عروس ایام ...

< تبریک="" ما="" را="" در="" دهه="" عاشقانه="" ترین="" ایام="" پذیرا="" باشید="">

دعا و درخواست از خداوند را مى توان گرایش روحى انسان به مبدأ هستى دانست كه به صورت تضرّع و درخواست و طلب نصرت بروز مى كند. دعا و خواستن قلبى ، حالتى عرفانى است كه در آن وجود انسان مجذوب خداوند مى گردد.یکی از زیباترین مناجات ها و دعاها دعای عرفه امام حسین(علیه السلام) در صحیفه سجادیه است که به شرح قسمتی از آن اشاره می کنیم.


دعای درمانده ومضطر به اجابت نزدیک است

 در دعای عرفه امام حسین (علیه السلام) بعد از آنکه خود را در محضر مقام ربوبیت آماده عرض حاجت می بیند چنین می فرماید:"اللهمَ اِنکَ تُجیبُ المُضطَر وَ تَکشِفُ السوء وَ تُغیثُ المکروب....." خدایا تویی که اجابت کنی دعای درماندگان را و تویی که هر رنج والم و دردی را برطرف نمایی و تویی فریادرس ستمدیدگان و گرفتاران.....

این کلام امام اشاره به آیه شریفه قرآن دارد:" أَمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ یَكْشِفُ السُّوء"(1) یا [كیست‏] آن كس كه درمانده را- چون وى را بخواند- اجابت مى‏كند، و گرفتارى را برطرف مى‏گرداند.

اشاره صاحبان تفاسیر در این آیه شریفه بر این است که:در آن هنگام که تمام درهای عالم به روی انسان بسته می شود و کارد به استخوانش می رسد و از هر نظر درمانده و مضطر می گردد،تنها کسی که می تواند قفل مشکلات را بگشاید و بن بست ها را برطرف سازد ونور امید در دلها بپاشد و درهای رحمت را به روی انسان های درمانده بگشاید تنها ذات پاک اوست و نه غیر او.

جالب اینکه در بعضی از روایات، این آیه شریفه تفسیر به قیام حضرت مهدی شده است.در روایتی از امام باقر (علیه السلام)می خوانیم که فرمود:"به خدا سوگند گویا من مهدی (عج) را می بینم که پشت به حجرالاسود زده و خدا را به حق خود می خواند،سپس فرمود:به خدا سوگند مضطر در کتاب الله در آیه أَمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ.... اوست.

در آن هنگام که تمام درهای عالم به روی انسان بسته می شود و کارد به استخوانش می رسد و از هر نظر درمانده و مضطر می گردد،تنها کسی که می تواند قفل مشکلات را بگشاید و بن بست ها را برطرف سازد ونور امید در دلها بپاشد و درهای رحمت را به روی انسان های درمانده بگشاید تنها ذات پاک اوست و نه غیر او

و در حدیث دیگری از امام صادق(علیه السلام)چنین آمده است :این آیه در مورد مهدی از آل محمد نازل شده،به خدا سوگند مضطر اوست ،هنگامی که در مقام ابراهیم دو رکعت نماز به جا می آورد و دست به درگاه خدای تعالی بر می دارد دعای او را اجابت می کند،ناراحتی ها را برطرف می سازد واو را خلیفه روی زمین قرار می دهد.(2)

از این جهت است که امام علیه السلام در تعلیمات خود در این بند از دعا چنین می رساند که دعای درمانده به اجابت نزدیک است و سپس بیانات خود را چنین ادامه می دهد: (تُغیثُ المکروب)


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [11:17 PM]  [عروس ایام]

بهترین عمل در روز عرفه

کربلا

روز عرفه چنان اهمیت دارد که با شب قدر برابرى مى‌کند. امام صادق(علیه السلام) فرمود: اگر شخصى گناهکار نتواند در شب‌هاى با برکت ماه رمضان بویژه شب‌هاى قدر، خود را معرض نسیم رحمت الهى قرار دهد و آمرزیده شود، او تا سال آینده بخشوده نمى‌شود مگر اینکه عرفه را درک کند و از امتیازات آن روز بهره‌ گیرد.اساسا برخى از گناهان جز در روز عرفه و در منطقه عرفات در جاى دیگر قابل بخشش نیست.


در روز عرفه

در روز عرفه شناخت حقیقى خداوند‌ متعال بیشتر امکان‌پذیر است چرا که آن روز معرفت و آگاهى در فضاى به وجود آمده به ویژه آنکه در آستانه عیدقربان و تقرب‌ الى‌الله است بهتر انجام مى‌شود.

رسول خدا(صلی الله علیه وآله) فرمود: در روز عرفه خداوند متعال به بندگان عارفى که در پیشگاه الهى صف کشیده و نداى عاشقانه و عارفانه‌شان صحراى عرفات را پر کرده است مباهات مى‌کند و به فرشتگانش مى‌فرماید: اى ملائکه من! به بندگانم بنگرید که از راه‌هاى دور و نزدیک، مشکلات بسیارى را متحمل شده و به اینجا آمده‌اند. شما را گواه مى‌گیرم که من خواسته‌ آنان را برآوردم و گناهکارانشان را به خاطر نیکوکارانشان بخشیدم.

 

بهترین عمل در روز عرفه

بهترین عملى که مى‌توان در روز عرفه انجام داد و به بهر‌ه‌هاى فراوان معنوى دست یافت، حضور در کنار مرقد مطهر حضرت امام حسین(علیه السلام) است.

هر لحظه‌ای از لحظات امروز برای ما گرانبها است؛ بخصوص برای دعا و درخواست از خداوند. این فرصت بهترین فرصت است. پس این فرصت را از دست ندهید! به خصوص از ظهر تا هنگام غروب را که در روایات وارد شده است. به دوستان می‏خواستم سفارش کنم که این چند ساعت را غنیمت بشمارید

“بشیر دهان”‌ روزى به حضور حضرت صادق(علیه السلام) آمده و عرضه داشت: مولاى من! من گاهى نمى توانم در روز عرفه در عرفات حضور یابم، به این جهت تلاش مى‌کنم تا خود را در روز عرفه به کربلا برسانم و امام حسین را زیارت کنم. پیشواى ششم فرمود: آفرین بر تو اى بشیر! اگر شخصى در روز عرفه با شناخت و معرفت کامل به مقام امام حسین(علیه السلام) به زیارت کربلا برود پاداش هزار حج و هزار عمره قبول شده و هزار غزوه که در کنار پیامبر یا امام عادل به جهاد پرداخته باشد برایش منظور مى‌شود. وقتى بشیر از این همه ثواب تعجب کرد امام صادق(علیه السلام) فرمود: اى بشیر‌! مطمئن باش هرگاه یکى از اهل ایمان در روز عرفه به کنار قبر امام حسین بیاید و با آب فرات غسل کند و آنگاه که به زیارت حضرت سیدالشهدا(علیه السلام) بپردازد به تعداد هر قدمى که به سوى حرم امام حسین بر مى‌دارد برایش ثواب یک حج کامل مى‌نویسند.

