آن طرف‏تر هم ـ در سرزمین آریائی‏ها ـ زمین در خود آرام نداشت و بهشت، خودش را آماده می‏کرد تا فرشی برای زیر قدم‏های مهمان تازه باشد.
مولود تازه می‏آمد تا خدا به خاطر او، یک در از هشت در بهشت خود را به او هدیه کند و «قم»، مدخل بهشت باشد.
قرار بود که «امام کاظم» و «نجمه خاتون» صاحب دختری شوند که شفیع روز قیامت باشد و آبروی دهر و معصومه زمان؛ معصومه‏ای که وامدار مادرش زهرا علیهاالسلام باشد و عمّه‏اش «زینب» علیهاالسلام . معصومه‏ای که باید مثل یک نگین بدرخشد و بهشت را تقدیم اهالی ولایت کند.
برخیز جبرئیل؛ کلبه با صفای موسی کاظم علیه‏السلام را نور باران کن.
برخیز و بگو که فوج فوج، قابله‏های بهشتی، برای نجمه خاتون نازل شوند و ملائکه‏اش عرش، با دستانی پر از «سندس» و «طوبی» خانه امام موسی بن جعفر علیه‏السلام را گلباران کنند.
برخیز و زمین را سرشار از نعمت کن؛ که «معصومه» در راه است.
ـ شب، حال و هوای دیگری دارد و آسمان، تمام ستارگان خود را به زیر پاهای زمین ریخته است و دریاها، همه مملو از رقص ستارگان شده‏اند.
زمین از تمام زوایای آسمان نور باران می‏شود.
ماه به تمام کوچه‏های مدینه سَرَک می‏کشد که مبادا کسی دلخور باشد.
باران، نم نمک می‏بارد و نسیم ملایمی، کوچه پس کوچه‏های مدینه را جارو می‏کشد و «یا کریم‏ها»، نغمه شادکامی سر داده‏اند که ناگهان صدای صلوات، سکوت شب را می‏شکند و فاطمه معصومه علیهاالسلام متولد می‏شود.
مرد، وضو می‏گیرد و قطرات آب با بی‏میلی تمام از سر انگشتان مرد به زمین می‏ریزد؛ امام کاظم را می‏گویم. به خانه برمی گردد. طفل را بین دو دست می‏گردد و قطره اشکی در صورت او می‏درخشد «اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِین»
ـ چه حالی دارد، پرنده بودن و دل به ضریح بی‏بی بستن!
آخر پدر بزرگ می‏گفت که کبوتران حرم بی‏بی، دل ندارند. مگر نمی‏بینی که نمی‏توانید جایی بروند؟! او می‏گفت که کبوترها، دل‏هایشان را به ضریح بی‏بی گره زده‏اند و به خاطر همین، دیوانه‏وار، طواف مرقدش را می‏کنند،
پدر بزرگ می‏گفت: کاش ما هم کبوتر بودیم و فقط یک بار هم که شده، پرهای اشتیاق خود را روی آسمانش می‏گستردیم و برای همیشه پروانه او می‏شدیم.