وارث: حضرت ابو عبد اللَّه عليه السّلام فرمودند:

به من گزارش شده گروهى به قصد زيارت قبر حضرت حسين بن على عليهما السّلام حركت كرده و با خود سفره‏ هائى را برداشته‏ اند كه در آنها شيرينى ‏جات و حلواها و امثال اينها را گذاشته‏ اند، ايشان اگر به زيارت قبور محبوب‏هايشان روند امثال اين گونه از اشياء را با خود حمل نمى‏ كنند.

محمّد بن الحسن بن احمد و غيرش از سعد بن عبد اللَّه، از موسى بن عمر، از صالح بن سندى جمّال، از مردى كه اهل رقّه بود و به وى ابو المضا مى‏ گفتند نقل كرده كه وى گفت:

حضرت ابو عبد اللَّه عليه السّلام به من فرمودند:
آيا به زيارت قبر حضرت ابا عبد اللَّه الحسين عليه السّلام مى‏ رويد؟
عرض كردم: بلى.
فرمودند:آيا با خود سفره‏ ها را برداشته و مى ‏بريد؟
عرض كردم: بلى.
فرمودند:
قطعى است كه اگر به زيارت قبور پدران و مادران خود برويد چنين كارى نمى‏ كنيد.
وى مى‏ گويد: عرض كردم:
پس چه چيز بخوريم؟
حضرت فرمودند:
نان و شير.
وى مى ‏گويد: كرام (يعنى: عبد الكريم بن عمرو الخثعمى) به حضرت عرض كرد:
فدايت شوم گروهى به زيارت قبر حضرت حسين بن على عليهما السّلام مى‏روند و سفره‏ هايشان را به انواع اطعمه مطبوع خوش‏بو و معطّر مى ‏نمايند؟
حضرت فرمودند:
قطعى و حتمى است كه ايشان اگر به زيارت قبور پدرانشان روند چنين نمى‏ كنند.

پی نوشت:كامل الزيارات / ترجمه ذهنى تهرانى، ص: 422.

به هر تقدير، هنگامى كه امام حسين (ع) از مدينه منوره هجرت كرد و به سوى مكه معظمه و از آنجا به كربلا روان گرديد، اين دختر چهارساله نيز بسان ساير فرزندان آن حضرت، در اين سفر بزرگ حضور داشت و تمام رنج‏‌ها و سختى ‏هاى ايام هجرت و دورى از وطن و ناملايمات زندگى را تحمل كرد.

وى پس از شهادت امام حسين (ع) به همراه ساير بازماندگان واقعه كربلا، به اسارت سپاه يزيد درآمد و از كربلا به كوفه و از كوفه به شام برده شد. پس از چند روز اقامت در شام و مشاهده سنگدلى هاى يزيد و يزيديان و تحمل سخت‏‌ترين ايام اسارت، در دمشق وفات يافت.

بقیه در ادامه مطلب

وارث:

http://www.vareth.ir

وارث: در احادیث وارد شده که دعا عبادت است، بلکه مغز عبادت است، رسول خدا(ص) فرمود:

« الدعا مخّ العبادۀ؛ دعا مغز عبادت است.»۱یعنی ارزش عبادت و بندگی خدا به دعاست همچنانکه یک بادام اگر مغز نداشته باشد ارزشی ندارد عبادت هم اگر منهای دعا باشد ارزش چندانی ندارد.

در قرآن کریم خداوند دعا را عبادت خوانده است:
« مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم، همانا آن کسانی که از عبادت من( که همان دعا است) بزرگی کنند و تکبر ورزند به خواری در جهنم افتند و داخل شوند.»۲

نیایش یک نیروی روحانی و مکاشفه ی درونی است که در آن وجود آدمی می جوشد، می خروشد و می سوزد، دعا بزرگترین و عالی ترین روح عبادت و مقام بندگی و حرکت و تعالی انسان است. دعا دل انسان را برای پذیرفتن آنچه که خدا بخواهد آماده تر می سازد.

پی نوشت:۱- بحار الانوار، ج۹۳، ص۳۰۰.
۲- سوره مومن،آیه ۶۰.
۳- آثار گناهان،ص۱۲۱و ۱۲۲.