انس با خدا، اعتماد به نفس، ایجاد تعادل و آرامش، افزایش قدرت تحمل در مقابل مشکلات، رهایى از وابستگى‌هاى مادى و دنیوی، پایین‌آمدن از مرکب غرور و خودخواهی، مشخص شدن ارزش انسان و آموزشهاى اخلاقى و اجتماعى از دستاوردهاى ارزشمند دعاها بویژه مناجات‌هاى روز عرفه مى‌باشد.

>>>>>>


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [11:17 PM]  [عروس ایام]
عرفه

روز عرفه، برای کسانی که می خواهند در محرم و صفر حسینی، عاشورایی و کربلایی شوند، شروعی بسیار با معرفت خواهد بود و انسان می تواند از عصر روز عرفه با دعای این روز خودش را به امام حسین (علیه السلام) نزدیک کند.


امروز، روز عرفه است؛ روز دعا و ذكر و تضرع و ابتهال و راز و نیاز است؛ بخصوص شما جوان‌ها قدر این روزهاى بزرگ و این ساعات با ارزش را بدانید ... این روزها و این ساعات با ارزش را هرگز از دست ندهید.

روز عرفه را که روز عرفان و معرفت و وصال به خداوند است از چند جهت باید مورد توجه ، مداقه و بررسی قرار دهیم.

1- دهه نخست ذیحجه از یک جهت دهه تکمیل کننده آن چهل روزی است که در قرآن کریم از زبان حضرت موسی اینگونه نقل شده است که «و واعدنا موسی ثلاثین لیله و اتممناه ...»

بعد از سی روز یا سی شب عبادت  حضرت موسی (علیه السلام)، ده شب یا روز دیگر هم به آن اضافه شد که 40 شبانه روز به عبادت الهی پرداخت. که  گفته اند این چهل روز  سی روز از ماه ذیقعده و ده روز از ماه ذیحجه بود.

از طرفی  هم حدیث معروفی از امام علی علیه السلام است که حضرت می فرمایند: هر کس چهل روز خودش را برای خدا خالص کند، چشمه های حکمت از قلب به زبانش جاری می شود  (من اخلص الله اربعین صباحا جرت ینابیع الحکمه من قلبه علی لسانه )

روز عرفه در اوج این چهل روز و با تاسی به سالار شهیدان و با دعای پر مزامین و پر مغز و عالی مقام عرفه که یک دوره خداشناسی، انسان شناسی و هستی شناسی است قرار دارد.

اگر گفته اند که خود شناسی مقدمه خدا شناسی است، در این دعا از لحظه ای که شروع می شود و ارتباطی که بین آیات آفاقی و انفسی، خصوصا آیات انفسی بالاخص درباره جسم و روح انسان برقرار می شود  و آگاهی بخشی  امام حسین (علیه السلام) درباره  اجزای بدن  و روح انسان و تربیت الهی، هم خود شناسی است و هم خدا شناسی.

و در حقیقت دعای عرفه برای کسانی که سالک الی الله هستند، در روز عرفه نسیمی است که از طرف خداوند وزیده و فرصتی استثنایی است به شرطی که   به عنوان دعا تلقی شود و دعا با تضرع  و دقت خوانده شود.

چه خوبه که یکی دو روز قبل از روز عرفه با خودمون خلوت کنیم و بنشینیم و معانی این دعای عظیم را بخوانیم و در آن تأملی داشته باشیم تا روز عرفه بهتر بتوانیم با این دعا ارتباط برقرار کنیم

>>>>>

 


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [11:16 PM]  [عروس ایام]

در روایتی نقل شده است که شب عرفه هر دعای خیری که انسان بکند، به اجابت می‌رسد و برای کسی که در شب عرفه اطاعت الهی را بکند و اعمال صالحه انجام دهد، معادل صد و هفتاد سال اطاعت و عبادت است؛ یعنی از نظر پاداش چنین چیزی به او داده می‏‌شود.


عرفه، فرصتی کوتاه برای جاماندگان

حضرت آیت‌الله حاج آقا مجتبی تهرانی «رُوی إنّ لیلة عرفة یستجاب فیها ما دعا من خیر و للعامل فیها بطاعة الله تعالى أجر سبعین و مائة سنة».

در روایتی نقل شده است که شب عرفه هر دعای خیری که انسان بکند، به اجابت می‌رسد و برای کسی که در شب عرفه اطاعت الهی را بکند و اعمال صالحه انجام دهد، معادل صد و هفتاد سال اطاعت و عبادت است؛ یعنی از نظر پاداش چنین چیزی به او داده می‏‌شود.

اعمال صالح برابر صدوهفتاد سال عبادت است

این روایت، شکوه شب عرفه را می‌رساند. به حسب ظاهر، امشب شب عرفه است؛ بنابراین، می‏‌خواهم این مطلب را به دوستان عرض کنم که امشب را قدر بدانید! نخستین مسأله‏‌ای که در امشب بر آن تأکید شده، «دعا کردن» است و در روایت دارد: دعا کنید! دعای خیر کنید! و بدانید که این دعاها به اجابت می‌رسد.

مقید باشید که امشب، مشغول غیر عبادت نباشید!

مطلب دیگر اینکه مقید باشید که امشب مشغول به غیر عبادت نشوید! کاری کنید که اشتغالات کنار برود تا بتوانید به سوی عبادات و صالحات بروید! وقتی چنین معادل‌ه‏ایی هست که عبادت امشب مانند عبادت صد و هفتاد ساله است، خیلی انسان باید مراقبت و جدیت داشته باشد. این خیلی قابل توجه است، چون امشب یکی از بزرگترین فرصت‌هایی است که ما داریم.

