خوش آمدید

خیال روی تو از دل بدر نمی آید

که خودپرست ز آیینه بر نمی آید

نمی کند دل بیتاب من نفس را راست

نهال قامت او تا به برنمی آید

لب شکایت من از وصال بسته نشد

رفوی زخم ز موی کمر نمی آید

چنان ز حسن گلوسوز شد جهان خالی

که بوی سوختگی از جگر نمی آید

در آن حریم که آیینه طلعتی باشد

نفس ز مردم آگاه برنمی آید

ازان ز راز خرابات خلق بیخبرند

که با خبر کس از آنجا بدر نمی آید

علاج تنگی راه درشت همواری است

که پای رشته به سنگ از گهر نمی آید

جز این که گرد برآرد ز خاکدان وجود

دل رمیده به کار دگر نمی آید

سخن به لب نرسد بی سخن کشی صائب

گهر به پای خود از بحر برنمی آید

خرد به زور می ناب برنمی آید

کتان ز عهده مهتاب برنمی آید

درازدستی سنگ خطر اگر این است

سبوی هیچ کس از آب برنمی آید

دل غیور مرا شکوه اختیاری نیست

دهان زخم به خوناب بر نمی آید

در آن زمین که شهیدی به خون نغلطیده است

بهار لاله سیراب برنمی آید

اگر به آینه آفتاب سنگ خورد

ز چشم سخت فلک آب برنمی آید

ز شور ناله صائب ز خواب مخمل جست

هنوز چشم تو از خواب برنمی آید

ز دل خیال میانش بدر نمی آید

ز لفظ معنی پیچیده بر نمی آید

نظر ز عارض او برنمی توانم داشت

بهشت اگر چه مرا در نظرنمی آید

پیام لطف تو با عاشق اختیاری نیست

گرفتگی ز نسیم سحر نمی آید

به باددستی طوفان چه می کند لنگر

شکیب با دل خودکام برنمی آید

شرر به آتش سوزنده بازگشت نمود

حضور خاطر ما از سفر نمی آید

ز آبگینه او بر دلم غباری نیست

که عاشقی ز پریشان نظر نمی آید

سبوی باده دل تنگ در جهان نگذاشت

ز دست بسته مگو کار برنمی آید

دلم دونیم شد از دیدنش که می گوید

که کار تیغ ز موی کمر نمی آید

چرا ز بیم کنار از کنار می گذری

ترا که موی میان در نظر نمی آید

ازین چه سود که دریاست در گره او را

چو دفع تشنه لبی از گهر نمی آید

ز شرم خنده او استخوان صبح گداخت

شکر به حسن گلوسوز برنمی آید

که بر چراغ دل من زد آستین صائب

که بوی سوختگی از جگر نمی آید

به پرسش من در خون نشسته می آید

چراغ طور به بالین خسته می آید

ز بس شکستگی از صفحه جهان شد محو

صدا درست ز جام شکسته می آید

زمانه سخت نگیرد گشاده رویان را

همیشه سنگ به درهای بسته می آید

چگونه چتر تو از بال بلبلان نشود

به پای بوس تو گل دسته دسته می آید

چنان ز غیرت بلبل ادب رواج گرفت

که باغبان به چمن چشم بسته می آید

ز رشک عشق به مهتاب بدگمان شده ام

که بوی درد ز رنگ شکسته می آید

سبو ز ورطه غم می برد مرا بیرون

گشاد کار من از دست بسته می آید

هلاک مردمی چشم او شوم صائب

که خود خراب وبه بالین خسته می آید

ز ماه نو سفرم تا خبر نمی آید

حضور خاطر من از سفر نمی آید

غم زمانه چنان تنگ کرده دایره را

که صبح را نفس از سینه نمی آید

فشرد پنجه عقل بلند بازو را

کسی به تاک زبردست برنمی آید

چگونه بی سبب آید ز دل سخن به زبان

گهر به پای خود از بحر برنمی آید

سخن شکسته تراود ز کلک پر سخنم

چها به شاخ ز جوش ثمر نمی آید

گهر به خامه من همچو اشک در تاک است

چه سود جوهریی در نظر نمی آید

رگ بریده تاک از گریستن بس کرد

زمان گریه من چون بسرنمی آید

مدار چشم گشایش ز کلک خود صائب

گرهگشایی از نیشکر نمی آید

