صیّاد ماشین را از پاركینگ درآورد. دنده را خلاص كرد. مهدی گفت: «من در را می‌بندم.»
به طرف در پاركینگ خانه رفت. چند متر آن طرف‌تر رفتگری نارنجی‌پوش جاروی دسته‌بلندش را به زمین می‌كشید و نرمه‌ای خاك بلند می‌كرد. مهدی در را بست. سر كوچه موتورسواری را دید كه سیگار می‌كشد و منتظر است. فكری شد آن شخص كیست این وقت صبح سیگار دود می‌كند؟ رفتگر به طرف ماشین آمد. مهدی سوار ماشین شد و در را بست. صیّاد گفت: «برویم!»
مهدی گفت: «خودم می‌توانم بروم؛ دیرتان می‌شود.»
ـ تعارف می‌كنی؟ خُب دبیرستانت سر راهم است!
رفتگر به ماشین رسید و سلام كرد. صیّاد شیشه را پایین داد و گفت: «علیك‌سلام، بفرمایید.»
مهدی به رفتگر نگاه كرد. جوانی سی‌ودوـ سه ساله بود با ته ریش مشكی و موهای مجعد.
ـ یك نامه داشتم. مشكلی پیش آمده كه به دست شما...
مهدی به آینة ماشین نگاه كرد و دستی به موهایش كشید. ناگهان صدای چند شلیك بلند شد و مایعی گرم شتك زد روی پیراهن سفید مهدی. گیج و منگ به پدر نگاه كرد. خون از سر و سینة صیّاد می‌جوشید. مهدی از ماشین بیرون پرید. رفتگر پرشتاب به طرف موتورسوار دوید. پرید ترك موتور و موتورسوار گاز داد و دور شد. مهدی دوید و درِ خانه‌ها را مشت‌باران كرد. زبانش بند آمده بود. یكی از همسایه‌ها بیرون آمد و وحشت‌زده پرسید: «چی شده آقا مهدی!

مجموعه سربالایی جنگ سه داستان کوتاه را در خود جای داده و می کوشد تا جنگ و مبارزه را پسوند همیشگی زندگی انسانهای آزاده بداند و حکایت کند از سربالایی سختی که در زندگی ما حضور دارد ... خانم صاحبخانه داد می زند : "وصیت هات تموم شده ؟ اومدی ؟ " « پروین خانم ! نمون اینجا . برو لواسون خونه پدر شوهرت خطرناکه گور پدر خونه !» آقای صاحبخانه بر می گردد و به او چشم غره می رود . می روند . در را می بندم و گوش می دهم چند لحظه بعد ، صدای گوش خراش ماشین آمریکایی شان می آید با رفتن آن ها محله ها قرق می شود ... من می مانم و کوچه و ... 
 سربالایی جنگ  نویسنده: قائمی، پروین 
تاریخ انتشار:   تیر 1386
www.iricap.com

     پرویز بیگی حبیب آبادی متولد ۱۳۳۳ اردستان است. وی درسال ۱۳۵۲ به نیروی هوایی ایران پیوست و در ۱۳۸۲ با درجه سرهنگی بازنشسته شد. نسل انقلاب و جنگ او را با شعر مشهوری می شناسند كه نمادی از سال های جنگ است: «یاران چه غریبانه، رفتند از این خانه، هم سوخته شمع ما، هم سوخته پروانه». وی در حوزه سرایش ترانه و تصنیف نیز فعال است و آثارش را در كاست های سفر، ماه غریبستان و تو می آیی شنیده ایم. از آثار تحقیقی او می توان به آئینه در غبار [تأملی در چهار تذكره شعر فارسی: نصرآبادی، روز روشن، تحفه سامی، مجمع الخوص] اشاره كرد و از مجموعه شعرهایش به «غریبانه»، «آن همیشه سبز» [مثنوی بلند برای شهید همت] و ...
    او هم اكنون در شورای شعر و ترانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به فعالیت های فرهنگی خود در حوزه ادبیات ادامه می دهد. شعر وی ساده و صمیمی است و با خواننده به راحتی ارتباط برقرار می كند. او در شعر آئینی دارای آثار ارجمندی است.

