این بانو کیست که جرعه جرعه زیارتنامه‏اش از سبوی عشق و ارادت برادرش امام رضا علیه‏السلام در بزم توسل به جام و جان مشتاقان کرامت او ریخته می‏شود؛ جرعه‏های معرفتی که هر قطره‏اش لکه‏های هوس و آلودگی وسوسه شیطان را از تن فطرت پاک می‏کند؟!
این بانو کیست که جلوه‏های دوباره شکوه فاطمه علیهاالسلام و شرف زینب علیهاالسلام و زلال عصمت او نمایان است؟!
«عمه سادات سلام علیک     روح مناجات سلام علیک
عمه سادات بگو کیستی     فاطمه یا زینب ثانی‏ستی
تو، «شفیعه محشری» که شمیم بهشتی شفاعت، از شبکه‏های ضریحت مشام امید را می‏نوازد: «یا فاطمةُ اِشْفَعی لَنا فی الجنةِ فانّ لکِ عندَ اللهِ شأنا مِنَ الشأنِ». و بوی قبر پنهان زهرا علیهاالسلام در لحظه لحظه آئینه‏های حرمت نمایان است؛ و کوچه باغ یادها، از تو بوی یاس کبود گرفته است.
پرتوی از تلألو زهرا گوهری پربهاست معصومه
تو «کریمه اهل بیتی» که حاتم طائی، هر شب قصه‏های دست بخشنده‏اش را از نقره‏های تابش مهتاب می‏شنید و قطره کوچک جود خویش را در مقابل دریای کرم تو ناچیز می‏شمرد و امروز، ستاره‏ها از پشت پرده شب، دست گدایی به سوی گنج ضریحت می‏کشند و هر روز خورشید دانش الهی از فروغ روی ماه تو، از آسمان بلند فیضیه دست پرتوهایش را بر سر افکار جهانی می‏کشد.
تو «فاطمه معصومه‏ای» که گل نجابت، عشق حیا و عفاف او را در مدرسه شرافت و طراوت، بر روی گلبرگ‏های غیرت خود تمرین می‏کند و صادق آل محمد علیه‏السلام ، به خاطر طهارت روحش، مُهر حرم خود را بر سند عنایت، به قم زد.
آری! تو چراغ فروزان خدایی در شب تار دنیائی
«آیتی از خداست معصومه     لطف بی ‏انتهاست معصومه»