در سال 1338 هـ ق با الحاق زمينى به آن که در سمت غربى مسجد واقع شده بود، فضاى آن افزايش يافت و بر سه ستون قطور آجرى استوار بود. تا هنگامى که مسجد اعظم با آن وسعت و زيبايى خاص ساخته شده و از آن جايى که ديگر، بناى قديمى مسجد بالا سر، بين ساختمان عظيم حرم مطهّر و مسجد اعظم نوبنياد، نماى خوبى نداشت، متولى وقت، به تجديد بناي آن اقدام نمود، ساختمان قديمى را از سطح زمين برداشت و به جاى آن ساختمانى باشکوه و با ويژگى ها و معمارى خيره کننده اى بنا نمود که امروز يکى از با شکوه ترين امکان متبرکه حرم مطهّر محسوب مى شود