ای کاش برای تو اثر داشته باشم

باری ز سر دوش تو برداشته باشم

بی شک تو به دیدار دل خسته می آیی

از آمدنت کاش خبر داشته باشم

سر نذر قدومت نشود بار گران است

ای وای اگر پیش تو سر داشته باشم

بی دینم اگر پیش دو ابروی کمانت

من سجده به محراب دگر داشته باشم

از شوق زیارت دل من بال درآورد

بگذار که در صحن تو پر داشته باشم

تا کرببلا قبله ی عشاق جهان است

حیف است که بر کعبه نظر داشته باشم

من خواسته ام تا که به چشمم رمقی هست

در روضه ی تو دیده ی تر داشته باشم

بگذار که من در عوض آن همه زخمت

یک داغ اقلاً به جگر داشته باشم

شکر خدا برای شما گریه می کنیم

هر شب برای کرب و بلا گریه می کینم

شکرانه محبت تو اشک دائم است

با هر بهانه ای، همه جا گریه می کینم

از آخرالزمان به سلامت گذر کنیم

تا دل به روضه داده و تا گریه می کنیم

ما در بهشت دور شما حلقه می زنیم

عباس روضه خوانَد و ما گریه می کنیم

وقتی که از عطش لب ما خشک می شود

بر تشنگی طفل شما گریه می کنیم

یأبن الشبیب فَأبکِ علی الجدی الحسین

ما پای روضه های رضا گریه می کنیم

در کل کربلا به تجلی در آمدی...

بر قطعه های گشته جدا گریه می کنیم

گفتند رمز عاشقان شهادت توسل است

تا وصل جاده ی شهداء گریه می کنیم

روز اول که خدا کرب و بلا را می ساخت

هر چه در عرش هنر داشت هویدا می ساخت

آن زمان آب فراتی که در این دشت نبود

گریه ی حور و ملک صحنه دریا می ساخت

سال ها خاک کف پای تو از عرش گرفت

جمع شد تا که از آن تربت اعلا می ساخت

عطر سیبی که همه دشت از آن آکنده است

از نفس ها و دم حضرت زهرا می ساخت

خاک کوی تو به هر درد دوا شد، یعنی

رتبه ی خاک تو را چون دم عیسی می ساخت

تا که بی قبله نماند دل عشاق جهان

کعبۀ اصلی خود دور تو مولا می ساخت

تا که از چشم نیفتد در و دیوار بهشت

از روی نقشۀ طف، جنت خود را می ساخت

تا نمازش شود از هر چه عبادت برتر

مهر ها را همه از تربت آقا می ساخت

در كنار تو وجودم به خدا نزدیك است

هركه نزدیك خدا شد به شما نزدیك است

تو خودت حافظ من باش به یغما نروم

دام ابلیس به من در همه جا نزدیك است

اعتقاد دلم این است كه در هئیت ها

دست احسان كریمان به گدا نزدیك است

شكوه اى نیست اگر غرق مصیبت شده ام

طالب وصل همیشه به بلا نزدیك است

تا همین جا به خدا قافیه را باخته ام

مرگ این غم زده، بى چون و چرا نزدیك است

دل بى تاب مرا روى گسل ساخته اند

غافل از یار شوم زلزله ها نزدیك است

هركه دارد هوس كرببلا گریه كند

گریه كن ها سفر كرببلا نزدیك است

گرچه دور از حرم كرببلاییم ولى

بازهم شكر، خراسان رضا نزدیك است

با همین سوز که دارم بنویسید حسین

هر که پرسید ز یارم بنویسید حسین

ثبت احوال من از ناحیۀ ارباب است

همۀ اهل و تبارم بنویسید حسین

خانۀ آخرتم هست قدمگاه حبیب

سر در قصر مزارم بنویسید حسین

هر که پرسید چه دارد مگر از دار جهان

همۀ دار و ندارم بنویسید حسین

من دلم را ز شکیبایی زینب دارم

همۀ صبر و قرارم بنویسید حسین

هیچ شعری ننویسید به روی کفنم

با گِلِ تربت یارم بنویسید حسین

تا نپرسند ز من هیچ سؤال آن دو مَلک

به روی سینۀ زارم بنویسید حسین

گلشن و باغ و بهشتم همه در هیئت اوست

همۀ باغ و بهارم بنویسید حسین

روی پیشانی من هرچه که بیمار شدم

با همه حال نزارم بنویسید حسین

هرکه پرسید که در چلّه نشینی چه کنم؟...

اربعین با که گذارم؟ بنویسید حسین

دست بر شاکلۀ هیئتیِ من نزنید

گفت یارم به عذارم بنویسید حسین

آری از کرب و بلایش نتوان دست کشید

حاجت قافله دارم بنویسید حسین

***

منبع : وبلاگ حاج محمود ژولیده

باید شکوه نام تو را زندگی کنیم

ای سبز سرخ ! مثل شما زندگی کنیم

یک قبله اقتدا به خلوص شما کنیم

فارغ  ز « من » ، برای خدا زندگی کنیم

تا مثل کوفه سجده به شیطان نیاوریم

باید کنار قبله نما ، زندگی کنیم

چون« حُر » به راه عشق تو ثابت قدم شویم

فارغ ز بوی چون و چرا، زندگی کنیم

هرگز مباد بهر تمنای مُلک « ری »

همرنگ « شمر» و « حرمله » ها ، زندگی کنیم

باید چو لاله همسر داغ شما شویم

استاده بر چکاد بلا ، زندگی کنیم

بی منت تبسُم مرهم ، به قاف تیغ

باید قیام سرخ تو را ، زندگی کنیم

کرب و بلا ، بهشت هنوز و همیشه است

باید به بوی کرب و بلا ، زندگی کنیم

ابریم که ارث پدری مان اشک است

مشق شب و درس سحری مان اشک است

هرکس به زبان خود سخن می گوید

ما نیز زبان مادری مان اشک است

بر سینه می زنیم که گرد و غبار را...

