چشمه‏ها چونان تکّه شیشه‏های زلال وزنده، هر لحظه، موّاج و ملایم بر سنگریزه‏های رنگین خویش می‏لغزند و شادباش می‏فرستند.
پرنده را می‏شود شنید، امشب که چه عاشقانه می‏خوانند و جنگل را نیز، آن‏گاه که حنجره برگ‏هایش را با نوای پیچش بادها، همگام می‏کند.
دنیا به شادی، شبی را می‏سپارد امشب؛ امّا دریغ ...! دریغ که کتاب تاریخ، همواره صفحات روشنی ندارد. برگی دیگر را می‏گردانم و اشک به ناگاه در زلالی چشم‏هایم می‏دود. هر آمدنی، پیام‏آور دردناکِ رفتنی است و بی‏شک، هر هبوطی در خویش روز رجعتی نهفته دارد.
من زنی را می‏بینم چندان غریب که جز سایه‏های شبانه‏اش، شاید هیچ کس او را نشناسد.
شهابی می‏بینم که در تراکمِ ظلمتِ شبی دیگر، تنها مانده است.
و نیز کویری سوزان می‏بینم و تیغ‏های در کمین نشسته و به زهر آب داده به انتظار را.
و قلب‏های سنگی می‏بینم که نمی‏تپند و هرگز در سینه موجی نیافریده‏اند و محبّتی گرم را به تجربه ننشسته‏اند. اینک تو مانده‏ای و ازدحام ناجوانمردی در این کشور بی‏چشمه. تو مانده‏ای و برادری که فرسنگها دورتر از تو میان همه آنان که نمی‏خواستندش خفته است. پس آیا جز شیطان، چه کسی پردازنده همه این سیاهکاری‏هاست؟
نفرین به دستانی که تو را آواره صحراها خواهد ساخت ...!
بگذار بگذریم، این حدیث ناجوانمردی کویر و کویر یاران را.
امشب را بگذار شاد بگذرانیم، به میمنت هبوطی عظیم، به مبارکی تولّد دختری آن چنان مطهّر و بزرگ که پس از ده‏ها سال، تنها کسی است که خاطره مادری چون فاطمه علیهاالسلام را حیات خواهد بخشید.