يكى از اساتيد در درس فرمود: مرحوم ملاصدرا، استاد خود ميرداماد را در خواب ديد به وى گفت: شما خيلى ‏محفوظ و مصون مانديد، در حالى كه بسيار سنگ حوادث خورديم. ميرداماد گفت: چون من به ايجاز و اغلاق و رمز مطالب خود را بيان كردم و مطالب را به دست هر كسى ندادم لذا محفوظ ماندم، ولى شما بسط و شرح داديد و به دام عوام افتاديد ...!

علامه حسن حسن زاده آملی-شرح فارسی اسفار جلد سوم

آیت الله جوادی آملی : وجود مبارک امام رضا(سلام الله عليه) فرمود: «إنّ الصَّمْتَ بابٌ مِن أبواب الحکمة» «صَمْت» يعني سکوت. خيلي از ماها بايد درس سکوت بخوانيم که چه وقت ساکت باشيم، چقدر حرف بزنيم و چطور حرف بزنيم. مگر آدم هميشه حرف مي‌زند؟! هر جا حرف مي‌زند؟! هر طور که دلش خواست سخن مي‌گويد؟! در حالي که حرف را به اندازه ضرورت مي‌زنند قهراً فکرکرده حرف مي‌زنند نه بيجا.
يکي از آداب حکيم شدن همين خاموش بودن، بجا سخن گفتن، کم سخن گفتن و مانند آن است. به ما گفته‌اند کم حرف بزن و وقتي هم که مي‌خواهي حرف بزني هم خوب حرف بزن و هم حرفِ خوب بزن براي اينکه تو داري املا مي‌کني و فرشته‌ها دارند مي‌نويسند، إِنَّ عَلَيْکُمْ لَحَافِظِينَ؛ کِرَاماً کَاتِبِينَ؛ لذا مواظب باشيد که خوب املا کنيد.

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم
حال همه خوب است، من اما نگرانم

در فکر تو بستم چمدان را و همین فکر
مثل خوره افتاده به جانم که بمانم

چیزی که میان من و تو نیست غریبی ست
صد بار تو را دیده ام ای غم به گمانم

انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت
اینقدر که خالی شده بعد از تو جهانم

از سایه سنگین تو من کمترم آیا؟!
بگذار به دنبال تو خود را بکشانم

ای عشق مرا بیشتر از پیش بمیران
آنقدر که تا دیدن او زنده بمانم

فاضل نظری

از صلح می‌گویند یا از جنگ می‌خوانند؟!
دیوانه‌ها آواز بی‌آهنگ می‌خوانند

گاهی قناریها اگر در باغ هم باشند
مانند مرغان قفس دلتنگ می‌خوانند

کنج قفس می‌میرم و این خلق بازرگان
چون قصه‌ها مرگ مرا نیرنگ می‌دانند

سنگم به بدنامی زنند اکنون ولی روزی
نام مرا با اشک روی سنگ می‌خوانند

این ماهی افتاده در تنگ تماشا را
پس کی به آن دریای آبی‌رنگ می‌خوانند

فاضل نظري
 

نیستی کم! نه از آیینه نه حتی از ماه
که ز دیدار تو دیوانه ترم تا از ماه

من محال است به دیدار تو قانع باشم
کی پلنگی شده راضی به تماشا از ماه؟!

به تمنای تو دریا شده ام! گر چه یکی است
سهم یک کاسه ی آب و دل دریا از ماه

گفتم این غم به خداوند بگویم، دیدم
که خداوند جدا کرده زمین را از ماه

صحبتی نیست! اگر هم گِله ای هست از اوست
می توانیم برنجیم مگر ما از ماه!
.
فاضل نظری 

از شوکت فرمانروایی ها سرم خالی ست
من پادشاه کشتگانم!کشورم خالی ست

چابک سواری نامه ای خونین به دستم داد
با او چه باید گفت وقتی لشکرم خالی ست

خون گریه های امپراطوری پشیمانم
در آستین صبر جای خنجرم خالی ست

ای کاش سنگی در کنار سنگها بودم
آخ که من کوهم ولی دورو برم خالی ست

فرمانروایی خانه بر دوشم محبت کن
ای مرگ!تابوتی که با خود میبرم خالی ست

فاضل نظری

...
ناگزیر از سفرم ، بی سر و سامان چون «باد»
به «گرفتار رهایی» نتوان گفت آزاد

کوچ تا چند ؟! مگر می شود از خویش گریخت
«بال» تنها غم ِ غربت به پرستوها داد

انکه مردم نشناسند تورا غربت نیست
غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد

عاشقی چیست ؟ به جز شادی و مهر و غم و قهر ؟!
نه من از قهر تو غمگین ، نه تو از مهرم شاد

چشم بیهوده به آیینه شدن دوخته ای
اشک ان روز که آیینه شد از چشم افتاد

فاضل نظری

نسیم قدسی یکی گذر کن، به بارگاهی که لرزد آنجا

خلیل را دست ذبیح رادل، مسیح را لب کلیم را پا

نخست نعلین ز پای برکن، سپس قدم نه به طور ایمن

که در فضایش ز صیحه لَن، فتاده بیهوش هزار موسی

ز آستانش ملایک و روح، رسانده بر عرش صدای سبّوح

به خاک راهش چو شاه مذبوح، رُسُل به ذلت همی جبین سا

نسیم جنت وزان ز کویش، شراب تسنیم روان ز جویش

حیات جاوید دمیده بویش، به جسم غلمان به جان حورا

فلک به گردش پی طوافش، ملک به نازش ز اعتکافش

ز سربلندی ندیده قافش، صدای سیمرغ نوای عنقا

مهین مطاف شه خراسان، امین ناموس ضمین عصیان

سلیل احمد خلیل رحمن، علی عالی ولی والا

بگو که «نیّر» در آرزویت، کند ز هر گل سراغ بویت

مگر فشاند پری به کویت، چو مرغ جنت به شاخ طوبی

@Sabouye_eshgh

 فضيلت زيارت امام رضا عليه السلام 

عن عبد العظيم بن عبد اللَّه الحسنى عن أبى جعفر محمّد بن عليّ الرضا عليه السلام. قال : ضَمِنتُ لِمَن زارَ أبى عليه السلام بِطوسٍ عارِفاً بِحَقِّهِ الجَنَّةَ عَلَى اللَّهِ تَعالى‏.  

🔘 حضرت عبدالعظيم عليه السلام : 
امام جواد عليه السلام فرمود : «كسى كه پدرم را در طوس زيارت كند و عارف به حقّ او باشد [يعنى او را امام مفترض الطاعة بداند و ملزم به اجراى دستورات وى باشد] من براى او بهشت را ضمانت مى‏ كنم».

📚 عيون اخبار الرضا عليه السلام ، ج ٢ ، ص ٢٥٦، ح ٢٢

رسول اكرم صلى الله عليه و آله

أَفضَلُ الاعمالِ العِلمُ بِاللّه  إِنَّ العِلمَ يَنفَعُكَ مَعَهُ قَليلُ العَمَلِ وَكَثيرُهُ وَإِنَّ الجَهلَ لايَنفَعُكَ مَعَهُ قَليلُ العَمَلِ وَلا كَثيرُهُ

بهترين اعمال، خداشناسى است، زيرا با وجود علم و معرفت، عمل، كم يا زياد تو را سود مى بخشد 
اما با وجود نادانى (نسبت به خدا) عمل، نه اندكش تو را سود مى بخشد نه بسيارش.
نهج الفصاحه ، ص228