وبلاگ پرویز بیگی حبیب آبادی

       پرویز بیگی حبیب آبادی متولد ۱۳۳۳ اردستان است. وی درسال ۱۳۵۲ به نیروی هوایی ایران پیوست و در ۱۳۸۲ با درجه سرهنگی بازنشسته شد. نسل انقلاب و جنگ او را با شعر مشهوری می شناسند كه نمادی از سال های جنگ است: «یاران چه غریبانه، رفتند از این خانه، هم سوخته شمع ما، هم سوخته پروانه». وی در حوزه سرایش ترانه و تصنیف نیز فعال است و آثارش را در كاست های سفر، ماه غریبستان و تو می آیی شنیده ایم. از آثار تحقیقی او می توان به آئینه در غبار [تأملی در چهار تذكره شعر فارسی: نصرآبادی، روز روشن، تحفه سامی، مجمع الخوص] اشاره كرد و از مجموعه شعرهایش به «غریبانه»، «آن همیشه سبز» [مثنوی بلند برای شهید همت] و ...
    او هم اكنون در شورای شعر و ترانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به فعالیت های فرهنگی خود در حوزه ادبیات ادامه می دهد. شعر وی ساده و صمیمی است و با خواننده به راحتی ارتباط برقرار می كند. او در شعر آئینی دارای آثار ارجمندی است.

"داوود بختیاری دانشور" سال 1346 در تهران متولد شد. وی با لیسانس مدیریت صنعتی و به عنوان كارشناس ادبی و داستان نویس در دفتر ادبیات و هنر مقاومت حوزه هنری مشغول به كار بود. بختیاری در كمتر از یك دهه توانست جایگاه قابل توجهی را در عرصه ادبیات داستانی برای خود رقم زند. "داوود بختیاری" به خاطر عشق و علاقه خاصی كه به مادر مرحومش داشت، نام خانوادگی وی را كه "دانشور" است به نام خود اضافه كرده بود. در بررسی آثار داستانی توسط معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در سال 1380 رمان "می توان تنها رفت" او رتبه دوم را به دست آورد. در یازدهمین جشنواره كتاب سال دفاع مقدس نیز كتاب "خانه ابدی" "داوود بختیاری دانشور" رتبه دوم را به دست آورد. همین كتاب در هفتمین دوره از جایزه ادبی شهید حبیب غنی پور اثر برتر شناخته شد.

كتابشناسی زنده یاد داوود بختیاری دانشور
 كوچ بهاره و ناباورانه داستان نویس جنگ "داوود بختیاری دانشور" همه كسانی كه او را از دور و نزدیك می شناختند، در بهت و حیرت فرو برد. پنجم فروردین و در نخستین روز كاری سال 1387 همكاران "داوود بختیاری دانشور" در حوزه هنری با خبر درگذشت او، رو به رو شدند. همكاران این نویسنده كم و بیش خبر داشتند كه وی مدت هاست از بیماری كبد رنج می برد، اما باورشان نمی شد كه به این زودی شاهد درگذشت او باشند.
"داوود بختیاری دانشور" در آخربن روز سال 1386 (29 اسفند) زندگی را وداع می گوید و با توجه به آغاز تعطیلات سال نو، در بی خبری به خاك سپرده می شود.
 "داوود بختیاری دانشور" سال 1346 در تهران متولد شد. وی با لیسانس مدیریت صنعتی و به عنوان كارشناس ادبی و داستان نویس در دفتر ادبیات و هنر مقاومت حوزه هنری مشغول به كار بود. بختیاری در كمتر از یك دهه توانست جایگاه قابل توجهی را در عرصه ادبیات داستانی برای خود رقم زند. "داوود بختیاری" به خاطر عشق و علاقه خاصی كه به مادر مرحومش داشت، نام خانوادگی وی را كه "دانشور" است به نام خود اضافه كرده بود. در بررسی آثار داستانی توسط معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در سال 1380 رمان "می توان تنها رفت" او رتبه دوم را به دست آورد. در یازدهمین جشنواره كتاب سال دفاع مقدس نیز كتاب "خانه ابدی" "داوود بختیاری دانشور" رتبه دوم را به دست آورد. همین كتاب در هفتمین دوره از جایزه ادبی شهید حبیب غنی پور اثر برتر شناخته شد.