نظر لباس پرستان به مال و جاه کنند

( . . . ) نمدکلاه کنند

به گرد کعبه بگردند بهر جامه نو

به روی آینه از بهر زر نگاه کنند

به پیش پای خوداز کجروی نمی بینند

به هر که راست نهد پای کج نگاه کنند

کلاه گوشه به خورشید وماه می شکنند

چو داغ لاله اگر صفحه ای سیاه کنند

فریب وعده این خشک طینتان نخوری

که تشنه ات ز سرچشمه روبه راه کنند

ز خود برآ که نسیم بهار می آید

سبکروی ز سر کوه یار می آید

ز بوی خون گل ولاله می توان دریافت

که از قلمرو آن دل شکار می آید

رهش به کوچه زلف نگار افتاده است

چنین که باد صبا مشکبار می آید

به هر کجا که رود سبز می کند چون خضر

پیام خشکی اگر زان دیار می آید

ز روح بخشی باد بهار معلوم است

که تازه از بروآغوش یار می آید

ز چشم شبنم گل روشن است چون خورشید

که از نظاره آن گلعذار می آید

نه لاله است که سر می زند بهار از خاک

که خون ما به زمین بوس یار می آید

که شسته است درین آب روی چون گل را

که بوی خون ز لب جویبار می آید

اگر به کار جهان من نیامدم صائب

کلام بی غرض من به کار می آید

مرا تعجب ازان پر حجاب می آید

که در خیال چسان بی نقاب می آید

ز نارسایی بخت سیاه در عجبم

که چون به خانه من آفتاب می آید

به حرف بی اثر ما که گوش خواهد کرد

ز کوه ناله ما بی جواب می آید

چو نخل بادیه در دامن توکل پای

کشیده ام که ز دریا سحاب می آید

تو از سیاهی دل این چنین گرانجانی

درون خانه تاریک خواب می آید

به چشم آینه خواهد شکست جوهر موی

چنین که خط تو در پیچ وتاب می آید

نظر به جانب ریحان نمی توانم کرد

کز آن سیاه درون بوی خواب می آید

ز آفتاب عبث شکوه می کنم صائب

شب وصال به چشم که خواب می آید

مرا تعجب ازان پر حجاب می آید

که در خیال چسان بی نقاب می آید

ز نوشخند تو زهر عتاب می بارد

ز حرف تلخ تو کار شراب می آید

ز روی گرم تو دلها چنان ملایم شد

که زخم آینه بر هم چو آب می آید

ز نغمه مستی می می کنند مخموران

درین چمن ز هوا کار آب می آید

قدم شمرده نهد حسن در قلمرو خط

چو عاملی که به پای حساب می آید

مگر ز توبه پشیمان شد آن بهار امید

که رنگ رفته به روی شراب می آید

به بر چگونه کشم آن میان نازک را

که در خیال به صد پیچ وتاب می آید

مگر ز صبح بنا گوش یار نور گرفت

که بوی یاسمن از ماهتاب می آید

حریف عشق نگردیده پرده ناموس

کجا نهفتن بحر از حباب می آید

ز خط یار نظر بستن اختیاری نیست

که از مطالعه بی خواست خواب می آید

جز این که گرد برآرد ز هستیم صائب

دگر چه زین دل پر اضطراب می آید

چنان که گل به سر شاخسار می آید

به پای خود سر عاشق به دار می آید

مرا توقع احسان ز کارفرما نیست

که مزد کار من از ذوق کار می آید

غرض تهیه آغوش خاکساریهاست

ز بحر موجه اگر بر کنار می آید

به کار هر که درین نشأه سایه اندازی

در آفتاب قیامت به کار می آید

به آتش جگر آفتاب آب زدن

ازان عقیق لب آبدار می آید

کنون که سوخته ای در جهان امکان نیست

ز سنگ بیهده بیرون شرار می آید

حقوق خدمت ما گرچه بی شمار بود

نظر به لطف تو کی در شمار می آید

جز این که از ته دل در دعا برآرم دست

دگر ز دست و دل من چه کار می آید

به آفتاب جهانتاب می رسد صائب

چو صبح هر که به دنیا دوبار می آید