از دل زدوده و محک عشق یار را...

اطراف قلب خسته ی خود بیشتر کنیم

شاید که لحظه ای نگهی از نگار را...

مرهم کنیم و بر سر این زخم ها نهیم

باید که چاره کرد غم روزگار را

هر صبح و شام کار دلم جز خیال نیست

باید که جمع کرد دگر کسب و کار را

وقتی که تیغ ابروی تو کرده قصد ما

باید غلاف کرد دگر ذوالفقار را

انی احبک شده ذکر علی الدوام

گوییم در کشاکش سختی شعار را

راه وصال را به محبان نشان بده

از دست داده ایم خدایا قرار را

شکر خدا تمامی ما سینه زن شدیم

با روضه های آل عبا سینه زن شدیم

اصلاً خدا برای همین آفریدمان

قبل از وجود ارض و سما سینه زن شدیم

با عشق کربلا به حسینیه آمدیم

در فاطمیه های خدا سینه زن شدیم

رفتیم تا کبوتر گنبد طلا شویم

امّا درون صحن رضا سینه زن شدیم

دارالولایه های سماوات مال ماست

از آن زمان که ما رفقا! سینه زن شدیم

از گوشه های سنگر این فاطمیه ها

برخاستیم و با شهدا سینه زن شدیم

گاه از نجف، مدینه گهی سامرا و گاه -

تا خیمه گاه کرُب و بلا سینه زن شدیم

یا صاحب الزمان به تسلّای قلب توست

گر در عزای جد شما سینه زن شدیم

لب خو گرفته است فقط با ثنای تو

پرواز می کند دل ما در هوای تو

هر روز جبرییل میان قنوت خود

می خواهد از خدا که شود مبتلای تو

باید گذشت بالاخره از هوای نفس

این گونه می شود کسی آخر فدای تو

ما راه مستقیم تو را گم نمی کنیم

شد مایه ی هدایت ما، روضه های تو

روز دهم زمین و زمان گریه می کند

گریان تر از همه شده حالا خدای تو

حتی میان قتلگه ت در عبادتی

پیچیده در تمام جهان ربنای تو

در ازدحام نیزه و شمشیر و تیر و تیغ

دیگر نمی رسید به خیمه صدای تو

***

با تشکر از شاعر گرامی حسین ایزدی

هر که باشد در دلش حال و هوایت بیشتر

گریه خواهد کرد بین روضه هایت بیشتر

گرچه عمری سائل لطف و مرامت مانده ام

می شوم شب های جمعه من گدایت بیشتر

آرزوی مکه رفتن هم به جای خود ولی

آرزو دارم بـیـایم کـربـلایت بیشتر

حسرت کرب و بلایت می کُشد آخر مرا

حسرت شش گوشه و صحن و سرایت بیشتر

کاش باشی وقت جان دادن تو بر بالین من

می شوم آن روز محتاج دعایت بیشتر

شاعر : محسن زعفرانیه

این حسینی است که حق دلبر جانانۀ اوست

بحر عصمت صدف گوهر یکدانۀ اوست

این همان شمع شبستان ولایت که زعشق

شمع ایوان فلک سوخته پروانۀ اوست

گاه چون آیۀ رحمت شرف دوش نبی است

گاه چون مهر نبوت به سر شانۀ اوست

این همان شاه که با خیل ملک روح الامین

به گدائی همه شب بر در کاشانۀ اوست

این همان رند قدح نوش که با چرخ نهم

از ازل تا به ابد نالۀ مستانۀ اوست

می گساری است که هر درد و غم و زهر و الم

داشت ساقی ازل جمله به پیمانۀ اوست

هر کسی رند قلندروش و صافی مشرب

جرعه نوش وی و دردی کش میخانۀ اوست

آنکه افسانه خوبان شده در عرصۀ حسن

گوش آفاق پر از قصه و افسانۀ اوست

گرچه آئینۀ حق خانه ندارد ذوقی

گاه گاهی دل ویرانۀ ما خانۀ اوست

این جوابیست بر آن مرثیه کش گفت وصال

این حسین کیست که عالم همه دیوانۀ اوست

شاعر : میرابوالقاسم ذوقی

یك نیم رخت، اَلست منكم ببعید

یك نیم دگر انّ عذابی لشدید

بر گرد رخت نوشته یُحیی و یُمیت

مَن مات مِن العشق فقد ماتَ شهید 

بگو برای دلم از الست بنویسند

ز شوق اول و شوقی که هست بنویسند

سبو ،سبوی تو باشد دگر ملالی نیست

به پای من همه مدهوش و مست بنویسند

چه قدر بوسه به مُهرت زدم ، و می ترسم

خدا نکرده مرا بت پرست بنویسند

گناه اگر دل تنگ است و عشق شش گوشه

بگو درشت و به صد ناز شصت بنویسند

برات کرببلا را بگو که در مشهد

کنار پنجره دل تا شکست بنویسند

برای چشم تو مردن اشاره ....لازم نیست

به کار خیر ، دگر استخاره لازم نیست

شاعر : سید مجتبی ربیع نتاج