از چهارده معصوم نبود، ولی مطهر بود و وارسته

نویسنده : محبوبه ابراهیمی

 
 از تولد آخرین و تنها فرزند خانه نجمه خاتون و موسی بن جعفر(ع) 25 سال می‌گذشت. آخرین بار، سال 148 هجری قمری بود که این خانه باصفا، قدم‌های نازنین نوزادی پاک از سلسله اهل بیت(ع) را میزبان می‌شد. او را رضا نامیده بودند. اینک سال‌ها از آن روز می‌گذشت. سال‌هایی سرشار از انتظار. سال 173 هجری قمری بود. دامان نجمه خاتون، بانوی خانه کاظم اهل بیت، بار دیگر به زیور نوگلی نورانی آراسته شده بود. دختر بود؛ پاک و پاکیزه. ازاین‌رو، نامش را فاطمه نهادند و آن‌چنان او را با کمالات پرورش دادند تا همتای جده گران‌قدر و صاحب‌نامش، بانویی آسمانی شود.

تحقيق پيرامون تولد و سن حضرت فاطمه معصومه(س)

اشرف آشورى

در آغازين ماههاي سال 201 هجري، فاطمه معصومه(س) كه در اشتياق برادر مي سوخت از آزادي و امنيت نسبي به دست آمده استفاده كرد و با كاروان خراسان، عازم ديدار برادر گرديد. اما چون كاروان به نزديك ساوه رسيد، بيماري سختي آن بانو را از ادامه سفر بازداشت.
كاروانيان كه به شرافت و منزلت، آن محدثه آل طاها آگاه و برخي از آنان، خويشان وي بودند، در ساوه توقف نمودند و در صددِ مداواي آن حضرت بر آمدند، ليكن او كه اندوه دوري از برادر، سخت ناتوانش ساخته بود و احساس مي كرد كه خزان عمر كوتاهش فرا رسيده است، از اطرافيان در مورد «قم» پرس و جو نمود، چرا كه بارها در حديثي از پدر و جدش شنيده بود كه «قم، حرم ما اهل بيت، آشيان آل محمد و پناهگاه شيعيان است، خاك آن مقدس است، اهل آن از ما هستند و ما از آنهاييم.»

فاطمه(س) در خانواده اي كه همگي از دانايان، فرزانگان و پرهيزگاران عصر خويش بودند، تحت تربيت و ولايت پدر و مادر و برادر معصومش، دانش آموخت و به حديث و سنت رسول اكرم صلی الله علیه و آله تسلط يافت.
شش ساله بود كه پدر بزرگوارش به دستور هارون الرشيد، دستگير و به عراق تبعيد و زنداني شد و او به خانه برادر دلسوزش امام رضا(ع) منتقل گرديد تا غم دوري پدر را كمتر احساس كند. به سال 183 ه.ق ده ساله بود كه خبر شهادت پدر را شنيد.

حضرت فاطمه معصومه(س) در محيطي پرورش يافت كه پدر و مادر و فرزندان همه به فضايل اخلاقي آراسته بودند. عبادت و زهد و پارسايي و تقوا و راستگويي و بردباري، استقامت در برابر ناملايمات، بخشندگي و پاكدامني و ياد خدا از صفات تبار پيامبر صلی الله علیه و آله بود، پدران اين خاندان همه برگزيدگان و پيشوايان هدايت بودند و هر يك در انتخاب همسر و تربيت فرزند، توجه كافي مبذول مي داشتند، همانگونه كه رسول اكرم صلی الله علیه و آله خديجه كبري را به همسري برگزيد تا به تربيت فرزندانش همت گمارد. او نخستين ايمان آورندگان به اسلام شد و شخصيت ملكوتي همچون حضرت فاطمه زهرا(س) را پرورش داد. ائمه طاهرين(ع) نيز به پيروي از رسول اكرم صلی الله علیه و آله در انتخاب همسر نهايت دقت را به عمل آوردند، تا فرزند معصومي كه پس از آنها به امامت مي رسد از مادري پاكدامن و پارسا متولد شود، امام كاظم(ع) نيز از اين اصل پيروي نمود.

آغاز ماه ذيقعده براي حضرت كاظم و حضرت رضا عليهماالسلام و دودمان نبوت، پيام آور شادي و پايان يك انتظار طولاني است. زيرا حضرت نجمه عليهاالسلام فرزندي جز حضرت رضا(ع) نداشت. مدتها پس از ايشان صاحب فرزندي نشد (حضرت رضا(ع) در سال 148 ه.ق و حضرت معصومه(س) در سال 173، يعني با 25 سال فاصله متولد گرديد) امام صادق(ع) نيز به ولادت چنين بانويي بشارت داده بود.روزي كه حضرت معصومه(س) ديده به جهان گشود، براي حضرت نجمه(س) و حضرت رضا(ع) و پدر بزرگوارشان، روز شادي و سرور وصف ناپذيري بود چرا كه دختري از آسمان ولايت و امامت، طلوع كرده بود كه قلبها را جلا مي داد و چشمها را روشن مي كرد و كانون مقدس اهل بيت(ع) را گرم مي نمود.
آن روز انتظار به سر آمد و حضرت معصومه(س) در مدينه منوره در ماه ذيقعده سال 173 ه.ق متولد گرديد. و او فروغي بود از كوثر و گُلي تابناك از گلشن آل محمد صلی الله علیه و آله كه جهان مُلك و ملكوت را صفايي ديگر بخشيد.