مسجد اعظم در سال 1340 با برگزارى نماز جماعت و مراسم مختلف به بهره بردارى رسيد. اين مسجد در زمره مساجد سه ايوانى است و شبستان گنبددار آن که سراسر مزين به کاشى هاى معرّق است، مشتمل بر يک مقصوره و دو شبستان چهل ستونى، سه ايوان رفيع، کتيبه زيبا و مزين به کاشى کارى معرّق کارى، گنبد بسيار بزرگى به قطر سى متر و به ارتفاع پانزده متر از سطح بام و 35 متر از کف شبستان و گلدسته با ارتفاع شصت متر از سطح زمين (25 متر از سطح بام، 45 متر از سطح زمين، دو مأذنه به  ارتفاع پنج متر) يک ساعت و کتابخانه[1]و... است. مضجع آيت الله بروجردى نيز در همين مسجد قرار دارد. طراحى ومعمارى بنا توسّط استاد حسين بن محمّد معمار معروف به «لرزاده» و بنا به دعوت آيت الله العظمى بروجردى از ايشان انجام گرفت، کارشناسان معمارى عمرى هزار ساله براى آن پيش بينى نموده اند. در طول ايام سال تحصيلى شبستان هاى اين مسجد محلّ درس و بحث طلّاب علوم دينى است. در زمان رژيم طاغوت، امام خمينى و ديگر علماى شيعه سخنرانى هاى خود را در اين مسجد ايراد مي نمودند. در سال 1371 ديوار حائل ميان مسجد اعظم و مسجد بالاسر برداشته شد و امور خدماتى مسجد بر عهده آستانه مقدّسه قرارگرفت.

[1] . ر.ک. به کتابخانۀ مسجد اعظم، ص 376.