنند. وقتی جوانانی هستند که با دل و جان کار می کنند و نسلی هستند که آن روزها نبوده اند و این روزها کار می کنند و هستند از آنها پشتیبانی کنند و کوتاهی نکنند. ما ده نفر داشتیم که از بانه تا اینجا پیاده آمده اند و باید از آنها تقدیر شود.»

گمرک را آزاد کنید

«هریش» پنج سال پس از بمباران به دنیا آمده است. مثل اکثر جوان های هم شهری اش آفتاب سوخته است. دیپلمش را که گرفته مشغول کار در سوپر مارکت شده تا کمک خرج خانواده باشد. هریش به آینده شهر امیدوار است به شرط اینکه مسئولان هوای شهر را داشته باشند. «اگه مرز گمرکی کله رسمی بشه ما هم مثل بانه آباد می شیم. دیگه نیازی نیست هرچی می خوایم دو ساعت بکوبیم تا شهرهای دیگه بریم و برگردیم. اگه مرز باز بشه کلی هم آدم میاد سردشت و شهر جون می گیره.»

پیغمبر اکرم پیش خداى متعال التماس میکند، تضرّع میکند که «اَللّهُمَّ اهدِ قَومى»؛(۱) قومش همانهایى بودند که او را میزدند، او را طرد میکردند، او را تهدید به قتل میکردند، این‌همه بر او زحمت وارد مى‌آوردند، او پیش خداى متعال التماس میکند که خدایا، اینها را نجات بده، اینها را شفا بده، اینها را هدایت کن! این پیغمبر. امیرالمؤمنین وقتى‌که مى‌شنَود که سپاهیان معاویه رفتند آن شهر را غارت کردند با غصّه میگوید که - بَلَغَنى اَنَّ الرَّجُلَ مِنهُم کان یَدخُلُ عَلَى المَراَةِ المُسلِمَةِ وَ الاُخرَى المُعاهِدَة(۲) - مردهاى این لشکرِ غارتگر وارد خانه‌ى مسلمان و معاهَد (معاهد یعنى غیر مسلمانى که در زیر سایه‌ى اسلام زندگى میکند؛ مسیحى، یهودى) میشدند، به زنها اهانت میکردند، دستبند زنها را میگرفتند، زیور زنها را میگرفتند، بعد حضرت میفرماید که اگر مسلمانْ از این غصّه بمیرد، جا دارد. شما ببینید؛ یعنى احساس مسئولیّت تا این حد است. نمیگوید اگر امیر مسلمین بمیرد جا دارد؛ میگوید اگر انسان، اگر مسلمان از این غصّه بمیرد جا دارد. این همان احساس مسئولیّت است. پایه‌ى اصلىِ حرکت بسیج این است: احساس مسئولیّت الهى.۱۳۹۳/۰۹/۰۶
بیانات در دیدار اعضاى مجمع عالى بسیج مستضعفین

باید اهل قرآن شد؛ تلاوت قرآن مقدّمه است، هدف نیست؛ هدف، تخلّق به اخلاق قرآن است. از زوجات مکرّمه‌ی پیغمبر نقل شده است که درباره‌ی اخلاق پیغمبر این‌جور گفته‌اند: کانَ خُلقُهُ القُرآن؛(۱) اخلاق پیغمبر، قرآن بود؛ یعنی پیغمبر، قرآن مجسّم بود. رفتار ما، اخلاق ما، تخلّق شخصی ما برطبق قرآن باشد؛ این لازم است. تلاوت مقدّمه‌ی این است؛ فقط هم این نیست؛ علاوه بر شکل‌گیری شخصی برطبق قرآن، جامعه‌ی ما و محیط زندگی ما هم باید قرآنی بشود.۱۳۹۴/۰۳/۰۲
بیانات حضرت آقا در دیدار شرکت‌کنندگان در سى‌ و دومین دوره‌ى مسابقات بین‌المللى قرآن کریم‌

عيون ‏أخبار الرضا ، شیخ صدوق ج ۱ ص ۲۹۵ ؛
 أمالي ، شیخ صدوق ، ص ۹۳ ؛ 
إقبال الاعمال ، سید بن طاووس ، ص ۲ ؛ مصباح الکفعمی، کفعمی ص۶۳۳ ؛ 
بحارالأنوار ، علامه مجلسی ، ج ۹۳ ، ص ۳۵۶ ؛
مفاتیج الجنان، شیخ عباس قمی،فضیلت و اعمال ماه مبارک رمضان؛

این ماه[رمضان]، ماه خشوع است، ماه استغفار است، ماه تقوا است، ماه بازگشت به خدا است، ماه خودسازی است، ماه اخلاق است. در خطبه‌ی جمعه‌ی آخر ماه شعبانِ رسول مکرّم، فِقراتی هست که نشان‌دهنده‌ی این است که این ماه فقط ماه عبادت نیست، ماه اخلاق هم هست؛(۱) فراگیری فضایل اخلاقی، [و] به کار گرفتن فضایل اخلاقی. اینها چیزهایی است که ما در این ماه بایستی توجّه کنیم.۱۳۹۴/۰۴/۰۲