اثر دعا برای دیگران و پشت سر آنها

درباره دعا کردن هم بگویم که در روایتی از امام باقر ـ علیه السلام ـ آمده است که حضرت فرمودند: «أسرع الدعا نُجحاً للإجابة دعاء الأخ لأخیه بظهر الغیب»؛ سریعترین دعایی که به هدف اجابت می‏‌رسد، دعایی است که یک برادر مؤمن، برای برادر مؤمن دیگرش می‏‌کند و پشت سر او برایش از خدا خیر می‏‌خواهد؛ نه در حضورش. یعنی هر کس برای دیگری دعا کند، به سرعت به اجابت می‌رسد. «فیقول له ملک موکّل به لبّیک»؛ وقتی این شخص شروع می‏‌کند به دعا کردن برای برادر مؤمنش و پشت سر او، آن فرشته‏‌ای که برای گرفتن دعاها موکّل شده است، جواب می‏‌دهد: بله! «و لک مثلاه» یعنی این چیزی که برای برادرت خواستی، برای خودت دو برابرش برآورده شد؛ یعنی همین که برای دیگری خیر خواستی و دعایش کردی، برای خودت دو برابرش منظور و مستجاب می‏‌شود.

مسأله مهم در روز عرفه زیارت امام حسین ـ علیه‏السلام ـ است که در حدیث آمده: خداوند پیش از آنکه به سرزمین عرفات نظر کند، به زایرین امام حسین ـ علیه‏السلام ـ نظر می‌افکند و این نظر افکندن در زمان‌های حساس و سرنوشت‌ساز مانند شب قدر، عید فطر، عید قربان و عید غدیر است که افضل اعمال در این زمان‌ها زیارت امام حسین (علیه السلام) است.

امشب را قدر بدانید!

از غروب شب عرفه تا غروب روز عرفه زمان بسیار بزرگی است. این را گفتم تا امشب که به حسب ظاهر شب عرفه است و موقعیت بسیار خوبی است، هم دعا کنید و هم به اعمال صالحه مشغول شوید! این را هم بدانید که دعاهایی که می‌‏کنید اگر برای دیگران باشد، چیز بیشتری نصیبتان می‌‏شود.

خدا کند یکی از آن کسانی که شما دعا می‏‌کنید من باشم...

روز عرفه، روز درخواست از خداوند

«رُوی عن رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم قال: أوحی الله تعالی إلی بعض أنبیائه لَو أَنَّ أَهلَ سَبعِ سَمَاوَاتٍ وَ أَرَضِینَ سَأَلُونِی جَمیعاً فَأَعطَیتُ کُلَّ وَاحِدٍ مِنهُم مَسْأَلَتَهُ مَا نَقَصَ ذَلِکَ مِن مُلکِی مِثْلَ جَنَاحِ بَعُوضَةٍ وَ کَیفَ ینقُصُ مُلکٌ أَنا قَیمُه‏».

عرفه

از خدا چیزی کم نمی‏‌شود، حتّی اگر...

در روایتی است که از پیغمبر اکرم نقل شده است که خداوند وحی فرستاد به برخی از پیامبرانش که این متن وحی الهی است که بر فرض که اهل هفت آسمان و تمام زمین، همگی از من درخواست کنند و به هرکدام هرچه که خواستند را بدهم، از خزانه، حکومت و فضل الهی ذره‏‌ای کاسته نمی‌شود؛ حتی مثل یک بال پشه هم از خزانه من کم نمی‌شود؛ بنابراین، چگونه ممکن است که از فضل الهی کاسته شود، در حالی که من سردمدار آن هستم؟!

روز امید خوشبختی برای همه

روایتی دیگری از زین العابدین ـ صلوات الله علیه ـ آمده که محدث قمی هم آن را در مفاتیح نقل کرده است؛ در آن روایت آمده است که روز عرفه بود و حضرت دیدند که سائلی دارد از مردم، یعنی غیر خدا، درخواست می‌کند. حضرت به او فرمود: وای بر تو! در چنین روزی از غیر خدا تقاضا و درخواست می‌کنی!؟ و حال آنکه امید می‌رود در چنین روزی فضل الهی شامل طفل‌هایی شود که در رحم مادر هستند. امید است که اینها خوشبخت و سعادتمند شوند.

روز عرفه، روز دعا و درخواست

«رُوِی عَنِ البَاقِرِ عَلَیهِ‏السَّلَامُ قَالَ إِنَّ یوْمَ عَرَفَةَ یوْمُ دُعَاءٍ وَ مَسْأَلَةٍ». یکی از آن مقاطعی که این اسلحه بُردش بیشتر است و در اجابت سرعت دارد، ‌روز عرفه است. حتّی تعبیر امام باقر ـ علیه‏السلام ـ این است که اصلاً‌ روز عرفه، روز دعا و درخواست از خداوند است. یعنی در این مقطع زمانی بخصوص سرعت اجابت دعا بیشتر است.

هر لحظه‌ای از لحظات امروز برای ما گرانبهاست،برای دعا به ویژه از ظهر تا هنگام غروب را که در روایات وارد شده است.  اگر می‏‌خواهید مشکلاتتان را حل کنید  بیایید ‌این چند ساعت را درِ خانه خدا بروید و از او بخواهید، چه حاجت‏‌های مادی را و چه معنوی را، همه را از او بخواهید، چون امروز بُردِ دعا خیلی زیاد است، به ویژه درباره دیگران اگر دعا کنید، ما در روایت داریم که خدا چند هزار برابر به شما می‌دهد.

دعای عرفه

تنها امید جاماندگان

«مَنْ لَمْ یغْفَرْ لَهُ فِی شَهْرِ رَمَضَانَ لَمْ یغْفَرْ لَهُ إِلَى قَابِلٍ إِلَّا أَنْ یشْهَدَ عَرَفَةَ»؛ حضرت امام جعفر صادق(علیه السلام) فرمودند: اگر کسی در ماه مبارک رمضان مورد مغفرت الهی قرار نگیرد، غفران برای او نیست، مگر آنکه عرفه را درک کند.

از این روایت دو مطلب به دست می‏‌آید: یکی، عظمت ماه مبارک رمضان از نظر گسترش مغفرت الهی است که همه را در بر می‌گیرد. دوم، عظمت عرفه است. در ماه مبارک رمضان، زمان مطرح است. امکان دارد برای عرفه هم زمان مطرح باشد؛ یعنی روز خاص و هم مکان مورد نظر باشد که آن زمین عرفات است، ولی مسلّماً زمان در اهمیت موضوع دخالت دارد که روز عرفه است. از لحاظ قید زمان، اگر کسی در ماه مبارک رمضان مورد مغفرت الهی قرار نگرفت، مسلّماً اگر در روز عرفه از خداوند طلب مغفرت کند مورد مغفرت الهی قرار خواهد گرفت.