 متن این تقریظ بدین شرح است: «این یک کتاب منبع، بسیار غنی و ارزشمند است که از آن می‌توان ده‌ها کتاب و فیلم‌نامه و زندگی‌نامه استخراج کرد. لحظات و حالات ثبت شده در سراسر این کتاب، همان ظرافت‌های حیرت‌انگیزی است که از مجموع آن، تابلوی پرشکوه و باعظمت عملیاتی چون فتح‌المبین و بیت‌المقدس پدید آمده و برترین‌های هنر جهاد و ایثار و شجاعت و ابتکار را در مجموعه‌ی نمایشگاه بی‌نظیر هنرهای انقلاب اسلامی، نشان می‌دهد.
این مردان بزرگی که نام آن‌ها بسی آسان بر زبان و دل غافل ما می‌گذرد، از جنس همان اخوان صفا و فرسان هیجائند که سید شهیدان سلام‌الله‌علیه آن‌ها را با عظمت و سوز و مهر، مخاطب ساخت و از فقدان آنان غمگین بود. سلام خدا و بندگان برگزیده و فرشتگان و رسولان او نثار روح مطهر آنان باد.
در روز و شب‌هایی از آبان و آذر 86 صفحه به صفحه و سطر به سطر مطالعه و نیوشیده شد.»
 

كتاب "خیابان پیر و 19 داستان كوتاه"، شامل 20 داستان كوتاه با موضوع زندگی بازماندگان جنگ است. بسیاری از این داستان‌ها براساس واقعیت نوشته شده و به توصیف حالات روحی خانواده‌های شهدا پرداخته است.
 اكبر صحرایی متولد سال 1339 شهر شیراز است. او فارغ‌التحصیل رشته مدیریت دولتی و از سال 65 مشغول به داستان‌نویسی جنگ است. از جمله آثار او می‌توان به: كانال مهتاب، پرونده 312، آنا هنوز هم می‌خندد و كاش كمی بزرگتر بودم، اشاره كرد. درحال‌حاضر كتاب "شمشاد و آرزوی چهارم" او در دست چاپ است.
وی در ادامه از وضعیت انتشار كتاب‌های دفاع مقدس افزود: سیاست‌گذاری‌های ناشران دولتی، حمایت از انتشار كتب مرتبط با دفاع مقدس است اما برای توسعه كتابخوانی باید ناشران خصوصی هم وارد این حوزه شوند.
این نویسنده جنگ درباره مخاطبان كتاب‌های دفاع مقدس اظهار داشت: تجربه ثابت كرده كه زبان طنز ،نوجوانان را جذب می‌كند. در واقع پیدا كردن زبان مورد علاقه نوجوانان، اشتیاق آنان را برای مطالعه كتاب زیاد می‌كند.
صحرایی، دانشگاه‌ را به كارخانه تولید نویسنده توصیف كرد و گفت: تا زمانی كه دانشجویان بیرون از دانشگاه و از کلاس های آموزش عملی داستان‌نویسی فارغ‌التحصیل می شوند، خروجی دانشگاه‌ها چیزی جز نویسندگان متوسط نویس نیست.
وی در پایان پیشنهاد راه‌اندازی "پژوهشكده ادبیات و داستان‌نویسی" را  مطرح كرد وایجاد تحول و نوآوری در ادبیات دفاع مقدس را وابسته به جسارت نویسندگان دانست.

