خود را در برابر نسیم رحمت پروردگار نهادن

غفلتهاى بى اختیار، هر اندازه فراوان باشد با نخستین وزش نسیم رحمت الهى، نابود مى گردد. گاه نور خیر جرقه مى زند و انسان در آن حال به خدا متوجه مىگردد که اگر براى خاموش نشدن این بارقه الهى تلاش کند، شیطان او را رها مىکند و به تدریج این پرتو نورافشان به نورى همیشگى و حضورى کامل مى انجامد.

خسارتواقعى آن است که عوامل غفلت را به اختیار خود فراهم آوریم، چون همّت شیطانآن است که ما را با دست خویش به غفلت اندازد و از نسیم هاى مهر پروردگار در روزگار، بهره نگیریم ، همان گونه که روایت شده است: «بى گمان براى پروردگارتان در ایّام روزگارتان، نسیم هایى است، هان، خود را در برابر آن نهید»[1].

پی نوشت:

(1) بحار الأنوار : 83 / 352 .