فضیلت زوّار امام حسین علیه السلام در روز عرفه

مسأله مهم در روز عرفه زیارت امام حسین ـ علیه‏السلام ـ است که در حدیث آمده: خداوند پیش از آنکه به سرزمین عرفات نظر کند، به زایرین امام حسین ـ علیه‏السلام ـ نظر می‌افکند و این نظر افکندن در زمان‌های حساس و سرنوشت‌ساز مانند شب قدر، عید فطر، عید قربان و عید غدیر است که افضل اعمال در این زمان‌ها زیارت امام حسین (علیه السلام) است.

این روز را از دست ندهید!

هر لحظه‌ای از لحظات امروز برای ما گرانبهاست، به ویژه برای دعا و درخواست از خداوند. این فرصت بهترین فرصت است. پس این فرصت را از دست ندهید، به ویژه از ظهر تا هنگام غروب را که در روایات وارد شده است. می‏‌خواستم به دوستان سفارش کنم که این چند ساعت را غنیمت بشمارید. بدانید اگر می‏‌خواهید مشکلاتتان را حل کنید ـ‏ که همه ما ‏مشکل داریم‏ ـ بیایید ‌این چند ساعت را درِ خانه خدا بروید و از او بخواهید، چه حاجت‏‌های مادی را و چه معنوی را، همه را از او بخواهید، چون امروز بُردِ دعا خیلی زیاد است، به ویژه درباره دیگران اگر دعا کنید، ما در روایت داریم که خدا چند هزار برابر به شما می‌دهد.

از همه شما التماس دعا دارم؛ من را هم فراموش نکنید و دعا کنید.


منبع: پایگاه اطلاع رسانی آیت‌الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [11:13 PM]  [عروس ایام]

دعای عرفه امام حسین (علیه السلام) دعای عمیقی است که در آن امام بخشی از شناخت هستی، صاحب هستی و خود را به صورت نمادین مطرح کرده‌اند. اینکه انسان بعد از فهم، چگونه با خالق هستی ارتباط برقرار کند و چه طور این هیبت و عظمت را در هستی هضم نماید، بیان می‌کنند.


ده شب اول ماه ذی الحجه از ایام مبارک سال است که به احتمال قوی جزء ده شبی است که خداوند در سوره فجر به آن قسم یاد کرده است: «و الفجر و لیال عشر». بنابراین، این روزها از پر رمز و رازترین روزهای سال است به گونه‌ای که از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) روایت شده است: «عمل خیر وعبادت در هیچ ایامی نزد حق تعالی محبوب‌تر از این دهه نیست».

 از روزهای مهم این دهه، روز عرفه است که اعمال خاص خود را دارد که یکی از عظیم‌ترین آن‌ها دعای امام حسین (علیه السلام) در روز عرفه است. زیارت عرفه امام حسین (علیه السلام) از این لحاظ بسیار حائز اهمیت است که خود امام حسین (علیه السلام) مجری و مجاهد و شاهد این نبرد خونین است که عیدی بزرگ بر خویش بر پا کردند و در زیارت عرفه، گوشه‌ای از این حماسه را به عالمیان معرفی می‌کنند و صحنه نمایش قربانی خویش را به سال 61 هجری و یک ماه بعد از عرفه و میدان کربلا موکول می‌کنند. به راستی سردار این جدال بزرگ در اسلام امام حسین (علیه السلام) است که سمبلی است خونین که در آخرین حج خود به سال 60 هجری در شب عرفه از مکه خارج شدند تا در حرکتی ممتد چهار اصل بزرگ اسلامی را با هم به تصویر بکشاند.

«حج، هجرت، جهاد، شهادت»

دعای عرفه امام حسین (علیه السلام) دعای عمیقی است که در آن امام بخشی از شناخت هستی، صاحب هستی و خود را به صورت نمادین مطرح کرده‌اند. اینکه انسان بعد از فهم، چگونه با خالق هستی ارتباط برقرار کند و چه طور این هیبت و عظمت را در هستی هضم نماید، بیان می‌کنند.

امام جایگاه واقعی حاجی را بعد از کشف و معرفت به کنه هستی، معین می‌کنند و نحوه چگونه زیستن با خود واقعی در کنار خدای خالق و رحمان و ارتباط با او را ترسیم می‌سازند.

اگر ما می‌خواستیم در روز عرفه وجود خویش، شناخت واقعی از هستی داشته باشیم می‌بایست به اندازه هستی عمر می‌کردیم و این امر عملاً مقدور نیست، اما زیارت عرفه امام حسین (علیه السلام) به طور مختصر این فهم را در ما ایجاد می‌کند.

و اوست شنوای دعاها و زداینده اندوه‌ها و بلندگرداننده درجه‌ها و کوبنده گردنکشان. پس معبودی نیست جز او و چیزی با او برابری نکند و چیزی همانند او نباشد و اوست شنوای بینا و دقیق آگاه و اوست بر هر چیز توانا.

در آغاز دعا امام حسین (علیه السلام) به اولین صفات خداوند که در مرحله اول یک بنده باید به آن توجه داشته باشد اشاره می‌کنند، تا دل حاجی آگاهی و شناخت اولیه را برای تقاضای خود نسبت به صاحب هستی به دست آورد و سپس اعتراف اولیه به درگاه خداوند توسط فرد آغاز می‌شود:

«ستایش از آن خدایی است که قضایش را دفع کننده‌ای و عطایش را باز دارنده‌ای نیست، و هیچ سازنده‌ای، همانند صنع او پدید نتواند آورد، و اوست بخشنده وسعت‌بخش. پدیده‌های گوناگون آفرید و آفریدگان را به حکمت خویش استوار ساخت، پدیده‌های [جهان هستی] بر او پوشیده نمانند و امانت‌های [عالم وجود] نزد او تباه نشوند. پاداش‌دهنده عمل هر کس است و سامان‌دهنده [زندگانی] هر قناعت‌پیشه و مهرآورنده بر هر نالنده و فروفرستنده سودها و نازل کننده کتابی است که فراگیرنده [همه حقایق جهان هستی] است به واسطه نور رخشان. و اوست شنوای دعاها و زداینده اندوه‌ها و بلندگرداننده درجه‌ها و کوبنده گردنکشان. پس معبودی نیست جز او و چیزی با او برابری نکند و چیزی همانند او نباشد و اوست شنوای بینا و دقیق آگاه و اوست بر هر چیز توانا. خداوندا من مشتاقانه به تو گرایم و به مقام پروردگاریت گواهی دهم، اقرار کنم به این که تویی پروردگار من و به سوی توست بازگشت من. وجودم به نعمت خویش آغاز کردی پیش از آنکه چیزی در خور یاد باشم، از خاکم آفریدی ... »

