سلام
واژه «سلام» از «سِلم» به معنای سلامت و دور بودن از آفات ظاهرى و باطنى است.[1]در زبان و ادبیات عرب، سلام به معنای درود بوده و از این باب هم در زمان ملاقات و هم در زمان خداحافظی کاربرد دارد و مختص موقعیّتی خاص نیست. از این باب، استفاده از این کلمه در پایان نماز امری عجیب نبوده و در ادبیات عرب، استفاده ای رایج است؛ لذا پس از تشهد پایانی نماز، سه سلام است. سلام نخست، به رسول خدا(ص): اَلسَّلامُ عَلَیْک اَیُّهَا النَّبِىُّ وَ رَحْمَةُاللّهِ وَ بَرَکاتُه؛ سلام دوم، به خود ما و بر بندگان شایسته خدا: اَلسَّلامُ عَلَیْنا وَ عَلى عِبادِ اللّهِ الصّالِحینَ؛ سلام سوم بر همه فرشتگان، مؤمنان و...: اَلسَّلامُ عَلیْکُمْ وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَکاتُه.
نکتة دیگر اینکه، سلام، یکی از نامهای پروردگار[2]و بدین معنی است که آنچه از خداوند دریافت میکنیم خیر و لطف و برکت است؛[3]لذاامام صادق(ع) فرمود:"معناى سلام در هر نماز، امن و ایمنى است؛ یعنی هر که امر خدا و سنّت پیامبرش را از روى خشوع و خضوع به جا آورد، از بلاهای دنیا وعذاب آخرت در امان است. سلام نامى از نامهاى الاهى است، و خداوند آن را در میان خلایق به امانت گذاشته است تا معنای آن را در معاملات، امانتها و انصافهای میان یکدیگر به کار برند و در مصاحبت و معاشرت با یکدیگر صادق بوده و با یکدیگر به درستی رفتار نمایند و دین و عمل و دل خود را، از کدورتو تیرگى معاصى سالم بدارند".[4]
[1]. کتاب العین، ج7، ص265؛ لسان العرب، ج12، ص289؛ قاموس قرآن، ج3، ص296، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ ششم، 1371ش.
[2]. حشر/22.
[3]. المیزان، ج19، ص256.
[4]. مصباح الشریعة، ص95 و 96؛ بحارالانوار، ج82، ص307 و 308.