 (ایبنا)

   حق اقتباس رمان «پرونده 312» نوشته اكبر صحرایی، توسط شورای اقتباس رمان مركز سیما فیلم خریداری شد.
«پرونده 312» پس از نخستین چاپ آن، مورد استقبال مخاطب قرار گرفت، به طوری كه در سال 1384 به چاپ چهارم رسید.
«پرونده 312» داستان شخصی به نام نادر را روایت می كند. وی قبل از انقلاب یكی از نیروهای مذهبی و مرید آیت الله دستغیب است. ساواك از نادر دعوت به همكاری می كند و او را مأمور پرونده اطلاعاتی 312 یعنی پرونده آیت الله دستغیب می كند. نادر شنیده ها و اطلاعات خودش از آیت الله دستغیب را با اطلاعات موجود در پرونده ساواك مقایسه می كند و در نهایت... .
 اكبر صحرایی، نویسنده رمان «پرونده 312»، متولد سال 1339 شیراز است. این نویسنده مجموعه داستان های «كانال مهتاب»،«هزار و نه»،«خمپاره خواب آلود»،«كاش كمی بزرگتر بود» و... را به چاپ رسانده است.

این رمان 19 فصل دارد و محور آن شهید آیت‌الله سیدعبدالحسین دستغیب است.
در بخشی از كتاب می‌خوانیم: «... بوی نا و مرگ توی فضا پیچیده بود. سخت نفس كشید. پتوی سربازی، خونابه‌های سر را تا ته مكیده بود. نگاهش ابتدا رفت به موهای سیاه و كوتاه دختر، كه هفده، هجده سالی نداشت و بعد رفت به ته گردن كه گوشت سوخته، ریش ریش می‌شد. صورتش، سفید و سالم مانده بود،به قاتل نمی‌بره، ممكنه رهگذری، چیزی بود؟ كی باور می‌كند قاتل دستغیب و سیزده نفر یه دختر باشه!»
«پرونده 312»، اولین تجربه رمان «صحرایی» است كه برای نخستین بار از موضوعی غیر از جنگ می‌نویسد. وی متولد شیراز به سال 1329 می‌باشد.

  نا هنوز مى خندد كتابى است از اكبر صحرایى كه انتشارات سوره مهر آن را به شمارگان ۲۲۰۰ نسخه روانه بازار كرده است. آنا هنوز مى خندد، ۴۴ داستان كوتاه از افرادى است كه به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق گردان فجر با جنگ ارتباط داشته اند.
در هر یك از داستان هاى این كتاب با سرگذشت مقطعى تعدادى از اعضاى گردان فجر یا خانواده آنان در زمان جنگ و پس از آن آشنا مى شویم. داستان ها به تنهایى شروع و انجام روشنى داشته و خواننده با پایان هر بخش آن را در ذهن
مى بندد، اما در صورتى كه داستان هاى كتاب به طور منظم مطالعه شوند كم كم شاخصه هایى متصل به هم در ذهن شكل مى گیرند و طرح یك داستان كلى تر پایه ریزى مى شود. همین امر سبب مى شود مخاطب به تعمق بیشترى بر روى شخصیت ها و حوادث داستان ترغیب شده و با كنار هم نهادن بخش هاى مختلف به طرح یك معما اقدام كند. نویسنده روایت هاى خود را به تكه هاى پازل تشبیه مى كند و در ابتداى كتاب اشاره دارد: شاید با چیدن داستان ها كنار هم به لذت دومى هم دست پیدا كنید!
در میان شخصیت هاى مجموعه آنا هنوز هم مى خندد حضور بارعلى كه پیش از این در مجموعه داستانى طنز آلود خمپاره خواب آلود مطرح شده بود بسیار پررنگ است به علاوه فضاى طنزآلودى در برخى از داستانك هاى این كتاب به چشم مى خورد.

