بچه ها که مى خواستند دست از کار بکشند،

مجدداً خودشان شروع کردند به کار.

تا دم اذان ظهر تمام شیار را زیررو کردند.

درست وقت اذان ظهر بود که به نقطه اى که خاک نرمى داشت،

برخوردیم و این نشانه خوبى بود.

لایه اى از خاک را کنار زدیم. یک گرمکن آبى رنگ نمایان شد.

به آنچه که مى خواستیم ، رسیدیم.

اطراف لباس را از خاک خالى کردیم تا ترکیب بدن شهید به هم نخورد،

پیکر جلویمان قرار داشت.

متوجه شدیم شهید به حالت «سجده» بر زمین افتاده است.

پیکر مطهر را بلند کرده و به کنارى نهادیم و براى پیدا کردن پلاک،

خاک هاى محل کشف او را

«سرند» کردیم، ولى متأسفانه از پلاک خبرى نبود.

بچه ها از یک طرف خوشحال بودند که سرانجام شهیدى را پیدا کرده اند و

از طرف دیگر ناراحت بودند

که آن شهید عزیز شناسایى نشد و همچنان گمنام باقى مى ماند.

کسى چه مى داند؟ شاید آن عزیز ، هنوز هم «گمنام» باقى مانده باشد.