دعای عرفه

از روزی که به زندگی چشم باز می‌کنیم و از روزی که به هستی و محیط اطراف خود فهم پیدا می‌کنیم به آنچه که در محیط پیرامون ما وجود دارد عادت کرده و گمان می‌بریم که همه چیز طبیعی است و حتماً باید همین طور باشد. برای مثال فکر می‌کنیم در دامان مادری که متولد می‌شویم، در کنار پدری که ما را تربیت می‌کند، خواهر و برادری که با آن‌ها رشد می‌کنیم، خورشیدی که هر روز طلوع می‌کند، آسمانی که برافراشته است و ستارگانی که می‌درخشند، شبی که مهتاب دارد، بارانی که می‌بارد، کوه‌هایی که برفرازند، درختانی که میوه می‌دهند، زمینی که درون منظومه‌ای و کهکشانی در هستی در حال گردش است، همه این‌ها طبیعی است و باید همین طور باشد.

ما به همه این‌ها عادت کرده‌ایم، کم‌تر کسی است که فکر کند این‌ها با خودش چه ارتباطی دارند و از خود سۆال کند که این هستی که در مقابل چشم من است چه رابطه‌ای با من دارد. آیا یک طبیعت واقعی وجود دارد و ما در آن به دنیا می‌آییم و در آن زندگی می‌کنیم و بعد با مرگ از آن خارج می شویم؟ یا نه همه این هستیِ خارج از من را برای من بسیج کرده‌اند. امام در فراز بعدی پرده از حقیقت امر برمی‌دارند:

دعای عرفه امام حسین (علیه السلام) دعای عمیقی است که در آن امام بخشی از شناخت هستی، صاحب هستی و خود را به صورت نمادین مطرح کرده‌اند. اینکه انسان بعد از فهم، چگونه با خالق هستی ارتباط برقرار کند و چه طور این هیبت و عظمت را در هستی هضم نماید، بیان می‌کنند

«سپس در تیره پشت [پدرانم] نشاندی و از پیشامدهای ناگوار و گذارِ روزگار و گزند سال‌ها در پناهم داشتی، و هماره در طول روزگارانِ گذشته و سده‌های سپری شده از تیره پشتی به زهدانی کوچیدم و از سر مهر و لطف و احسانی که بر من داشتی به دورانِ حکومت پیشوایان کفر که عهد تو شکستند و با فرستادگانت ستیزیدند».

می‌توانیم از این سخنان چنین استنباط کنیم که هزاران کشف، خلق، حادثه، تحول، تکامل، ... در هستی صورت گرفته تا انسان به دنیا بیاید، تا من متولد شوم، یعنی همه هستی بسیج شده است تا هر یک از افراد به دنیا بیایند. تعداد بی‌شماری از مدبرین امر خداوند دست‌اندرکار بوده‌اند تا شرایط مناسب خلق من آماده شود، در ظاهر و باطن هستی بی‌نهایت ملک در حال انجام اموری بوده‌اند که به نوعی به من و پدیدار شدن من در هستی ارتباط داشته است و همه هستی برای به دنیا آمدن من بسیج بوده‌اند تا من به دنیا بیایم.

بنابراین دراین نوع نگرش که امام به حاجی و به ما می‌دهد رابطه من با هستی قبل از خودم یک رابطه کور و گنگ نیست، گویی همه هستی خود را آماده می‌کرده که پذیرای من شود و وجودم در آن تثبیت گردد، در این مرحله، هستی، قبل از من خویشاوند من و حامی و دوستدار من بوده، با تمام قوای خود کوشش می‌کرده تا وجود مرا در خود بپذیرد و مرا دعوت به دنیا آمدن کند.

آن کس که در روز عرفه به پای دیوار کعبه رسیده است، آگاهی پیدا می‌کند که هستی به اراده خداوند چه تلاشی را برای او و حفظ او انجام داده است.

بررسی این فرازها نشان خواهد داد که دلی مهربان و مغزی فکور در تمام دوران‌ها از ما محافظت کرده است و به دست می‌دهد که «انسان در هستی تنها نیست و درد تنهایی ندارد و غریب خلق نشده است».


منبع: مقاله انسان محصول هستی، حسین کهفی، قسمت اول.


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [11:11 PM]  [عروس ایام]

در اسلام نیز هم‌چون دیگر ادیان برخی روزها به دلایل گوناگون جایگاه ویژه‌ای دارند و آدابی خاص برای آن روزها گزارش شده است که دعا نمودن از مشترکات تمامی این ایام به حساب می‌آید. روز عرفه از این روزهاست و ادعیه مخصوص آن دعاهای وارد شده از جانب امام حسین (علیه السلام) و امام سجاد (علیه السلام) می‌باشد.


مهم‌ترین ویژگی دعا آن است که سبب نزدیکی انسان به ذات احدیت خواهد شد و این نزدیکی سبب می‌گردد دعا مستجاب‌تر گردد. اما باید دید این تقرب و نزدیکی چگونه حاصل می‌گردد؟ به طور کلی قرب به خداوند یکتا به دو صورت تحقق خواهد یافت:

1ـ انسان در زندگی خویش جز برای خدا و جلب رضایت او کاری انجام ندهد و هر کار نیکی که از وی سر می‌زند با نیت قربة إلی الله صورت گیرد. این امر سبب نزدیکی و قرب خواهد شد که در آن بنده مهم‌ترین نقش را بر عهده دارد. استمرار و دوام انجام عمل نقش بسیار اساسی در این نوع از معیت خواهد داشت و فرد را جزء مقربین قرار می‌دهد.

2ـ نوع دیگری از قرب که در قرآن از آن یاد شده است قرب خدا به بنده می‌باشد. این نوع از قرب خود به سه شاخه تقسیم می‌گردد:

ـ معیت و همراهی مطلق خداوند با تمامی انسان‌ها؛ هم‌چنانکه در قرآن کریم فرموده است: «و هو معکم أینما کنتم»

ـ معیت و همراهی که جنبه رحمانیت خداوند را شامل می‌شود. بدین معنا که خداوند متعال در کنار انسان حضور دارد تا هر زمان در شرف لغزش قرار گرفت دستش را گرفته و در طریق صحیح قرار دهد. همان‌گونه که در قرآن گفته است: «إن الله مع الذین اتقوا» یا «إن الله مع المحسنین» و ... .