(کاش کمی بزرگتر بودم ) رمان تازه ی اکبر صحرائی که از 112 صفحه در 27 فصل در انتشارت علمی فرهنگی به چاپ رسید. سهراب نوجوان سیزده ساله ایی که از خانه فرار می کند تا به جبهه های جنگ برود. سهراب در جبهه با پیرمرد آبرسانی به نام بابا رستم آشنا می شود و  با اتفاق هایی مواجه می شود که برای او غیر قابل تصور است. رمان درست در سوم خرداد روز آزاد سازی خرمشهر در اوج خود به پایان می رسد.
نویسنده: اکبر صحرائی تصویرگر: بهمن زارعیان
انتشارات علمی فرهنگی چاپ نخست: پاییز 86
شمارگان: 3000 نسخه قیمت شمیز: 25000 ریال

کاش کمی بزرگتر بودم
(کاش کمی بزرگتر بودم ) رمان تازه ی اکبر صحرائی که از 112 صفحه در 27 فصل در انتشارت علمی فرهنگی به چاپ رسید. سهراب نوجوان سیزده ساله ایی که از خانه فرار می کند تا به جبهه های جنگ برود. سهراب در جبهه با پیرمرد آبرسانی به نام بابا رستم آشنا می شود و  با اتفاق هایی مواجه می شود که برای او غیر قابل تصور است. رمان درست در سوم خرداد روز آزاد سازی خرمشهر در اوج خود به پایان می رسد.
نویسنده: اکبر صحرائی تصویرگر: بهمن زارعیان
انتشارات علمی فرهنگی چاپ نخست: پاییز 86
شمارگان: 3000 نسخه قیمت شمیز: 25000 ریال
ـ‌ بابا رستم!
     ـ بله باباـ

   بیست و یكم فروردین، نهمین سالگرد شهادت شهید سپهبد علی صیاد شیرازی (1323 ـ 1378) است.
 علی صیاد شیرازی، سال 1323 در شهرستان درگز از توابع استان خراسان متولد شد.
وی پس از اخذ مدرک دیپلم وارد دانشکده افسری شد و در مهرماه سال 1346 با درجه ستوان دومی (در رسته توپخانه) به ارتش راه یافت.
صیادشیرازی در سال 1353 برای آموزش نیروهای نظامی به اصفهان رفت. او در اصفهان با تشکیل کلاس‌های مذهبی و شرکت در جلسات بحث‌های دینی، ساواک را نسبت به خویش حساس كرد و با اوج‌گیری انقلاب انزجار خویش را از نظام پهلوی علنی کرد. به همین علت در 19 بهمن ماه دستگیر و زندانی شد.
وی با پیروزی انقلاب از زندان رهایی یافت و به همراه سردار رحیم صفوی و حجت الاسلام سالک از پادگان اصفهان محافظت كرد.
علی صیاد شیرازی با درجه سرگردی به غرب ایران رفت و با یاری دیگر دوستان و همرزمان خود، ‌سنندج را از دست گروهك‌ها آزاد کردند. مدتی بعد با درجه سرهنگی به فرماندهی عملیات غرب کشور منصوب شد. اما ابوالحسن بنی‌صدر ـ رئیس جمهور وقت ـ او را از کار برکنار كرد. با حضور شهید رجائی در سمت ریاست جمهوری صیادشیرازی بار دیگر به ارتش بازگشت و قرارگاه حمزه سید‌الشهدا را تأسیس کرد.

   بیستم فروردین، پانزدهمین سالگرد شهادت سیدمرتضی آوینی (1326 ـ 1372) است.
 این نویسنده، متفكر و فیلمساز بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و بنا بر ضرورت‌ها آثار مكتوب و مصوری را خلق كرد كه در نوع خود پایه‌گذار شرایط فرهنگی جدیدی برای تبیین مبانی فكری و فرهنگی انقلاب اسلامی شدند.
سید مرتضی آوینی، بیستم فروردین 1372 در فكه و در حال ساخت مجموعه مستند و تلویزیونی روایت فتح، بر اثر برخورد با مین‌های باقیمانده از زمان جنگ به شهادت رسید.
پیكر شهید سید مرتضی آوینی 22 فروردین با حضور مقام معظم رهبری و هنرمندان و نویسندگان تشییع و در گلزار شهدای بهشت زهرا (س) به خاك سپرده شد.

