خوش آمدید

هر یک ز دگر یک نگران میبینم

بر عقل سبک سران گران میبینم

چیزی که به چشم دگران نتوان دید

گویی که به چشم دگران میبینم

در عشق نه پیدا و نه پنهانم من

محوی عجبم نه جسم نه جانم من

فی الجمله نه کافر نه مسلمانم من

در هر چه نگاه میکنم، آنم من

یک قطرهٔ بحرم من و یک قطره نیم

احول نیم و چو احولان غرّه نیم

گویی به زبان حال یک یک ذرّه

فریاد همی کند که من ذرّه نیم

زان گشت دلم خراب از هر ذرّه

تا برخیزد نقاب از هر ذرّه

چون پرده براوفتاد دل در نگریست

میتافت صد آفتاب از هر ذرّه

آرام ز جانِ حاضرم میبینم

جنبش ز دلِ مسافرم میبینم

چندان که سلوک میکنم در دل خویش

نه اولِ خود نه آخرم میبینم

چون بادیهٔ عشق، مرا پیش آمد

هر گامم ازو ز صد جهان بیش آمد

دل رفت و درین بادیه تک زد عمری

خود بادیه او بود چو با خویش آمد

آن دم که چو بحر کل شود ذات مرا

روزن گردد جملهٔ ذرات مرا

زان میسوزم، چو شمع، تا در ره عشق

یک وقت شود جملهٔ اوقات مرا

زآنروز که دل نه شادی و نه غم دید

اقبال هزار ساله در یک دم دید

هرچند که خویش را به هستی کم دید

عالم در خویش و خویش در عالم دید

نه سوختگی شناسم و نه خامی

در مذهب من چه کام و چه ناکامی

گویی که به صد کسم نگه میدارند

ورنه بپریدمی ز بیآرامی

کس را دیدی ز خود نفور افتاده

در فرقت خویشتن صبور افتاده

فی الجمله اگر نشانِ ما میطلبی

ماییم همه ز خویش دور افتاده