عرفه روز شناخت است. روز شناخت خویشتن تا از طریق آن به شناخت پروردگار رهیافت و دعای عرفه بهترین وسیله برای رسیدن به این امر است. دعایی هر بخش آن دریایی است مملو از در و گهر برای کسانی که طالب آن هستند. امید است توفیق عبادت حقیقی در این روز به همه ما عنایت گردد

ـ معیت و همراهی که جنبه قهر و غضب حضرت حق را با خود به همراه دارد. این نوع از همراهی خاص کافران، منافقان و دشمنان می‌باشد. خداوند همراه آنان است تا زمانی که در فکر نقشه و دسیسه در مورد مسلمانان برآمدند فکرشان را باطل و عملشان را بیهوده گرداند. هم‌چنانکه که خود در بسیاری موارد به این موضوع اشاره کرده است و مواردی از آن ـ چون ماجرای طبس ـ را با چشم دیده‌ایم: «وَ مَكَرُواْ وَ مَكَرَ اللّهُ وَ اللّهُ خَیْرُ الْمَاكِرِینَ » و «إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ ».

خدا مسبب الأسباب است و جز او کسی نمی‌تواند بندگان را در زندگی یاری نماید. یاری خواستن از وی نیز نیازمند نزدیکی به اوست که جز برای مقربان ممکن نیست. راه دیگر آن است که انسان حالی داشته باشد که خدا به سویش بیاید. این امر نیز نیازمند لوازمی است.

از جمله آنکه با قلبی شکسته به پیشگاهش روی آورد، غرور و خودبینی را از خویشتن دور سازد و در همه حال بر خود متذکر شود که هر آنچه دارد از جانب خداوند رحمان است و از خود هیچ چیز ندارد. بداند که او فقیر است و خداوند بی‌نیاز تنها کسی است که می‌تواند وی را از فقر به غنا برساند. داشتن دلی شکسته، خشوع و خضوع در پیشگاه حضرت حق تأثیر بسیار زیادی در اجابت دعا خواهد داشت.

در نتیجه دعای سه گروه مستجاب خواهد شد:

اول مقربانی که خود روی به سوی خدا می‌آورند و حاجات خویش به حضرت حق اعلام می‌دارند.

دوم کسانی که به دلیل داشتن قلبی شکسته خداوند سبحان را از بالا به پایین آورده و با خویشتن همراه می‌سازند.

 سوم افرادی هستند که هر دو حالت فوق را در خود جمع کرده‌اند. همانند آنچه در دعای عرفه از امام حسین (علیه السلام) مشاهده می‌شود.

انسان در زندگی خویش جز برای خدا و جلب رضایت او کاری انجام ندهد و هر کار نیکی که از وی سر می‌زند با نیت قربة إلی الله صورت گیرد. این امر سبب نزدیکی و قرب خواهد شد که در آن بنده مهم‌ترین نقش را بر عهده دارد. استمرار و دوام انجام عمل نقش بسیار اساسی در این نوع از معیت خواهد داشت و فرد را جزء مقربین قرار می‌دهد

پس از آنکه شرایط حضور در کنار حضرت حق نصیب بندگان شد نوبت آن است که اسباب پذیرایی از خدا را فراهم آورد. در این میان هیچ چیز جز فقر و مسکنت شایستگی درگاه حق تعالی را ندارد. انسان باید تمامی داشته‌های خویش را کنار گذاشته و با دستی تهی به سوی خدا رفته و از او تقاضای مسألت و یاری نماید. آدمی نباید فراموش کند که هر آنچه دارد از اوست و اگر بخواهد می‌تواند در کم‌ترین زمان آن‌ها را از او باز پس گیرد.

زمانی که فرد آمادگی دعا را در خود احساس نمود و حضور حق تعالی را در کنار خویش احساس کرد باید بداند چگونه بخواند و چه چیز بخواهد. برای تحقق بخشیدن به این مهم است که ائمه (علیهم السلام) در ایام خاص دعاهایی را در میان مردم خوانده یا به طور خصوصی به یاران خویش آموزش داده‌اند. در هر بندی از این ادعیه درسی برای بندگان نهفته است که تنها کسانی که نفس خویش را از قید اسارت‌ها آزاد ساخته‌اند توان درک آن‌ها را دارند. تنها کسانی می‌توانند محتوای بلند این کلمات را دریابند که با تمام وجود دل به سخنان امام دهند و روح خویش را در دریای بی‌کران معارف والای دعا رها سازند.

عرفه روز شناخت است. روز شناخت خویشتن تا از طریق آن به شناخت پروردگار رهیافت و دعای عرفه بهترین وسیله برای رسیدن به این امر است. دعایی هر بخش آن دریایی است مملو از در و گهر برای کسانی که طالب آن هستند. امید است توفیق عبادت حقیقی در این روز به همه ما عنایت گردد.


منبع : پیرامون ویژگی‌های دعا، بیانات آیت الله جوادی آملی


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [11:11 PM]  [عروس ایام]
دعاى عرفه منشور جاویدان توحید

امام سجاد ـ علیه السلام ـ در این حدیث ، اسرارِ اعمال مختلف حج را به شبلی آموخته اند ؛ از جمله اسرار ، اسرار عرفه است . به طور معمول شخص حج گزار در روز ترویه ( روز هشتم ذیحجّه ) احرام می بندد که شب نهم را در سرزمین عرفات بماند تا آن وقوف لازم را که روز نهم می باشد ، درک کند . روز نهم را ، از زوال خورشید (ظهر) ، باید در سرزمین عرفات بماند و در شب دهم از عرفات به مشعر کوچ نموده و در آنجا بیتوته کند و روز دهم بعد از طلوع آفتاب ، از مشعر به طرف منا حرکت و کوچ کند .

امیرالمؤمنین ـ سلام الله علیه ـ فرمودند : می دانید وقتی زائر و انسان حج گزار احرام بست ، چرا باید به عرفات رود و بعد بیاید کعبه را طواف کند ؟ برای آن که عرفات خارج از مرز حرم است و اگر کسی میهمان خدا است ، ابتدا باید به بیرون دروازه رود و آنقدر دعا و ناله کند تا لایق ورود به حرم شود .

