اى علم افراشته در عالمين
اكشف يا كاشف كرب الحسين (ع)

اگر گذر من افتد به کربلای حسین (ع)
زسوز سینه بنالم من از برای حسین(ع)

از حريم کعبه ی جدش به اشکي شست دست
مروه پشت سر نهاد ،اما صفا دارد حسين(ع)
مي برد در کربلا هفتاد و دو رنج عظيم
بيش از اينها حرمت کوي منا دارد حسين(ع)

آن روز هم به هيات هر روز پرشتاب
مي گشت روزگار ولي بر مدار زخم
زآنروز عرش و فرش يكايك نشسته اند
در حسرت شهادت و در انتظار زخم

افراشته باد قامت غم ، تاقامت زینب است پرچم

الحق که به ما درس وفا داد حسین (ع)
 هر چیز که داشت بی‌ریا داد حسین ( ع)
یعنی که تأملی کنید ای یاران !
 آن هستی خود زکف چرا داد حسین (ع)؟