موجی به جنبش آمد و برخاست کوه کوه
ابری به بارش آمد وبگریست زار زار
ما را حيات لم يزلي، جز رخ تو نيست
ما بي تو چشم بسته و ماتيم و در ممات

مسلمانان خروش از جان برآرید
محبان از جگر افغان برآرید
درین ماتم بسوز و درد باشید
به اشک سرخ و رنگ زرد باشید

مشک هم اشک به بی دستی من می ریزد
بی سبب نیست اگر مشک من از آب تهی ست
مرحبا مسلم كه هست از رفعت آن گردون جناب‏
خسر و لب تشنگان را بن عم و نايب مناب‏
گر چه در ملك شهادت نيست شاهى جز حسين‏
ليك شد حصن شهادت را ز مسلم فتح باب‏
مي آيم از رهي كه خطرها در او گم است
از هفت منزلي كه سفرها در او گم است
از لا به لاي آتش و خون جمع كرده ام
اوراق مقتلي كه خبرها در او گم است

من مست جانان ام کي ترسم ازجان
درياي عطشان ام طوفان ام طوفان
هان وهان اي خصم ميدان بشناسم
من مير سالار خوبان، عباسم(ع)ء

موجى بجنبش آمد و برخاست كوه كوه
ابرى ببارش آمد و بگريست زار زار

من می شناسم پنجه را این تکنواز آشنا
عشق است هرچند این نوا با ساز دیگر میزند

مست شود عالمی از نفسش تا ابد...

هرکه فقط جرعه ای زد ز سبوی حسین
مادر او می برد اشک عزادار را ...

اشک عزادار چیست آب وضوی حسین

من تلخی صبر خدا در جام دارم

صفرای رنج مجتبی در کام دارم
من زخم خوردم صبر کردم دیر کردم

من با حسین از کربلا شبگیر کردم

لرزشی افتاد در روی زمین
از صدای ناله روح الامین
آسمان پر شد ز بانگ قد قتل
جن و انس از روی احمد -ص منفعل

لباس کهنه بپوشید زیر پیرهنش
که تا برون نکن خصم بدمنش ز تنش
لباس کهنه چه حاجت که زیر سم ستور
تنی نماند که پوشند جامه یا کفن اش

لاله می گوید حسین..آلاله می گوید حسین..

در خرابه دختری با ناله می گوید حسین

لب موجم چه کسی تشنه نمرده ست هنوز
ساقیا می به که دادی که نخورده ست هنوز

گفت نه آرام ، که با شور و آه
گفت نه آهسته ، به سوز و گدار
یا ابتا کشته حسین(ع) ات ببین
در ره احیای زکات و نماز

كيست اين آواي كوهستانيِ داوود با او؟
ه‍ُرم صدها دشت با او، لطف صدها رود با او
هر كه را گم كرده‌اي‌ـ‌ اي عشق! ـ در او جست‌وجو كن
شمس با او، قيس با او، نوح با او، هود با او
نيزه نيزه زخم با او، كاسه كاسه داغ با من
چشمه چشمه اشك با من، خيمه خيمه دود با او
اي نسيم! ‌آهسته پا بگذار سوي خيمه‌گاهش
گوش كن، انگار نجوا مي‌كند معبود با او
هر كه امشب تشنگي را يك سحر طاقت بيارد
مي‌گذارد پا به يك درياي نامحدود با او
همرهان بار سفر بر بسته‌اند انگار و تنها
تشنگي مانده‌ست در اين ظهر قيراندود با او
از چه ـ‌ اي غم! ـ‌ قصه تنهايي‌اش را مي‌نگاري؟
او كه صدها كهكشان داغ مكرر بود با او
مرگ عمري پا به پايش رفت سرگردان و خسته
تا كه زير ساية شمشيرها آسود با او
صبح فردا كوهساران شاهد ميلاد اويند
سرخيِ هفتاد و يك خورشيد خون‌آلود با او

کجایید ای شهیدان خدایی

بلا جویان دشت کربلایی

کجایید ای سبک روحان عاشق

پرنده تر ز مرغان هوایی

کجایید ای شهان آسمانی

بدانسته فلک را در گشایی

کجایید ای ز جان و جا رهیده

کسی مر عقل را گوید کجایی

کجایید ای در زندان شکسته

بداده وامداران را رهایی

کجایید ای در مخزن گشاده

کجایید ای نوای بی نوایی

در آن بحرید کین عالم کف اوست

زمانی بیش دارید آشنایی

کف دریاست صورت های عالم

ز کف بگذر اگر اهل صفایی

دلم کف کرد کین نقش سخن شد

بهل نقش و به دل رو گر ز مایی

کاش بودم شعله تا شمع مزارت مي شدم ...

چلچراغ زائر شب زنده دارت مي شدم !!

كاش بودم پرچم حاشيه دار ماتمت ...

تا كه زينت بخش بزم سوگوارت مي شدم !!

كاش بودم حلقه حلقه همچو زنجير عزا

در كف دل بي قراري ... بي قرارت مي شدم !!

كاش بودم خاك و مي دادي بها بر من كه من

خاك پاي ذوالجناح راه وارت مي شدم ...

کربلا کعبه عشق است، حریم حرمش
 با عزیزی که پر از یوسف زهراست غمش

کیست این ساقی که بیدست امدست
کز سبوی تیغ سرمست امدست
کیست این ساقی که بر خود پا گذاشت
آب را در حسرت لبها گذاشت

قدسیان سر به گریبان به حجاب ملکوت
حوریان دست به گیسوی پریشان ز قصور

قبلتین دل من زینب و عباس شدند
من مسلمان حسینم چه بود بهتر از این

قد کشیده اگر شاخه شمشادم
       بر سر نی شده حجله دامادم

فدای جسم پاکی که قطعه قطعه گردید
 ز قطره قطره خونش حسین را صدا کرد
فدای آن حسینی که زیر تیغ قاتل
 سرش بریده گشت و به شیعیان دعا کرد

فریاد که سوز دل عیان نتوان کرد
 با کس سخن از داغ نهان نتوان کرد...
اینها که من از جفای هجران دیدم
یک شمه به سد سال بیان نتوان کرد...

منبع : وبلاگ نوای بی نوا

غوغاي فتنه بود كه با تيغ آبدار
آتش به جان كودك بي شير مي زدند

غمت در نهانخانه دل نشیند
 به نازی که لیلی به محمل نشیند
 مرنجان دلم را که این مرغ وحشی
 ز بامی که برخاست، مشکل نشیند

غیر از جگر که دسترس اشقیا نبود
 چیزی نماند در بر ایشان ز پاره ها

منبع : وبلاگ نوای بی نوا