بعد در عرفات ، هم شب و هم روز ، بخصوص روز عرفه ، دعای مخصوصی است . و دعا جزء فضائل برجسته و وظائف مهمّ روز عرفه در سرزمین عرفات است ؛ چرا که اگر کسی روز نهم ذیحجّه در عرفات نباشد نیز از فضائل برجسته آن روز ، خواندن دعای عرفه سالار شهیدان حسین ابن علی ـ علیهماالسلام ـ می باشد . 1

زائر ابتدا باید در خارج از محدوده حرم ، آنقدر دعا کند و خود را تزکیه و تطهیر نماید تا لایق ورود به مرز حرم شود ؛ از این جهت گفته اند که قبل از طواف ، باید به بیرون دروازه ؛ یعنی عرفات رود ؛ مثل این که اگر میهمانی بخواهد بر بزرگی وارد شود ، اول باید در قسمت ورودی درب ؛ اجازه ورود بگیرد آنگاه به محضر وارد شود . حاجیان در روز نهم ، به سرزمین عرفات می روند ، در آنجا تضرّع می کنند ، دعا می خوانند و اجازه ورود به حرم را از خدا مسألت می کنند آن گاه که لیاقت یافتند ، وارد محدوده حرم می شوند .

اسرار عرفات فراوان است در این جا پنج سرّ که در حدیث شبلی آمده است می آوریم  :


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [10:47 PM]  [عروس ایام]

عرفات ، سرزمین خواستن و دعا

نیایش عرفه و قربانی نفس

آری ، عرفات محل دعا و توبه است . وقوف در عرفات اگر چه از نظر زمان محدود است ، اما از نظر آثار و نتائج معنوی و برکات آسمانی که عاید حاضران در موقف می شود ، فوق العاده عظیم است .

امام سجّاد( علیه السلام) به سائلی که در عرفات از مردم گدایی می کرد ، فرمود :

وَیْحَکَ اَغَیْرَ الله تَسْأَلُ فی هذا المقام اِنّه لَیُرْجی لِما فی بطونِ الحُبالی فی هذا الیوم اَنْ یکونَ سَعیداً . 1

ـ وای بر تو ، در چنین روزی از غیر خدا طلب می کنی و حال آنکه امروز آنچنان رحمت خدا شامل و عام است که امید می رود آنچه در شکم مادران است نیز مورد لطف خداوندی قرار گیرند .

مردی در مسجد الحرام از امام صادق( علیه السلام) پرسید : چه کسی گناهش از گناه همه کس بزرگتر است؟ فرمود :

مَنْ یَقِفُ بهذِین الْمَوْقِفَیْنِ ؛ عرفة و مزدلفةَ وَسَعی بین هذین الجَبَلَیْنِ ، ثُمَّ طافَ بهذا البَیْتِ وَ صَلّی خلفَ مقامِ ابراهیمَ ، ثُمّ قال فی نَفسِهِ اَوْ ظَنَّ اَنَّ الله لَمْ یَغْفِرْ لَهُ فَهُوَ مِنْ اعظَم النّاسِ وِزراً . 2

کسی که در این دو موقف ـ عرفه و مشعر ـ وقوف کند و بین این دو کوه ـ صفا و مروه ـ سعی نماید و گرد خانه خدا طواف انجام دهد ، پشت مقام ابراهیم نماز بخواند در عین حال پیش خود بگوید یا گمان کند که خدا او را نیامرزیده است ، این آدم از همه کس ، گناهش بزرگتر است .

بر طبق روایاتی ، همه حاضران در عرفات دعای مستجاب دارند ، چه نیکان و چه بدان .

قال ابوجعفر الباقر(علیه السلام :( ما یَقفُ احدٌ علی تلک الجبال بَرٌّ وَ لافاجرٌ اِلاّ استجابَ الله له فَاَمّا البَرُّ فَیستجابُ لَه فی اخِرَتِهِ وَدنیاه ، وَا َمّا الفاجرُ فَیُسْتَجابُ لَهُ فی دُنْیاه . 3

ـ احدی از نیکان و بدان نیست که بر این کوهها وقوف کند مگر اینکه خدا دعای او را به اجابت می رساند ، دعای نیکان نسبت به امور دنیا و آخرتشان مستجاب می شود ، ولی دعای بدکاران درباره دنیایشان مستجاب می شود .

در برخی از روایات آمده است که تنها وقوف در عرفه می تواند بعضی از گناهان کبیره را بپوشاند .

قال رسول الله ( صلی الله علیه وآله): دیده نشده شیطان در روزی کوچکتر ، فرومایه تر و خشمگین تر از روز عرفه ، و این حقارت و زبونی و خشمگینی شیطان در روز عرفه نیست مگر بدین جهت که می بیند نزول رحمت و گذشت و بخشایش خدای را از گناهان بزرگ زائران ، زیرا برخی گناهان است که آنها را نمی پوشاند و مورد بخشایش قرار نمی دهد مگر وقوف در عرفات . 4

هنگام غروب روز عرفه پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله ) به بلال فرمود مردم را ساکت کن تا مطلبی بگویم . وقتی همه ساکت شدند ، فرمود :

ـ همانا خداوند بر شما منّت گذاشت ، نیکان شما را مشمول مغفرت کرد و به شفاعت نیکان ، از تقصیر بدان گذشت ، اینک حرکت کنید در حالی که همه مشمول عفو و رحمت حضرت حق شده اید ، مگر اهل تبعات (مقصود متجاوزان به حقوق مردم است ) چه آنکه خدا عادل است و حق ضعیف را از قوی خواهد گرفت . 5

 

تهیه و تنظیم: گروه دین و اندیشه تبیان


1 ـ بحار الانوار ، ج99 ، ص292

2 ـ وافی ، ج2 ، کتاب الحج ، ص42

3 ـ فروع کافی ، ج4 ، ص262 ، حدیث 38

4 ـ شرح نهج البلاغة ، ابن میثم بحرانی ، ج1 ، ص224

5 ـ فروع کافی ، ج4 ، ص258


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [10:47 PM]  [عروس ایام]
دعای عرفه

از روایات پیشوایان معصوم (علیه السلام) استفاده می شود که برای جلب رحمت پروردگار دو راه وجود دارد ، یکی عمل و دیگری دعا.اهل عمل ، از راه عدل وارد می شوند و به اجر و پاداش خود می رسند . اما اهل دعا و سؤال از راه فضل وارد می شوند و مشمول رحمت الهی می گردند . ابن فهد حلّی از کتاب دعای محمد حسن صفّار نقل می کند :

