
ابراهیم به نماز جمعه و جماعات اهمیت خاصی قائل بود. در چندین ساله آخر عمر کوتاه اما پر برکتش دیده نشده بود که جمعه ای برسد و ابراهیم در نماز جمعه حاضر نشود. در دیگر روزها نیز موقع اذان، هر کجا که بود، خودش را به اولین مسجد می رساند و نماز را به جماعت می خواند. همیشه قبل از خوابیدن و بیرون رفتن از خانه وضو می گرفت و دائم الوضو بود و اگر نمی توانستی او را بیابی، کافی بود وقت اذان منتظرش باشی، هر کجا بود خودش را به نماز جماعت می رساند. هیچ چیزی برایش با اهمیت تر از نماز اول وقت نبود. در معاشرت با مردم چنان حساس بود که اگر کسی به چیزی نیاز داشت قبل از درخواست با تمام وجود به کمکش می شتافت و سعی داشت به اندازه ذره ای هم که شده مشکلی از درماندگان را برطرف سازد. یکی از بچه هلی محل تعریف می کرد که روزی با ابراهیم به پیرزنی برخوردیم که درمانده و راهش را گم کرده بود. ابراهیم پیش رفت و با عطوفت تمام هر طوری بود فهمید او کجا خواهد رفت. پیرزن را سوار ماشین کرده و کرایه را نیز پرداخت کرد و از راننده خواهش کرد که او را به مقصد برساند...
شهید ابراهیم احمد پوری
منبع : هفته نامه یالثارات الحسین علیه السلام، شماره 669
شادی روح شهدا صلوات
ادامه مطلب