   اكبر صحرایى سال ۱۳۷۸ با تالیف مجموعه داستان "كانال مهتاب" به دنیاى حرفه‌اى نویسندگى وارد شد.
«هزار و نه»، «خمپاره هاى خواب آلود»، «پرونده ۳۱۲» و مجموعه داستان «آنا هنوز مى خندد» نام صحرایى را بین نویسندگان مطرح ساخت. صحرایى برنده جایزه قلم بلورین نهمین (۱۳۸۱) و سیزدهمین (۱۳۸۵) جشنواره مطبوعات ایران در بخش دفاع مقدس، برگزیده داستان كوتاه اولین دوره جایزه ادبى اصفهان (۱۳۸۲)، برگزیده داستان‌هاى جنگ سال ۱۳۸۲ به انتخاب انجمن قلم ایران و بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش هاى دفاع مقدس، برنده سرو بلورین پنجمین جشن فرهنگ فارس با مجموعه داستان طنز "خمپاره های خواب آلود" (۱۳۸۲)، برگزیده داستان كوتاه چهارمین (۱۳۸۴) و پنجمین (۱۳۸۵) همایش ادبى "سوختگان وصل" دانشگاه تهران و برگزیده اول رمان و مجموعه داستان دومین همایش "پاسداران اهل قلم" (۱۳۸۵) با رمان "پرونده ۳۱۲ " و مجموعه داستان "خمپاره خواب آلود" است.
"شمشاد و آرزوى چهارم"(رمان نوجوان) و "سامورائى جزیره مجنون" آثار در دست انتشار صحرایی است.
اكبر صحرایی با سه كتاب در نمایشگاه بیست ویكم كتاب تهران حاضر شد، كتاب‌های "خیابان پیر"، "كاش كمی بزرگ تر بودم" و "آنا هنوز هم می خندد".
مجموعه داستان "خیابان پیر" عنوان تازه ترین اثر "اكبر صحرایی" است كه توسط نشر شاهد راهی بازارکتاب شده است. این كتاب شامل 20 داستان كوتاه دفاع مقدسی از جمله "شب لعنتی"،"عطر فروش"، "گریه"، "تلفن"، "چشمان عسلی"، "تاریخ"، "حمله"، "قانون" و "بی بی خاتون" است.
"كاش كمی بزرگ‌تر بودم" رمانی از اکبر صحرائی است در 27 فصل كه در انتشارت علمی فرهنگی به چاپ رسیده است. ماجرای این رمان درست در سوم خرداد، روز آزاد سازی خرمشهر به اوج و پایان می‌رسد. صحرایی از خرید امتیاز این اثر توسط سیما فیلم برای تبدیل به اثر سینمایی خبر داده است.
كتاب "آنا هنوز هم می‌خندد" اكبر صحرایی هم توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده است. "آنا هنوز هم می‌خندد"، در قالب 44 داستان كوتاه، تدوین شده كه با هم پیوند دارند. موضوع این 44 داستان در حیطه جنگ، خانواده شهدا و دفاع مقدس است.

  کتابشناسی شهید سید عبدالرضا موسوی
هفدهم اردیبهشت، سالروز شهادت سردار شهید سیدعبدالرضا موسوی(1335 ـ 1361) است.\
 سید عبدالرضا موسوی 29 فروردین 1335 در خرمشهر به دنیا آمد. بعد از اخذ مدرک دیپلم و همزمان با کسب مقام نخست در کنکور اعزام به خارج از کشور، در رشته پزشکی دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد.
وی در اواخر سال 1355 به دلیل فعالیت سیاسی از دانشگاه اخراج شد و به خرمشهر بازگشت و با شهید محمد جهان‌آرا به فعالیت‌های سیاسی مشغول شد. پس از پیروزی انقلاب و بعد از تأسیس سپاه پاسداران خرمشهر مسوول عملیات این سپاه بود.
موسوی از نخستین روز جنگ صدام با ایران در کنار شهید محمد جهان‌آرا و رزمندگان به دفاع از خرمشهر پرداخت. پس از شهادت جهان‌آرا، وی فرماندهی سپاه خرمشهر را به عهده گرفت. او با هفت ماه فعالیت مستمر، نیروهای پاسدار و بسیجی را در یگان تازه تأسیسی به نام «تیپ 22 بدر خرمشهر» سازماندهی کرد. ولی پیشنهاد فرماندهی این تیپ و هر گونه مسوولیت رسمی دیگر را نپذیرفت و به عنوان نیروی ساده در نبرد آزادسازی خرمشهر شرکت کرد.
عبدالرضا موسوی روز هفده ارد‌یبهشت سال 1361 در مرحله سوم عملیات بیت‌المقدس به شهادت رسید.
 