اینفوگرافیک | صخره بزرگ

اینفوگرافیک | خطوط قرمز مذاکرات هسته‌ای

حجت الاسلام و المسلمین دکتر حسن روحانی در ضیافت افطار با خادمان قرآن و ذاکرین اهل بیت (ع) با تجلیل از خدمات این دو قشر فرهنگی و معنوی به جامعه گفت: خادمان قرآن به فرزندان این جامعه خواندن، فهمیدن و عمل به قرآن را می آموزند و این بسیار ارزشمند است.
رییس جمهوری با بیان این که قرآن صرفا برای خواندن و فهمیدن نیست، اظهار داشت: قرآن راه و مسیر هدایت را به تمام انسان ها نشان می دهد و افتخار انقلاب و نظام ما این است که از روز اول به قرآن و اهل بیت عصمت و طهارت متصل است و بدون تردید اگر این دو ثقل بزرگ نباشند، سعادت هم وجود نخواهد داشت.
حجت الاسلام و المسلمین دکتر روحانی گفت: امام راحل در بین آحاد مردم، عزیز و بزرگ بودند چرا که مبین قرآن و عاشق اهل بیت (ع) بودند و اتصال مردم به امام (ره) از این جهت بود که ایشان را مرجعی برای فهم عمیق تر و بهتر قرآن و دین می دانستند.
رییس جمهوری اضافه کرد: قرآن به همه انسانها تعلق دارد و مسیر هدایت را نه تنها برای مسلمانان بلکه برای هر آن کسی که طالب آن باشد نمایان می سازد و از این رو هم پیامبر عزیز اسلام (ص) برای همه عالمیان رحمت بودند و هم قرآن مجید برای همه جهانیان هدایت و رحمت است.
حجت الاسلام و المسلمین دکتر روحانی با تذکر این نکته که بعضی اوقات از بهترین نعمتهای الهی سوء استفاده می شود، اظهارداشت: ظلمی بالاتر از این که انسان به نام حق و به نام قرآن، به قرآن و راه حق خیانت کند و افترا ببندد وجود ندارد. در اوایل انقلاب برخی جوانان ما را با ادعای قرآن و اسلام منحرف کردند و امروز هم مراقب باشیم که در گوشه و کنار چنین اتفاقی رخ ندهد.
رییس جمهوری با اشاره به سوء استفاده هایی که از قرآن و اسلام در منطقه صورت می گیرد، گفت: اینکه در محل مسجد و در حین نماز جمعه مردم را متاسفانه به نام اسلام و قرآن قطعه قطعه می کنند، سوء استفاده از دین خدا و بزرگترین ظلم است.
حجت الاسلام و المسلمین دکتر روحانی تأکید کرد: خدا نکند کسی به نام قرآن و اهل بیت علیهم السلام مردمی را جمع کند و سخنانی خلاف قرآن و سیره خاندان اهل بیت بگوید.
رییس جمهوری در ادامه با گرامیداشت یاد شهید دکتر بهشتی و مظلومیت ایشان گفت: در مقطعی که شهید بهشتی زنده بودند متأسفانه با تبلیغات غلط و منحرف، اذهان بخشی از جامعه را نسبت به ایشان منحرف کردند به گونه ای که در آن دوران در مسجد، دانشگاه و جامعه کسی جرأت نمی کرد از ایشان تجلیل کند و این نشان دهنده آن است که با تبلیغات غلط و منحرف توانستند جامعه را به انحراف بکشانند.
حجت الاسلام و المسلمین دکتر روحانی تأکید کرد: بسیار مهم است که انسان بتواند قدردان و شاکر نعمتهای بزرگ الهی باشد و بالاتر از آن، هرگز از این نعمتها سوء استفاده نکند.
رییس جمهوری در پایان اظهار امیدواری کرد همه بتوانند خادم واقعی و ذاکر واقعی اهل بیت علیهم السلام باشند.
در ابتدای این مراسم وزیر اطلاعات در سخنان کوتاهی جمع حاضر را ذاکرین و مداحان ولایی توصیف کرد که در جلسات خود نسبت به متن و مداحی هایی که انجام می دهند دقت و حساسیت دارند.
همچنین حجت الاسلام مهدوی راد و سرکار خانم مریم حاج عبداللهی در سخنانی اهمیت توجه آموزش و ترویج قرآن در جامعه را مورد تأکید قرار دادند و در ادامه مراسم، سازگار ذاکر اهل بیت چند دقیقه ای در مدح امام زمان (عج) و ابا عبدالله الحسین (ع) به مداحی پرداخت.
در پایان این مراسم میهمانان حاضر در جلسه نماز مغرب و عشاء را به امامت حجت الاسلام والمسلمین دکتر روحانی اقامه کرده و روزه خود را همراه با ایشان افطار کردند.