تعلیم وضوء و نماز در 33 سالگى
تعلیم وضوء و نماز در 33 سالگى
علىّ بن ابراهیم قمىّ که یکى از روات و مفسّرین و از معتمدین مى باشد حکایت کند:
هنگامىکه پیامبر خدا حضرت محمّد بن عبداللّه صلّى اللّه علیه و آله مدّت سى و سهسال از عمر مبارکش سپرى شد، در خواب صدائى را شنید و حسّ کرد که شخصى کنارش مى آید ومى گوید: یا رسول اللّه !
همچنین در حال چوپانى ، بین کوه هاى مکّه حرکت مى نمود، ناگهان شخصى را دید که او را مخاطب قرار داده است و مى گوید: یارسول اللّه!
حضرت اظهار داشت : تو کیستى ؟
آن شخص پاسخ داد: من جبرئیل هستم ؛ خداوند مرا نزد تو فرستاده است تا آن که تو را به عنوان رسول و پیامبر خود برگزیند.
حضرت این موضوع را پنهان داشت تا زمانى که جبرئیل مقدارى آب از آسمان آورد و گفت : اى محمّد! با این آب وضو بگیر.
و کیفیّت آن را در شستن صورت و دست ها از آرنج تا انگشتان ومسح سر و پاها، همچنین رکوع و سجود را به حضرت تعلیم داد.
پس از آن ، علىّ بن ابى طالب علیه السلام به محضر حضرت رسول صلوات اللّه علیه وارد شد و او را در حالت خاصّى مشاهده کرد.
وچون مدّت چهل سال از عمر مبارکش گذشته بود، علىّ علیه السلام حضرت را در آن حالت دید، اظهار داشت : یا اباالقاسم ! این چه عملى است که انجام مى دهى؟
حضرت فرمود: این نمازى است که خداوند متعال مرا بر آن دستور داده است .
پس در همان لحظه علىّ علیه السلام در کنار حضرت رسول صلوات اللّه علیه ، براى انجام نماز ایستاد.
سپس خدیجه سلام اللّه علیها، نیز اسلام آورد و با آن دو ایستاد و نماز بجاى آورد.
مدّتىبدین منوال گذشت و آن سه نفر هر روز با هم نماز مى خواندند، تا آن که روزىابوطالب به همراه جعفر وارد شد و دید حضرت محمّد صلّى اللّه علیه و آله و علىّ علیه السلام و خدیجه سلام اللّه علیها در حال انجام نماز هستند.
ابوطالب به جعفر گفت : کنار آنها بایست و با ایشان نماز بگذار و جعفر با ایشان مشغول خواندن نماز شد.(1)
1- بحار الانوار: ج 18، ص 194، ح 30 و ص 184، ح 14.
ادامه مطلب
استفاده از بوى خوش در نماز
1 ـ عبدالله بن حارث: حضرت علىّ بن حسین علیه السّلام شیشه مُشکى در سجده گاهش داشت، که براى نماز از آن بر مىگرفت و به خود مى مالید.
2 ـ امام رضا علیه السّلام : سجده گاه امام صادق علیه السّلام از بوى خوشش، شناخته مى شد.
3 ـ امام صادق علیه السّلام : نماز شخص خوشبو، برتر از هفتاد نماز بدون بوى خوش است.
4 ـ دو رکعت نماز که شخص عطر زده مى خواند، برتر از هفتاد رکعت نماز شخص عطر نزده است.
برگرفته از سایت تبیان
ادامه مطلب
بینى به خاک مالیدن در نماز
1 ـ پیامبر خدا صلّى الله علیه و آله : کسى که بینیش را همچون پیشانى به خاک نرساند، نماز (کامل) ندارد.
2 ـ خداوند نماز کسى که بینیش را به خاک نمى رساند، نمى پذیرد .
3 ـ ابن عباس: پیامبر صلّى الله علیه و آله بر مردى که نماز مى خواند، گذر کرد. او در سجده پیشانیش را بر زمین مى نهاد ولى بینیش را نه .پس پیامبر فرمود: بینیت را بر خاک بنه، تا با تو سجده کند.
4 ـ پیامبر خدا صلّى الله علیه و آله : سجده بر پیشانى واجب و بر بینى مستحب است .
5 ـ امام باقر علیه السّلام : پیامبر خدا صلّى الله علیه و آله فرمود: سجده بر هفت استخوان است: پیشانى، دو دست ، دو زانو و دو انگشت شست پا.بینیت را نیز به گونه اى به خاک مى سایى ،ولى واجب، همین هفت عضو است و اما به خاک مالیدن بینى، سنتى از پیامبر خداست.
برگرفته از سایت تبیان
ادامه مطلب
نماز و نیایش ، ارتباط صمیمانه اى است میان انسان و خدا
نماز و نیایش ، ارتباط صمیمانه اى است میان انسان و خدا، آفریده و آفریدگار. نماز، تسلابخش و آرامشگر دلهاى مضطرب و خسته و بستوه آمده و مایه صفاى باطن و روشنى روان است . پیمان و انگیزه تحرک و بسیج و آمادگى است ، در حالى صمیمانه و دور ازرنگ و فریب ، براى نفى هر بدى و زشتى است و تدارک هر نیکوئى و زیبائى .
برنامهاى است براى بازیافتن و آگاه ساختن خویش ، و کوته سخن ، رابطه اى و استفاضه اى مداوم است . با سرچشمه و پدیده آورنده همه نیکى ها، یعنى خدا...یکى از عملهایى که سرشار از انگیزه یاد خداست و مى تواند انسان را یکسره غرق در یاد خدا کند، و مى تواند بیدار باش و به خویش آورنده باشد، و مى تواند همچون شاخص و علامتى ، رهروان راه خدا را بر روى خط مستقیم بدارد و از گیجى و گمى حفظ کند و مى تواند از لحظه اى غفلت زندگى آدمى مانع شود، نماز است .
انسان از لابلاى مشغولیتهاى فکرى که او را احاطه کرده است به ندرت مى تواند به خود و هدف زندگى و گذشت لحظات و ساعات و روزها بیندیشدچه بسا روزها که شب مى گردد و روزهاى دیگرى که آغاز مى شود. و هفته ها و ماهها که مى گذرد و انسان به آغاز و پایان آن توجه نمى یابد و گذشت زندگى ومعنا یا بطالت آن را احساس نمى کند.
نماز یک زنگ بیدارى و یک هشدار درساعات مختلف شبانه روز است . به انسان برنامه مى دهد و از او تعهد مى خواهد، به روز و شبش معنا مى دهد. و از گذشت لحظه ها حساب مى کشد. در آن هنگام که انسان مشغول و بى خبر از طى زمان و انقضاى عمر است او را مى خواندو به او مى فهماند که روزى گذشت و روزى آغاز شد.
باید فعالیت کنى مسئولیت بزرگترى بر عهده بگیرى و کار مهمترى انجام دهى به دلیل آن که بخشى از عمر، از فرصت عمل ، به سر آمد باید پیشتر تلاش کرد و بیشتر رفت زیرا هدفبزرگ است ، مگر تا فرصت از کف نرفته به آن دست یافت ...[1]
پی نوشت:
[1] . از ژرفاى نماز، حضرت آیت ا... سیّد على الحسینى الخامنه اى ، رهبر معظم انقلاب ، ص 11 و 10 و 7.
منبع: سایت اندیشه قم
ادامه مطلب
درباره وبلاگ
آرشیو ماهانه
آرشیو موضوعی
آمار وبلاگ
دیگر امکانات
دستور آسان نماز شب از زبان حجت الاسلام عالی وصیت شهدا