رسول اكرم(صلی الله علیه و آله) فرمودند:

 ـ باید از خدا بخواهید تا به شما عطا کند . چه آنکه خداوند بندگانی دارد که عمل می کنند و خدا اجرشان را می دهد و بندگان دیگری دارد که با صدق و اخلاص از او تقاضا می کنند پس خدا به آنها نیز عطا می کند و سر انجام همه را در بهشت جای می دهد . پس صاحبان عمل می گویند : پروردگارا ! ما را که مورد لطف قرار دادی نتیجه اعمال خوب ما بوده است اما این دسته از چه راه به این درجه از کرامت و عطا رسیده اند ؟ خداوند می فرماید : بندگان من ! شما کار خوب کرده و مزد خود را بی کم و کاست گرفته اید . اما اینان به گدایی در خانه من آمده اند و دست مسألت به سوی من دراز کرده اند ، پس به ایشان نیز عطا کردم و آن فضل من است که به هر که بخواهم می دهم. 1

البته اهل دعا بودن و تقاضا کردن کار هر کسی نیست ، دلی زنده و چشمی گریان و حالی سوزان می خواهد . انسان باید به خود بیاید و اندکی بیندیشد که جمعی از بندگان خدا براستی موفّقند و آثار موفّقیت از تمام شئون زندگیشان پیداست ؛ آنها صحّت و عافیت ، نعمت امنیت و فراغت دارند . مشاغل دنیویشان کم ، و همّ و غم آخرت بر قلبشان غالب و راههای عبادت و بندگی و تأمین سعادت اخروی برایشان باز و هموار است . بعد به خود بنگرد و ببیند ، چه عقب ماندگیها ، چه محرومیتها و چه کم و کسریها در وادی عمل دارد . آنگاه در می یابد که بی توفیقی در تمام شئون زندگیش نمایان است ؛ مشاغل دنیوی و گرفتاریهای زندگی چون تار عنکبوتی بر اطراف جسم و روحش تنیده و طناب پیچش کرده اند ؛ فراغت قلبی از دستش رفته ، همّ و غم دنیا بر روحش مستولی شده ، همواره به فرمان اهل و عیال هوسباز می جنبد ، در تأمین هوسهای آنها در آتش دنیا طلبی می سوزد و آتش سوزان جهنّم را برای خود آماده می سازد و وای اگر از پس امروز بود فردایی .

>>>>>>

 


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [10:47 PM]  [عروس ایام]
ویژه نامه عرفه

كَفعَمیّ در حاشیه كتاب‌ دعای‌ «البلدُ الامین‌«، سیّد حسیب‌ نسیب‌ رضیّ الدّین‌ علیّ بن‌ طاووس‌ قدَّس‌اللهُ روحَه‌ در كتاب‌ «مصباح‌ الزّآئر» آورده‌ است‌ كه‌:

بِشر و بشیر دو پسر غالِب‌ أسدیّ روایت‌ نموده‌اند كه‌ امام‌ حسین‌ بن‌ علیّ بن‌ أبی‌طالب‌ علیهم‌ السّلام‌ در عصر روز عرفه‌ از چادر خود در سرزمین‌ عرفات‌ بیرون‌ آمد با حالت‌ تذلّل‌ و تخشّع‌، و آرام‌ آرام‌ آمد تا اینكه‌ وی‌ و جماعتی‌ از اهل‌ بیت‌ وی‌ و پسرانش‌ و غلامانش‌ در حاشیه چپ‌ كوه‌ عرفات‌ جبلُ الرّحمه رو به‌ بیت‌ الله‌ الحرام‌ وقوف‌ نمودند . سپس‌ دو دست‌ خود را مانند مسكینی‌ كه‌ طعام‌ طلبد در برابر صورتش‌ بلند كرد و خواند این‌ دعا را: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی‌ لَیْسَ لِقَضَآئِهِ دَافِعٌ ـ تا آخر دعاء كه‌ به‌ یَا رَبِّ یَا رَبِّ یَا رَبِّ مختوم‌ می‌شود ، و فقرات‌ إلَهی‌ أنَا الْفَقیرُ فی‌ غِنایَ تا آخرش‌ در آن‌ موجود نمی‌باشد .

سیّد ابن‌ طاووس‌ در كتاب‌ «مصباحُ الزّآئر» در بحث‌ زیارت‌ روز عرفه‌ ، روایت‌ بشر و بشیر را كه‌ از قبیله بنی‌أسد بوده‌اند به‌ همان‌ طریقی‌ كه‌ ما از حاشیه «البلد الامین‌» نقل‌ كردیم‌ روایت‌ می‌كند ، سپس‌ این‌ دعا را طبق‌ مضمون‌ «البلدالامین‌« روایت‌ كرده‌ است‌. «بحار الانوار» طبع‌ كمپانی‌، ج‌ 20 ، بابُ أعمال‌ خصوصِ یومِ عرفة‌ و لیلتِها، این‌ گفتار مجلسی‌ (ره‌) بود در «بحار الانوار».

سپس‌ پس‌ از بیان‌ چند دعای‌ دیگر از سیّد ابن‌ طاووس‌ در روز عرفه‌ ، سیّد می‌گوید: از دعاهائی‌ كه‌ در روز عرفه‌ شرف‌ صدور یافته‌ است‌ ، دعای‌ مولانا الحسین‌ بن‌ علیّ صلوات‌ الله‌ علیه‌ می‌باشد: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی‌ لَیْسَ لِقَضَآئِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطَآئِهِ مَانِعٌ.

در اینجا ابن‌ طاووس‌ این‌ دعای‌ مفصّل‌ حضرت‌ را نقل‌ می‌كند با دنباله آن‌: إلَهی‌ أنَا الْفَقیرُ فی‌ غِنایَ فَكَیْفَ لَا أكونُ فَقیرًا فی‌ فَقْری‌ ـ تا آخر آن‌ كه‌ به‌: أمْ كَیْفَ تَغیبُ وَ أنْتَ الرَّقیبُ الْحاضِرُ ، إنَّكَ عَلَی‌ كُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَحْدَهُ پایان‌ می‌یابد.

>>>>>>


[چهارشنبه 24 مهر 1392 ]  [10:41 PM]  [عروس ایام]
تعداد کل صفحات : 3 ::      1   2   3