او به سبب الطاف و نعمت‌هایش به من، سزاوار عبادت است.
 

   قال الامام زین العابدین ـ علیه السّلام ـ : انّی أکره أن اعبد اللّه و لا غرض لی الاّ ثوابه. فأکون کالعبد الطّمع المطمّع، ان طمع عمل و الاّ لم یعمل، و أکره أن (لا) أعبده الاّ لخوف عقابه، فأکون کالعبد السّوء، ان لم یخف لم یعمل. قیل: فلم تعبده؟ قال: لما هو أهله بأیادیه علی و انعامه[1].
امامسجاد ـ علیه السّلام ـ : من خوش ندارم که خدا را عبادت کنم در حالی که از این کار غرضی جز پاداش او نداشته باشم; زیرا در این صورت مانند برده‌ی طمعکار هستم که اگر به چیزی چشم داشته باشد کار می‌کند و گر نه کار نمی‌کند; همچنین خوش ندارم که خدا را جز به سبب ترس از کیفر او عبادت نکنم،چه در این حال همچون بنده‌ی نابکاری خواهم بود که اگر نترسد کار نمی‌کند. عرض شد: پس، برای چه خدا را عبادت می‌کنی؟ فرمود: زیرا او به سبب الطاف و نعمت‌هایش به من، سزاوار عبادت است.
[1]. البحار: 70 / 210 / 33.