شرط لذت‌بردن از نماز

از امام صادق علیه‌اسلام روایت‌شده که فرمود:چونتکبیر (نماز) گفتی، آنچه را مابین آسمان و زمین است در مقابل کبریاء خدا کوچک و ناچیز شمار که اگر خداوند بر قلب بنده، زمانی که تکبیر می‌گوید، بنگرد و در دل او چیزی باشد که از حقیقت معنای تکبیر بازش می‌دارد، به او گوید: "ای دروغگو آیا مرا می‌فریبی؟ به عزت و جلالم قسم از شیرینی یاد خود محرومت کنم و از قرب به خود و شادمانی مناجاتم محجوبت سازم." پس به هنگام نماز‌گزاردنت دل خود را بیازما، پس اگر شیرینی نماز را در (عمق) جان سرور وبهجت حاصل از آن را می‌یابی و دلت از راز‌ و‌ نیاز با او شادمان است و از گفت‌و‌گو با او لذت می‌برد، بدان که خداوند تو را در تکبیری که بر زبان رانده‌ای تصدیق فرموده‌است؛ و گرنه، دانسته‌ای که فقدان شیرینی مناجات و محرومیت از شیرینی عبادت دلیل بر این است که خدا تو را (در تکبیرت) دروغگو دانسته و از درگاه خود رانده‌است.

مصباح‌الشریعه، باب۱۳.