محمدجواد جزینی در سال 1344 در روستای درچه اصفهان به دنیا آمد. مدرك فوق دیپلم روانشناسی با گرایش تربیتی را از دانشگاه شهید بهشتی گرفت و در رشته ادبیات فارسی تا مقطع كارشناسی تحصیل كرد. او دوره «نویسندگی داستان كوتاه» را به شكل غیر حضوری در دانشگاه ics آمریكا گذرانده است و طراح استاندارد مهارتی داستان نویسی و مدیر نخستین هنرستان داستان نویسی ایران بوده است.
از جمله آثار محمد جواد جزینی كه در زمینه دفاع‌مقدس است، می‌توان به: ای‍ل‌ ب‍ی‌س‍وار(1376) و خ‍داح‍اف‍ظ ق‍ه‍رم‍ان‌:
ب‍ر اس‍اس‌ زن‍دگ‍ی‌ ش‍ه‍ی‍د م‍ح‍م‍دح‍س‍ی‍ن‌ م‍ح‍م‍دی‍ان‍ی‌(1385)تابستان پر ماجرا. مجموعه داستان  / آب باد آتش . مجموعه داستان  اشاره كرد.

قصه ای از محمدجواد جزینی

ماه روز و كبوترها
گربه سیاه میرزانشسته بود زیر سایه اطلسی ها و خیره بود به حوض .صدای سرفه میرزا از توی دالان می آید. مصیب هنوز پس خرپشته آواز م’ خواند.گنگ و نامفهوم.
ماه روز از حوض بیرون می آیدبیرون . طره خیس گیسویش تاب خورد روی پیشانی. می دود طرف پنج دری . برهنه و آبچكان. كبوترهای روی هره پر می زنند و گربه سیاه میرزا نیم خیز می شود كه بگریزد.
میرزا سرفه می كند. مثل همیشه،خشك و پشت هم . صدای آواز نمی آید. از توی دالان تا توی حیاط میرزا سرفه میكند.سرخ می شود شاید.سرفه می كند. تكیه می دهدبه دیوار. سرفه میكند.سیاه می شود. سرفه می كند.آب دهانش را جمع می كندبا خلط گلویش، تف می كندو بعد لكه سبز و لغزنده را با پا پهن می كندروی سمنت پله ها. با دست آب چشم وبینی را می گیرد،می مالد به ناودان كنار كرت اطلسی ها كه آب لب پر پاشویه پرش كرده است.
تا میرزا بیاید كنار حوض،ماه روز خودش را توی حوله پیچیده، دستپاچه چیزیبه تن كرده با گیسهای خیس.

كتاب"كوه روی شانه‌های درخت"، داستان پسری 18 ساله به نام نادر علیزاده است كه در انقلاب نقش فعالی داشته و به‌خاطر فعالیت گسترده گروهك‌های ضد انقلاب، به صورت نامحسوس وارد حزب دموكرات شده و اطلاعات آنان را به سپاه ارومیه گزارش می‌دهد.
"نادر"، روزی از نقشه یك عملیات بر ضد شهر ارومیه خبردار می‌شود و با هماهنگی او در یك موقعیت مناسب، تمام سران حزب دموكرات به دام می‌افتند. اما نادر توسط ضدانقلاب دستگیر می‌شود و به شهادت می‌رسد.
 نرگس آبیار  گفت:: این یك داستان واقعی است و چون خودم در آن زمان حضور نداشتم، سعی كردم از افراد حاضر در ماجرا اطلاعات كسب كنم و نتیجه، احساس رضایت از كتاب چاپ شده است.